Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Δεν θα με απασχολούσε ο κ. Βαρουφάκης, αν δεν πίστευα πως αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα ελληνικής νοοτροπίας. Πρόκειται για ένα πρόσωπο που συγκεντρώνει όλα τα ελαττώματα της Φυλής. Η τροχιά του στην Πολιτική τα αποκαλύπτει. Τον γνωρίσαμε προεκλογικά να αγορεύει στα κανάλια ως αυθεντία περί τα οικονομικά. Με αυτάρεσκο χαμόγελο απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις του παρουσιαστή, με τη βεβαιότητα του παντογνώστη, του παντοδύναμου, του αλάθητου. Ακλόνητο το επιχείρημά του. Οι Ευρωπαίοι θα υποχωρήσουν σε όλες τις ελληνικές αξιώσεις για τον απλούστατο λόγο ότι η έξοδός μας απ’ το ευρώ θα κόστιζε απείρως περισσότερα σ’ αυτούς απ’ ό,τι σε μας. Ήταν ο τετραπέρατος και καπάτσος Έλληνας που έπαιζε στα δάχτυλα τους πανίσχυρους Ευρωπαίους. Όταν πρωτοσυναντήθηκε με τον Σόιμπλε, προσπάθησε να τον κολακέψει, δηλώνοντας, χατζηαβατικά, ότι από φοιτητής τον θαυμάζει. Ο Σόιμπλε, όχι μόνον δεν «μάσησε», αλλά μετά από λίγες μέρες αποκάλεσε τον κ. Βαρουφάκη «ανόητα αφελή». Και αυτός τότε εξεμάνη. Οι γαλιφιές του μεταβλήθηκαν σε ύβρεις και καταγγελίες. Ήταν ο αγανακτισμένος Καραγκιοζοέλληνας, που για όλα τα κακά τού φταίνε οι ξένοι. Με την ίδια βεβαιότητα ο κ. Βαρουφάκης επέμενε ότι δεν θα αυξηθεί ο ΦΠΑ. Και όταν του επισήμαναν την εμμονή των «θεσμών», αυτός απάντησε με το γνωστό χαμόγελο του αυτοϊκανοποιημένου. Θα βρούμε ένα-δύο ανώδυνα προϊόντα (πιθανώς εννοούσε κάτι σαν τη ρίγανη ή το χαμομήλι), ώστε να ανταποκριθούμε στο αίτημα (Των κουτόφραγκων). Ήταν ο «ευφυέστατος Έλληνας», που στηρίζει την «ισχύ» του στην υποβάθμιση της νοημοσύνης όλων των άλλων.
Νομίζω ότι έφθασε η ώρα και των δικών μας ευθυνών. Δεν μπορεί εσαεί να είμαστε «θύματα λαϊκιστών και λαοπλάνων πολιτικών». Μετά την κραυγαλέα «εξαπάτησή μας» από αυτό το μπουλουκοθέατρο των ΣΥΡΙΖΟ - ΑΝ.ΕΛ. που σήμερα μας κυβερνά, είναι αδύνατον να επικαλεσθούμε και άλλη «αποπλάνηση». Η συγκεκριμένη επισήμανση αφορά κυρίως τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Τι θα πράξουν στις επόμενες εκλογές; Θα μείνουν στο πλευρό του «εκβιασθέντα» ή προσγειωθέντα κ. Τσίπρα; Θα ακολουθήσουν το άλμα αυτοχειρίας που προτείνουν η Χ.Α. και το ΚΚΕ; Ή θα «εμπιστευθούν» ξανά κάποιο λαφαζάνειο μόρφωμα, στο οποίο δεν είναι παράλογο να καταψηφίζεις τη βασική επιλογή του κόμματός σου και συγχρόνως να το στηρίζεις στην εξουσία (προφανώς για τη νομή της); Πρόκειται για τελευταία εκδοχή της αριστερής ηθικής.
50 ΧΡΟΝΙΑ άκουγα το παραμύθι του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς που δεν της δόθηκε η ευκαιρία να το ξεδιπλώσει. Μπορεί να μην πείσθηκα ποτέ για το άλλο μοντέλο ζωής έξω από τον δυτικό κόσμο, είχα όμως ελπίδα ότι στην αθέατη πλευρά του λόφου ίσως υπήρχε μία πιο έντιμη στάση στη διαχείριση της πολιτικής. Χρειάστηκαν 5 μήνες για να βγω από την πλάνη.
Είτε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι Αριστερά είτε κοροϊδεύει. Τα περισσότερα στελέχη του μοιάζουν -στην κακή τους εκδοχή μάλιστα- με εκείνους στους οποίους πετούσαν πέτρες τόσα χρόνια. Το κυβερνών κόμμα ακύρωσε με τη μία τα ηθικά πλεονεκτήματα που υπήρχαν έστω και στις φαντασιώσεις πολλών. Η αρχή έγινε με τα υπηρεσιακά αυτοκίνητα. Οι βουλευτές γύρισαν την πλάτη στον πρωθυπουργό που τους παρακάλεσε να μην κάνουν χρήση. Μετά έπεσαν με τα μούτρα στο βόλεμα κολλητών και φίλων σε θέσεις παντός είδους. Ακόμη και τα διοικητικά συμβούλια με 70 ευρώ τον μήνα άλλαξαν στο άψε-σβήσε. Κανονικά φαυλότητα. Τώρα οι «αντιμνημονιακοί» διατηρούν τις έδρες τους με την ψήφο του Άδωνη Γεωργιάδη. Και πετούν στα μούτρα του αρχηγού, που τους έφερε στην κορυφή, το «σύμφωνο τιμής» στο οποίο υπογράφουν ότι θα παραδώσουν την έδρα τους αν διαφωνήσουν με την πλειοψηφία. Έτσι, σέρνουν τη διαλυμένη χώρα ξανά σε εκλογές για να συνεχίσουν να έχουν ρόλο.
Και μια επισήμανση. Πριν από μερικές εβδομάδες οι Βρετανοί επανεξέλεξαν τον Κάμερον, ο οποίος τους υποσχέθηκε ανάκαμψη μόνον με τη συνέχιση της λιτότητας. Και κέρδισαν τους Εργατικούς που είχαν επαγγελθεί το τέλος της λιτότητος. Οι δε Βρετανοί δεν είχαν «εξαπατηθεί» κατ’ εξακολούθησιν και κατά συρροήν από τους πολιτικούς τους. Δεν αντιμετώπιζαν θέμα αφανισμού της χώρας τους. Απλώς είχαν τη νοημοσύνη ώστε να διακρίνουν το εφικτό από το επιθυμητό. Εμείς θα εξακολουθήσουμε να εθελοτυφλούμε και να αυταπατώμεθα; Διότι το βέβαιον είναι ότι το ποιητικό του «πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου λαού» ηχεί στις ημέρες μας και για όλους μας ως παραδοχή εθνικής κατάντιας...
