Της Βλασίας Μιχαηλίδου - Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Η Ελλάδα είναι η χώρα, όπου το παράδοξο τείνει να γίνει σύνηθες. Ένας σαραντάρης πρωθυπουργός, για πρώτη φορά και παρά τους όποιους λάθος χειρισμούς, βρέθηκε να έχει τόση λαϊκή απήχηση, ώστε να φέρνει συμφωνίες με δυσβάσταχτους όρους, τις οποίες υπερψηφίζει η αντιπολίτευση, και να τον υποστηρίζουν με σθένος διεθνείς δυνάμεις (Γαλλία, Ιταλία, Αμερική). Η μεγάλη αυτή αποδοχή συνιστά ένα μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο, που, αν ο πρωθυπουργός το χειριστεί σωστά, θα καταγράψει θετικά κέρδη τόσο για τη δική του θέση στην ιστορία, όσο και για την πολύπαθη Ελλάδα.
Αναγκαία προϋπόθεση η προσαρμογή στην πραγματικότητα. Τέρμα πια με τις αοριστίες, τις ασάφειες και την αβεβαιότητα, που έχει γονατίσει τις αγορές, έχει συνθλίψει την καθημερινότητα των περισσότερων πολιτών. Αυτό το ήξεις, αφήξεις έχει οδηγήσει στο θνήξεις πολλούς ανερμάτιστους συνανθρώπους μας. Ουτοπία η αριστερή ιδεολογία που αποκάλυψε με τον πιο οδυνηρό τρόπο πόσο καταστροφική μπορεί να γίνει μία ηγεσία που προχωρά χωρίς συγκροτημένο σχέδιο, χωρίς αποσαφηνισμένες εναλλακτικές προτάσεις, χωρίς τρόπους υλοποίησης του επιλεγμένου προγράμματος, χωρίς έλεγχο συμβατότητας με τις υπάρχουσες δυνατότητες.
Ουτοπία κι η κοινωνική αλληλεγγύη που ευαγγελιζόταν η Ε.Ε., γι΄ αυτό και διερράγη η επιφανειακή νομισματική ένωση με την προβολή του ελληνικού ζητήματος. Δεν υπάρχουν περιθώρια για ανθρωπιστική βοήθεια. Οι μετανάστες ζουν το δικό τους δράμα κι οι χώρες που βρίσκονται σε οικονομική ύφεση υποβάλλονται σε βασανιστικά μέτρα λιτότητας. Το ευρώ λειτούργησε ως συγκεκαλυμμένο μάρκο, υπηρετώντας τα συμφέροντα της ηγέτιδας χώρας, της Γερμανίας, αυξάνοντας υπέρμετρα τις εξαγωγές της, συσσωρεύοντας τεράστια συναλλαγματικά πλεονάσματα και βυθίζοντας στα χρέη τη μία χώρα της Ευρωζώνης μετά την άλλη.
Με καθυστέρηση έξι μηνών, έχοντας συνειδητοποιήσει τα δεδομένα αυτά ο αιθεροβάμων ηγέτης μας, έκανε την αυτοκριτική του και αναγνώρισε τα λάθη του. Πολύ μεγαλόψυχο και χριστιανικό, εφόσον ήταν μία ειλικρινή ομολογία, όμως ο λαός περιμένει πλέον πράξεις. Ο τόπος επιβάλλεται πλέον να κυβερνηθεί και να τεθούν ρεαλιστικοί στόχοι, που με πυγμή θα υλοποιηθούν.
Να ηγηθεί ενός νέου πολιτικού σχηματισμού, που να βρίσκεται σε αντιστοιχία με τη λαϊκή απήχηση που έχει ο ίδιος, μετεξελίσσοντας τον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ σε κοινωνικό, διότι αυτό ψήφισε το 36% στις εκλογές και το 62% στο δημοψήφισμα. Οι διαφωνούντες ας αποχωρίσουν κι ας μείνουν στο 4%, που παραδοσιακά έπαιρνε το κόμμα τους τα προηγούμενα χρόνια.
Να προβεί στην πάταξη του πελατειακού κράτους, δίνοντας ώθηση σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις, που θα βάλουν τη χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά. Ο πραγματικός εχθρός είναι μέσα κι αφορά το εγχώριο κατεστημένο. Πρέπει το κυβερνόν κόμμα να έρθει σε σύγκρουση με ισχυρά συμφέροντα, που δεν επιτρέπουν να αντιμετωπιστούν σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα, τα οποία βαθαίνουν την ύφεση στη χώρα μας.
