Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Αν σκεφτεί κανείς από τι γλυτώσαμε (αν γλυτώσαμε) τώρα που αποκαλύπτονται σιγά - σιγά τα συνωμοτικά σχέδια της δραχμοσυμμορίας, να λέμε και δόξα το Θεό, αν είναι να πληρώσουμε μόνο τα νέα χαράτσια με τα οποία μας περιμένουν από εδώ και στο εξής η κυβέρνηση μειοψηφίας του κ. Τσίπρα.
Αν τελικά δεν καταλάβαινε, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, την παγίδα που του είχαν στήσει στενοί του συνεργάτες, με τα σχέδια της δραχμής, με το ντου στα αποθεματικά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που φυλάσσονται στην Ελλάδα αλλά και στις θυρίδες των Ελλήνων πολιτών και δεν αντιλαμβανόταν εγκαίρως σε ποια τραγωδία θα οδηγούμασταν, σήμερα θα βιώναμε σκηνές από την «κόλαση» του Δάντη. Έστω λοιπόν στο παρά ένα αποφύγαμε τουλάχιστον προς το παρόν τα χειρότερα. Όχι όμως φθηνά, το αντίθετο. Θα μας στοιχίσει πολύ - πολύ ακριβά αυτή η ετερόκλητη παρέα με τις κρυφές και φανερές ατζέντες τους, οι οποίες όμως είχαν ένα κοινό παρανομαστή, δεν ακουμπούσαν στην κοινή λογική και αγνοούσαν επιδεικτικά τους νόμους και τους κανόνες λειτουργίας, όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και της ίδιας της χώρας.
Άλλος ονειρευόταν επαναστατικές λύσεις με κόκκινους κομάντος που θα απαλλοτρίωναν τις περιουσίες, άλλος με εθνικοποιήσεις επιχειρήσεων, υποδομών και τραπεζών και άλλος με παράλληλο νόμισμα. Άλλος με θεωρίες παιγνίων και άλλος με…όραμα να αλλάξουν πρώτα την Ευρώπη και μέσω αυτής της αλλαγής να μας δανείζουν χωρίς όρους και εγγυήσεις. Με αυτόν τον εκρηκτικό συνδυασμό στη διοίκηση της χώρας και πάλι καλά να λέμε και να ευχόμαστε να έχει θετική κατάληξη η διαπραγμάτευση για τη νέα δανειακή σύμβαση των 80 δις ευρώ.
Γιατί πριν πέσουν όλες οι υπογραφές κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Και όχι τόσο από την πλευρά των δανειστών, όσο από αυτούς που εκπροσωπούν την Ελληνική πλευρά. Και πώς να μην ανησυχούμε όταν στη Βουλή ακόμα και αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν το έκαναν κλαίγοντας και βρίζοντας, ενώ ο πρωθυπουργός δεν έπαψε στιγμή να υποστηρίζει πως δεν πιστεύει τη συμφωνία που ο ίδιος υπέγραψε. Και είναι απορίας άξιο πως αυτοί οι άνθρωποι θα αναλάβουν να εφαρμόσουν τα προβλεπόμενα σκληρά μέτρα με τρόπο που να πείθει τους ελεγκτές των δανειστών ώστε να εκταμιευτούν οι δόσεις και να απομακρυνθεί δια παντός η έξοδος από το ευρώ. Και όταν μάλιστα έχουμε ζήσει την εμπειρία από τις προηγούμενες κυβερνήσεις που θεωρητικά έκριναν αναγκαία τα μνημόνια και έκαναν τα μισά απ’ όσα είχαν συμφωνήσει, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε τρίτο και απεχθέστερο μνημόνιο.
Κατά συνέπεια έχουμε πολύ δύσβατο και ανηφορικό δρόμο μπροστά μας και σαν να μην φτάνει αυτό, έχουμε και τεράστιο πολιτικό πρόβλημα και μια κυβέρνηση ανοχής και όχι πλειοψηφικής. Μια κυβέρνηση που ανά πάσα στιγμή μπορεί να πέσει, αφού στην πράξη στηρίζεται στην ανοχή της αντιπολίτευσης, μετά την ουσιαστική διαπραγμάτευση των δραχμολάγνων. Με άλλα λόγια αυτή την αποφασιστική στιγμή ο τόπος αν μη τι άλλο χρειάζεται μια σοβαρή κυβέρνηση που να αναλάβει να σηκώσει τα μανίκια και να δώσει έστω μια φορά δείγματα σοβαρότητας και μέσα και έξω από τη χώρα. Να ανατρέψει την κρίση σε ευκαιρία μίας πραγματικής αναγέννησης της χώρας. Να ανατρέψει δηλαδή τις προβλέψεις επιτυγχάνοντας τους στόχους πολύ νωρίτερα, ώστε να μην χρειαστούμε τρία χρόνια για να περάσουμε ξανά στην ανάπτυξη και να επανέλθουμε στην κανονικότητα. Δυστυχώς, όμως, όλο το επόμενο διάστημα των διαπραγματεύσεων θα το ζούμε με μια ιδιότυπη προεκλογική περίοδο με μια ασθενική και εύθραυστη κυβέρνηση.
