Πλεόν καλοκαίριασε για τα καλά και οι μετακινήσεις των ντόπιων, μαζί μ' αυτές των επισκεπτών, αυξάνουν αισθητά την κίνηση στους δρόμους. Κάθε εκδρομή άλλωστε είναι αποζημιωτική, η φύση πέρα απ' το οδόστρωμα θυμίζει επίσκεψη σε Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Η πανίδα είναι πλούσια και τα ζώα πολλά -σκαντζόχοιροι, κουνάβια, κουνέλια, γάτες, κατσίκια, σκυλιά- και με στοιχεία τοπικά ανάλογα με το ταξίδι, όπως ζουρίδες στην Κρήτη, αλεπούδες στην Πελοπόννησο, αρκούδες στην Ήπειρο. Παρόμοια όμως με το Μουσείο, είναι όλα τους νεκρά. Όχι απλώς ανοιγμένα και παραφουσκωμένα με χημικά για ν' αντέχουν στα βλέμματα και τα φλας των φωτογραφιών, αλλά ακέφαλα, διαμελισμένα, και συχνά τσαλαπατημένα σαν τους χάρτινους ήρωες κινουμένων σχεδίων.

Αν όμως το Κογιότ, ο Τομ και ο Τζέρι και τα πάθη των υπόλοιπων χάρτινων ηρώων προκαλούσαν γέλιο, το συχνό θέαμα στους δρόμους προκαλεί ντροπή και αηδία.

Άραγε όλες αυτές οι εταιρείες που μετρούν την κοινωνία και τις προτιμήσεις κάθε καταναλωτή, τον πληθωρισμό και τις προθέσεις ψήφου, έχουν καθίσει να μετρήσουν πόσα ζώα χάνονται καθημερινά από τα διερχόμενα αυτοκίνητα;

Από τη μία οι οδηγοί δείχνουν να τα διαπερνούν με την ελαφρότητα βιντεοπαιχνιδιού κι από την άλλη οι δρόμοι δεν προβλεπουν ότι ζουν κι άλλα πλάσματα σ' αυτό τον πλανήτη -αν υπογραφούν τα χαρτιά για το οικοπεδάκι, μας ανήκει απ' τον πυρήνα της γης ως τη στρατόσφαιρα- αφήνοντας τα ζώα ως τα μόνα θύματα. Το περιβάλλον τους έχει κοπεί στη μέση κι ανάμεσα του περνούν φονικά αντικείμενα, που μέσα απ' τα μάτια τους μοιάζει ίσως με κάτι παρόμοιο του διαδρόμου από τσεκούρια, τυπικό ψυχαγωγικό βασανιστήριο του Μεσαίωνα.

Πώς θέλουμε να έχουμε ευχαριστημένους επισκέπτες και παράλληλα να τους εκτίθουμε σε μια τόσο μακάβρια εικόνα; Πολιτισμός, άλλωστε, είναι το πώς φέρεται κάποιος στον κατώτερο του.

Παναγιώτης Γιάκας