Δεκαπεντάρισε ξανά, κι αυτό το καλοκαίρι,

Ποιος τάχα το περίμενε, «μνημόνιο» να φέρει;

Πάει κι αυτή και χάθηκε, του Τσίπρα η «ελπίδα»,

Την πήρε και τη σήκωσε, της Μέρκελ η «σανίδα».

Μες στο κατακαλόκαιρο, ο κόσμος δε μιλάει

Δεν έχει φράγκο για καφέ, τις διακοπές ξεχνάει!

Γιατί μας καταντήσανε οι λήσταρχοι κι οι κλέφτες,

Φαμέγιους μες στη χώρα μας, ζητιάνους μα και ψεύτες,

Γιατί το «όχι» που ‘παμε, ψόμμα ‘τονε μεγάλο

Αυτοί για «ναι» το πέρασαν, μνημόνιο φέραν άλλο.

Σαράντα χρόνια κράτησε, το «πάρτι» το μεγάλο,

«φάγανε», «ήπιανε» πολλοί, κλέψανε δίχως άλλο.

Εδά μας λένε πως εμείς, δεν έχομε πατρίδα,

Μια «αποικία» ιδρύσανε, χωρίς καμιά ελπίδα!

Όλα θα μας τα πάρουνε, αφού Ευρώπη θέμε,

ευρώ θ’ ακούμε προσεχώς, «κατάρα» θα το λέμε!

Τα ελληνικά τα κόμματα, είναι «απάτες» όλα,

Μας «παίζουνε» κατάμουτρα, μας ρίχνουνε τη φόλα

Θαρρούν πως είμαστε ζουλού, και ζούμε σαν «πασάδες»

Πως δεν καταλαβαίνουμε, πως φάγαν τους παράδες.

Ολημερίς τσι βλαστημώ, όλους τσι κερατάδες

Εκάμανε μας σαν κι αυτούς, τσι μαύρους τσ’ αραπάδες,

Ετσά μας εποδώκανε οι Ευρωπαίοι «εταίροι»

Αν κι όλοι μας θαρρούσαμε πως πάμε «ταίρι-ταίρι».

Το μόνο που αυτοί θέλανε, τις μίζες τους να λάβουν,

Για όπλα και εξοπλισμούς, τις τζίφρες τους να βάλουν.

Κανείς τους δε σκοτίζεται, αν έχει η μητέρα,

γάλα να δώσει στο παιδί ή αν έπεσε χολέρα,

Το μόνο που έχει υπέρτατη, αξία είναι για δαύτους,

Οι «αγορές» να εισπράξουνε, τα επιτόκιά τους.

Θέλουνε τους «υπάλληλους», να κάνουν τη «δουλειά» τους,

Στουρνάρες, Γκίκες και λοιπούς, να φέρνουν τα λεφτά τους.

Και συ μισοκακόμοιρε, τον Αύγουστο το μήνα

Να «παίζεις» λόρδα και να κλαις, τη μαύρη σου τη μοίρα.

Όφου, Ελλάδα που ‘μπλεξες, σε δύσκολη πλεκτάνη,

Και μόνιμα θα σου ‘χουνε στον κρόταφο την κάννη,

Κι όπως το λέει κι ο σοφός, ο Νίκος Καζαντζάκης

Ο μουσικός «αρχάγγελος», ο Μίκης Θεοδωράκης,

Όλα για όλα παίξτε τα, φωνάξτέ το σε όλους,

«Ελεύθεροι στη χώρα μας, είμαστε δίχως όρους!»

Κι όλοι εσείς που βάλατε, τη χώρα μας στη δίνη,

Στο χίλιο μαύρο διάολο, αμέτε αφού ‘στε κτήνη!