Λένε οι επιστήμονες ότι το ταπεινό μας μυαλό ελκύεται από ένα συγκεκριμένο βαθμό λογικής, ακριβώς όπως η συμμετρία και η τάξη ελκύουν το βλέμμα μας. Όταν όμως υπάρχουν αρκετές αντιφάσεις και μάλιστα "χτυπητές", τότε το μυαλό προσπαθεί να τις κατανοήσει, να τις εξηγήσει ή και να τις συμβιβάσει αν είναι δυνατόν. Η προσπάθεια αυτή συνήθως γεννάει την απογοήτευση, αφού όταν οι αντιφάσεις δεν μπορούν να εξηγηθούν λογικά, τότε το μυαλό αφήνεται να παραδοθεί. Οι αντιφάσεις αυτές δημιουργούν μια αντιφατική πραγματικότητα, που το μυαλό αδυνατεί να αποδεχτεί, και τότε είναι που κλείνει τα μάτια κι υπερασπίζεται μονό τον εαυτό του...

Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσαμε να πούμε ότι συμβαίνει και με έναν Νέο, κάθε φορά που διάφοροι εξωγενείς

παράγοντες επηρεάζουν τα όνειρά του, εκατομμύρια αντιφάσεις δημιουργούνται στο μυαλό του, κάνοντάς τον να στραφεί στον εαυτό του, κλείνοντας τα μάτια στην πραγματικότητα. Κλείνεται γιατί συνειδητοποιεί ότι οι υποσχέσεις που του δίνονταν για το μέλλον του δεν μπορούν να εκπληρωθούν. Η ελπίδα "έσβησε" γρήγορα, η "τιμωρία" τελικά αναβλήθηκε και η διαπραγμάτευση ενός καλύτερου μέλλοντος τελικά κατέληξε μια "πικρή" υποθήκευσή του...

Η αποδοχή του ΣΥΡΙΖΑ στις ηλικίες κάτω των 30 ήταν σχεδόν σαρωτική. Η ψήφος των νέων χάριζε στο ΣΥΡΙΖΑ μια δροσερή αναγεννητική αύρα και μία ανακουφιστική πίστη ότι τελικά κάτι μπορεί να αλλάξει. Τώρα όμως που το "ηρωϊκό" ΟΧΙ έγινε ένα "κουφό" ΝΑΙ, το ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πιο γερασμένο κι από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μαζί...

Όταν αυτό που προωθήθηκε ως το ύστατο "μέσο" (η εκλογή ΣΥΡΙΖΑ) για να δοθεί διέξοδος στην ανάγκη των νεότερων να ελπίζουν ότι θα έχουν και εκείνοι την ευκαιρία να δημιουργήσουν και να ζήσουν όπως είχαν ονειρευτεί, τελικά αποδείχτηκε μία από τα ίδια, ποιος θα μείνει να εμποδίσει την καταστροφή;

Η σκέψη ότι "όσο κι αν αντιμάχεσαι, θα βρίσκεις πάντα τον εαυτό σου ηττημένο" ή "όσο και να υψώνεις την φωνή σου απέναντι στις αδικίες, ποτέ δεν πρόκειται να ακουστείς", σε τι τελικά οδηγεί; Που θα στραφούν οι νέοι τώρα για να εκφραστούν για να μην χάσουν την έμφυτη πίστη τους στην ελπίδα;

Θα μείνουν εδώ γνωρίζοντας ότι θα "γεράσουν" κι εκείνοι πρόωρα, όπως το ΣΥΡΙΖΑ ή θα φύγουν γι'άλλη μια φορά εκτός για να δώσουν διέξοδο στην "ασφυξία¨που τους πνίγει;

Η χώρα μας δυστυχώς έχει πάψει να ευημερεί. Το τεράστιο "φυσικό" της ταλέντο χαραμίζεται ανεκμετάλλευτο. Η κοινωνία μας νοσεί, νοσεί ηθικά… Γιατί έγινε συνήθεια να πράττουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που σκεφτόμαστε και επιζητούμε.

Μάθαμε να μην πιστεύουμε σε τίποτα και σε κανέναν, παρά μόνο να εξυπηρετούμε το μικρό ατομικό μας συμφέρον. Χάσαμε τη δύναμη μας να ονειρευόμαστε πράγματα δημιουργικά και σπουδαία. Ο κυνισμός κι η στωικότητα του σήμερα γεννήθηκαν μέσα από τα ψέματα και τις αντιφάσεις, τους ψευδείς ισχυρισμούς και τη διαφορετική μεταχείριση

ομοίων πραγμάτων του χθες. Δυστυχώς όμως, η απόγνωση, η θλίψη, η απογοήτευση, ο μηδενισμός και φυσικά ο θυμός του αύριο αρχίζουν να κυοφορούνται.

Το σίγουρο είναι ότι όλοι θέλουν η ζωή τους να πάψει να είναι μια πνιγηρή πραγματικότητα γεμάτη αντιφάσεις...