Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Όσο πιο μεγάλο είναι το μεθύσι, αντίστοιχα μεγάλος είναι και ο πονοκέφαλος της επόμενης μέρας. Το δημοψήφισμα ήταν ένα συγκλονιστικό μεθύσι για την κυβέρνηση μέχρι να καταλάβει την επόμενη μέρα ότι είχε διχάσει την Ελλάδα και δεν είχε κερδίσει τίποτα. Την Τρίτη ένα 62% πανηγύριζε επειδή είχε κερδίσει, ένα 38% είχε μπει στο καβούκι του επειδή έχασε και ένα 100% πήγαινε για φούντο. Κάτι του είπαν, κάτι κατάλαβε και ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφοντας είχε κατανοήσει ότι την επόμενη Δευτέρα η Ελλάδα θα βρισκόταν εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, πίσω από την Αλβανία, τα Σκόπια και την Τουρκία που προσπαθούν να γίνουν μέλη. Ότι σε λιγότερο από μια εβδομάδα οι Έλληνες που θα ταξίδευαν στο εξωτερικό θα έπρεπε να περνάνε από τις πύλες εκτός της Συνθήκης Σένγκεν και δεκάδες χιλιάδες Έλληνες που δουλεύουν στην Ευρώπη θα έπρεπε να πάρουν άδεια εργασίας, να δουλεύουν παράνομα ή να εγκαταλείψουν τη χώρα.
Στα χέρια του θα είχε μια οικονομία προσαρμοσμένη στις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών που θα έπρεπε να λειτουργεί αυτόνομα, εισάγοντας περισσότερα απ’ όσα εξάγει και πληρώνοντας σε πληθωριστικό νόμισμα. Εκτός αν είναι να πάρουμε στα σοβαρά τις διάφορες καμαρωτές παπαριές ότι η Ελλάδα είναι πλούσια σε αγροτικά προϊόντα και μεταλλεύματα. Το πρώτο βέβαια ισχύει, ενώ το δεύτερο μπορεί να ισχύει αλλά δεν έχουν ανακαλυφθεί λεμονιές που τις φυτεύεις σήμερα και βγάζουν αύριο λεμόνια, ούτε πρόκειται βέβαια κάθε Έλληνας να πάρει ένα φτυάρι να σκάβει για ουράνιο.
Ο Τσίπρας είχε καταλάβει ότι η ελληνική κοινωνία έψαχνε για εχθρούς. Και αν οι ευρωπαίοι μας διώχνανε και δεν μπορούσαν να είναι πια εχθροί, το 62% του δημοψηφίσματος θα βολευόταν με το 38%. Το απόγευμα τις προπερασμένης Τρίτης ο Αλέξης Τσίπρας είχε στα χέρια του ένα κράτος μουδιασμένο από το κλείσιμο των τραπεζών και την ένταση του δημοψηφίσματος που ακόμα δεν αντιδρούσε. Η αναισθησία, όμως, τελείωνε και οι αντιδράσεις θα ήταν ανεξέλεγκτες. Την Ελλάδα ήρθε να σώσει για μια ακόμα φορά ένας Γάλλος. Μετά τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν το 1974, ο Φρανσουά Ολάντ (Ολαντρέου κατάς Τσίπρα…) το 2015, βλέποντας ότι οι Ευρωπαίοι δεν μας εμπιστεύονται πια, ανέλαβε δράση, επιστράτευσε Γάλλο υπουργό οικονομικών Σαπέν, ο οποίος ανέλαβε από κοινού με το οικονομικό του επιτελείο να χτενίσει και να στείλει τις ελληνικές προτάσεις του Ντάισελμπλουμ και τους ευρωπαίους υπουργούς οικονομικών.
Στις 11 το βράδυ τις προπερασμένης Πέμπτης ο εκπρόσωπος του Γιούνκερ ανέβασε ένα tweet ότι οι προτάσεις είχαν ληφθεί. Μερικά λεπτά αργότερα έκανε το ίδιο ο Ντάισελμπλουμ. Είναι περασμένες 12 της Πέμπτης όταν γράφεται το κείμενο και σε λίγες ώρες θα συνεδριάσει η Βουλή να το επικυρώσει. Σήμερα ξέρουμε τι έγινε. Η Ελλάδα έχει μείνει στην Ευρώπη, ο Φρανσουά Ολάντ μπορεί να διαλέξει μια πλατεία που θα πάρει το όνομα του. Το επιτελείο των Γάλλων που δούλεψαν τη συμφωνία μάλλον θα μείνει άγνωστο για πάντα. Τους μάγκες όμως δεν τους κάνουν οι μοτοσικλέτες και τα πουκάμισα απ’ έξω, αλλά το αποτέλεσμα. Οι Γάλλοι που δούλεψαν χωρίς σταματημό τρεις μέρες θα σφίξουν τις γραβάτες και μια ζωή θα ξέρουν τι έχουν κάνει.
