Θυμάμαι, σαν χτες, εκείνον τον καλόγερο με τα χειμωνιάτικα μπουφάν να κρέμονται επάνω του σαν κανονικοί άνθρωποι, δίχως κεφάλια. Δίπλα απ' το κρεβάτι μου, να κοιμάται ανέμελα η αδερφή μου. Θα 'μουν δεν θα 'μουν 5-6 χρονών. Ακριβώς πάνω στην ηλικία που, ενώ έχεις μάθει πως, αν βάλεις το χέρι σου στη φωτιά, θα καείς, παρ' όλα, αυτά μια αόρατη δύναμη σε σπρώχνει να το δοκιμάσεις.
Θυμάμαι να τρέχω στο ζαχαροπλαστείο του πατέρα μου ανάμεσα στα γλυκά, στα παγωτά. Να χώνω με λαχτάρα τα δάχτυλα μου μέσα στα καζάνια με τη ζεστή σοκολάτα. Την πρώτη μου έκθεση στο Δημοτικό με θέμα:«Τι θέλετε να γίνετε όταν μεγαλώσετε», που δεν ήταν πάνω από τρεις σειρές, μα αρκετή για να διασκεδάσει όλη την τάξη, μιας και, όταν όλα τα υπόλοιπα παιδιά θέλανε να γίνουν αστροναύτες, ποδοσφαιριστές, αστυνομικοί ή πυροσβέστες, εγώ φανταζόμουν τον εαυτό μου ως θυρωρό.
Μετά, άρχισα να μεγαλώνω, να με προειδοποιούν όλοι για τους κινδύνους της ζωής. Να μου λένε πως πρέπει να συμπεριφερθώ και τι να αποφύγω. Ποιο είναι το σωστό και το λάθος, το όμορφο και το άσχημο. Μετά, άρχισαν να μου εκμυστηρεύονται τις εμπειρίες από τη γεμάτη «σοφία» ζωή τους. Μου είπαν ιστορίες για τον πόλεμο του '40, για τις δυσκολίες της Γερμανικής Κατοχής, την πείνα και την δυστυχία των ανθρώπων. Ηλικιωμένοι που λέγανε τις ίδιες ιστορίες για δεκαετίες, παράξενοι, κοντοί άνθρωποι με φόρμες και σκαρπίνια, πλημμυρισμένοι από αμορφωσιά και κακία, ξεχειλισμένοι από κόμπλεξ και ζήλια για τον διπλανό τους .
Ήταν αυτοί οι στερημένοι άνθρωποι, που, μέσα από τις κακουχίες, επεδίωξαν αργότερα να αποζημιωθούν - ηθικά και υλικά - με συντάξεις και συχνά ψεύτικες δηλώσεις για εθνικές αντιστάσεις μιας εποχής, όπου, παρά τις βάρβαρες πράξεις και τα εγκλήματα εναντίων συγγενών και φίλων, επιθυμούσαν να γεμίσουν την τσέπη τους, αξιοποιώντας το μοναδικό κεφάλαιο το οποίο διέθεταν και δεν ήταν άλλο από την πονηριά και την εξαπάτηση (όσοι προσέφεραν παραμένουν άγνωστοι μέχρι και σήμερα, γιατί ακριβώς ποτέ δεν εξαργύρωσαν την ψυχή τους). Γνήσια τέκνα της ντροπιαστικής αυτής συμπεριφοράς, οι γιοι και οι κόρες τους. Για μία ακόμη φορά, το μήλο κάτω από τη μηλιά. Νεαροί «αγωνιστές» της γενιάς του Πολυτεχνείου, της δεδομένης - ομολογουμένως - αντίστασης σε πολλές περιπτώσεις, που όμως φρόντισαν να βάλουν το χέρι στο μέλι και να μας παριστάνουν τους ιδεολόγους, διαβρώνοντας, παράλληλα, πέρα από τους ήδη διαβρωμένους εαυτούς τους, κι εμάς τους ίδιους, διαποτίζοντάς μας με τα ιδανικά μιας σίγουρης δουλείας στον Δημόσιο τομέα, του αυθαίρετου εξοχικού και της απεριποίητης, γεμάτης έντομα πισίνας. Είναι αυτοί που «λάδωναν» τον υπάλληλο της αντιπροσωπίας αυτοκινήτων για να τους βγάλει πινακίδα κυκλοφορίας με εύκολα νούμερα. Αυτοί που κάπνιζαν μέσα στα νοσοκομεία, που έφτυναν μέσα σε δημόσιους χώρους (ακόμη θυμάμαι εκείνη την ανεκδιήγητη πινακίδα που έγραφε: "Μη πτύετε επί του δαπέδου"), που έβριζαν, έκλεβαν και κορόιδευαν τους πάντες και τα πάντα.
Είναι αυτοί, οι οποίοι, αν και γερασμένοι με μακιγιαρισμένο το πρόσωπό τους, βγαίνουν αμετανόητοι στην τηλεόραση με σκοπό να μας υποδείξουν για μία ακόμη φορά πιο το καλό για μας και πως θα αλλάξουμε τον σάπιο κόσμο που οι ίδιοι έχτισαν. Είναι αυτοί που δημιουργούν καταστρέφοντας, χρησιμοποιώντας τα σύγχρονα μέσα, την τεχνολογία, την επικοινωνία και το marketing για να συντηρήσουν τις ευτραφείς κοιλιές τους. Είναι αυτοί που προτιμούν να απαιτούν από το να κερδίζουν, που επιθυμούν να τους φοβόμαστε κι όχι να έχουν το σεβασμό μας. Είμαστε αυτοί που κατηγορούμε, που ακόμη και σήμερα ψάχνουμε μια ευκαιρία να βολευτούμε. Είμαστε αυτοί που εδώ και δεκαετίες πετούμε του Ήλιου πέτρες
Αθανάσιος Τσολιάς