Να βρεθούν οι προδότες που γλεντάνε σε βάρος των Ελλήνων φορολογουμένων, να τιμωρηθούν παραδειγματικά και, κυρίως, κάποια στιγμή τα χρήματα αυτά να επιστρέψουν στον κρατικό κορβανά. Αν αναζητηθούν τα 5 δις. Ευρώ, που στοίχισε στο Δημόσιο το σκάνδαλο της Αγροτικής με τα θαλασσοδάνεια, κι αν προστεθούν και τα φοροδιαφεύγοντα κέρδη που βρίσκονται σε ξένες τράπεζες (αναξιοποίητα τρία χρόνια τα στοιχεία από τη λίστα Λαγκάρντ), τότε το Κράτος θα ενισχυθεί με πολλά δις ευρώ, συμβάλλοντας τόσο στην ανακούφιση των επαχθών φορολογικών βαρών από τους οικονομικά αδύναμους, όσο και στην αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ας δοθεί ένα τέλος σ΄ αυτή την ασυδοσία που μετέτρεψε το Δημόσιο σε τσιφλίκι των τραπεζιτών, των εργολάβων, των καναλαρχών και των εκάστοτε κομματικών επιτετραμμένων.
Να γίνει ένα νοικοκύρεμα δημοσιονομικών. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να μιλάμε για περικοπές των λειτουργικών δαπανών του Δημοσίου και να αποκαλύπτεται πως το κράτος νοικιάζει 902 ακίνητα, πληρώνοντας 80 εκατ.ευρώ κάθε χρόνο! Είναι τόσο δύσκολο να προγραμματιστεί η στέγαση όλων των Δημόσιων Υπηρεσιών σε κρατικά κτήρια, προκειμένου να σταματήσει αυτή η προκλητική σπατάλη, που στερεί χρήματα από αναπτυξιακά έργα ή ακόμα και την προμήθεια ιατροφαρμακευτικού υλικού στα δημόσια νοσοκομεία;
Τέλος, είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί κλίμα σταθερότητας κι εμπιστοσύνης, που συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση. Το έλλειμμα αξιοπιστίας υπονομεύει τη δυνατότητα οικονομικής ανάκαμψης. Ούτε οι επενδυτές ενδιαφέρονται, ούτε τα χρήματα επιστρέφουν στις τράπεζες, ούτε οι τουρίστες έρχονται. Πώς θα κινηθεί η Αγορά; Υπάρχει και το αντίστροφο ρεύμα με εξίσου καταστροφικές επιπτώσεις. Η έδρα χιλιάδων ελληνικών επιχειρήσεων μεταφέρεται, το επιστημονικό δυναμικό μεταναστεύει, οι αντοχές των περισσότερων εξανεμίζονται. Πώς θα έρθει η ελπίδα;
Ευτυχώς, τις ημέρες αυτές, μέσα στον πολιτικό καύσωνα, θα βρούμε καταφυγή και προστασία στους χιλιάδες ναούς της θεομητοροσκέπαστης χώρας μας, που θα ευωδιάσουν με τους ύμνους προς την Παναγίας μας. Αυτή είναι ένα μεγαλύτερο κεφάλαιο, που μπορούμε να επενδύσουμε όλοι οι πιστοί, για να απαγκιστρώσουμε την Ελλάδα από τα αδηφάγα νύχια της Μασονίας, που κατασπαράσσει τον εθνικό πλούτο των χωρών. Ωστόσο, οι προσευχές απαιτούν και υψηλό φρόνημα, για να ενεργήσουν θετικά. Ζούμε στη ζώνη του λυκόφωτος, ακούγοντας σενάρια επιστημονικής φαντασίας για υποκλοπή ΑΦΜ, για ριφιφί στο Νομισματοκοπείο. Αρκετά με τις φαντασιώσεις.
Ας αναπτυχθεί επιτέλους, ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο, βασισμένο στις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου μας, που θα σύρουν την αμαξοστοιχία της ανάπτυξης. Παράλληλα, όμως, ας διεκδικήσουμε με επιμονή την παραγραφή των χρεών που παράνομα μας φόρτωσαν (από το 1824), για να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποικία αέναου χρέους.
