Με αφορμή το ατύχημα ενός πυροσβεστικού αεροσκάφους τύπου Canadair CL-215 την Παρασκευή 17 Ιουλίου στη φωτιά της Λακωνίας θα ήθελα να καταθέσω τις απόψεις μου. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος υποχρεώθηκε σε αναγκαστική προσγείωση μέσα στο δάσος, κατά τη διάρκεια της κατάσβεσης στο πύρινο μέτωπο στο χωριό Φαρακλό, λόγω τεχνικού προβλήματος που δεν έχει γίνει ακόμα γνωστό. Οι συνθήκες που εκτελέστηκε η αεροπυρόσβεση ήταν ακραίες και ιδιαίτερα στο σημείο ρίψης (υψηλή θερμοκρασία, μικρή πυκνότητα αέρα, χαμηλή έως μηδενική ορατότητα, μεγάλο βάρος του αεροσκάφους, αδυναμία ελιγμών, εμπόδια κλπ). Είναι θαύμα και ικανότητα συγχρόνως πώς κατάφεραν να προσγειώσουν το αεροσκάφος οι δύο πιλότοι. Ευτυχώς σώθηκαν και είναι καλά στην υγεία τους, επικοινώνησαν άμεσα με την Μοίρα τους και τελικώς εντοπίστηκαν και διασώθηκαν από άντρες της Πυροσβεστικής, ενώ ο κυβερνήτης του αεροσκάφους είχε υποστεί ελαφρά τραύματα. Θέλω να εστιάσω κατά πρώτον στην αυτοθυσία των πιλότων να σβήσουν τη φωτιά με κίνδυνο της ζωής τους και κατά δεύτερο στην τιτάνια προσπάθεια να προσγειώσουν το αεροσκάφος με τις λιγότερες φθορές, κάτι που το κατάφεραν τελικά προκαλώντας κάποιες ζημιές στην άτρακτο. Δυστυχώς όμως η ταχύτητα και ένταση του ανέμου οδήγησαν τις πύρινες φλόγες στην περιοχή της πτώσης του Canadair και το αποτέφρωσαν, ενώ πολλά τμήματα του αεροπλάνου εντοπίστηκαν σε μεγάλη απόσταση. Είμαι σίγουρος ότι ό πόνος και η απογοήτευση των πιλότων ήταν μεγάλη όταν έμαθαν ότι κάηκε το αεροσκάφος τους. Ευτυχώς αποφεύχθηκαν τα χειρότερα και οι ίδιοι είναι καλά.
Οι πτήσεις που γίνονται στα μέτωπα πυρκαγιάς με αεροπλάνα ή ελικόπτερα είναι ισοδύναμες και μερικές φορές πιο επικίνδυνες και δύσκολες από μια αερομαχία ενός μαχητικού στο Αιγαίο. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αποστολές έρευνας διάσωσης, αεροδιακομιδές κλπ.
Σαν σήμερα συνέβη μία παρόμοια περίπτωση 7 χρόνια πριν, στις 23 Ιουλίου του 2007, όταν συνετρίβη ένα Canadair CL-415, ενώ πραγματοποιούσε ρίψεις νερού για την κατάσβεση της μεγάλης πυρκαγιάς στα Στείρα Ευβοίας, κοντά στον οικισμό Δήλεσο. Νεκροί ήταν ο σμηναγός (Ι) Δ.Στοϊλίδης, 34 ετών, παντρεμένος, πατέρας δίδυμων αγοριών δύο ετών και ενός τρίτου εννέα μηνών και ο υποσμηναγός (Ι) Ι.Χατζούδης, 27 ετών, ανύπαντρος. Κατά πληροφορίες, το Canadair πραγματοποίησε χαμηλή πτήση, έκανε τη ρίψη νερού και στη συνέχεια ο πιλότος προσπάθησε να του δώσει ύψος, όμως το αεροσκάφος έπεσε πάνω σε ορεινό όγκο, με αποτέλεσμα να συντριβεί. Προσωπικές πληροφορίες έκαναν λόγο για την ύπαρξη καλωδίων υψηλής τάσης στην περιοχή που πιθανόν συνέβαλαν στην πτώση.
Οι δύο συνάδελφοι ο κυβερνήτης Δημήτρης Στοϊλίδης και ο συγκυβερνήτης Γιώργος Χατζούδης, έπεσαν προστατεύοντας τις ζωές, τις περιουσίες και το φυσικό περιβάλλον της χώρας μας και αν μη τι άλλο θα πρέπει να τους τιμούμε και να τους θυμόμαστε πάντα.
Με τον Δημήτρη Στοϊλίδη, ενάμιση μήνα πριν το μοιραίο συμβάν, ήμασταν συμμαθητές στο Σχολείο Εκπαίδευσης Θαλάσσιας Επιβίωσης στην Καλαμάτα. Ο Δημήτρης ήταν λάτρης της φωτογραφίας και είχε απαθανατίσει όλες τις φάσεις της εκπαίδευσης. Μερικές μέρες πριν το μοιραίο, μόλις είχε επιστρέψει από την Γερμανία όπου είχε συγγενείς, είχαμε μιλήσει για να ανταλλάξουμε φωτογραφίες. Δυστυχώς αυτό δεν συνέβει ποτέ. Η φωτογραφία και το συγκεκριμένο άρθρο που παραθέτω είναι ένας φόρος τιμής στο Δημήτρη που έβαλε πάνω από όλα το καθήκον προς την πατρίδα και τους συνανθρώπους του, θυσιάζοντας τη ζωή του και αφήνοντας πίσω ορφανά τρία μικρά αγόρια που δε θα γνωρίσουν ποτέ τον ήρωα πατέρα τους.
Δεν είναι μόνο ο Δημήτρης που θυσιάστηκε και άφησε ορφανή την οικογένεια του αλλά εκατοντάδες άλλοι αφανείς ήρωες πυροσβέστες, δασοπυροσβέστες, εθελοντές, αστυνομικοί και απλοί πολίτες. Από την άλλη όμως βλέπω μετά λύπης κάποιους άλλους (πολιτικους, δημοσιογράφους, στρατιωτικούς, νομικούς, πανεπιστημιακούς κλπ) να θυσιάζουν και να «καίνε» καθημερινά πατρίδα και Λαό, στο όνομα της προσωπικής τους ανέλιξης και προώθησης εγωιστικών και επικίνδυνων πολιτικών. Ας παραδειγματιστούν από τους ήρωες και ας μας απαλλάξουν με μία αναίμακτη πολιτική τους αυτοθυσία…..
30-5-2007. Στη φωτογραφία ο Δημήτρης Στοϊλίδης μετά την εξουθενωτική παραμονή μας σα ναυαγοί στα ανοιχτά του Μεσσηνιακού κόλπου στα πλαίσια της εκπαίδευσης στην θαλάσσια επιβίωση. Τη δική μου φώτο δεν κατάφερε να μου τη στείλει ποτέ!
