Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Το παλικάρι βιάστηκε... Ήθελε να κυβερνήσει και να σώσει την Ευρώπη. Και μετά είδε ότι η Ευρώπη δεν είναι καμιά γκομενίτσα που της αρέσουν οι μποέμ επαναστάτες και έφαγε χυλόπιτα! Την οποία καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι εμείς, λες και ήμαστε κολλητοί του και πρέπει να βάζουμε ρεφενέ, για να στηρίζουμε την ανεκπλήρωτη καψούρα του, ένα βράδυ στα μπουζούκια. Θα μπορούσε να περιμένει το παλικάρι, ένα δύο χρόνια. Θα μεγάλωνε και αυτός, θα έβγαζαν το φίδι από την τρύπα οι προηγούμενοι, θα μάζευαν και όλη τη γκρίνια του ελληνικού λαού και στο τέλος θα πηγαίναμε σε εκλογές και το παλικάρι θα τις κέρδιζε και θα έκανε πράξη τη φαντασίωση του.
Αλλά τότε θα είχαμε μια άλλη χώρα. Αν γινόταν πράξη αυτό που έλεγαν οι προηγούμενοι και οι δανειστές, ότι θα έκλεινε οι κύκλος των μνημονίων και θα υπήρχε και ρύθμιση για το χρέος. Αν όχι καλύτερα, σίγουρα πιο ισορροπημένα και ήρεμα, που δε θα κινδύνευε να «πεθάνει» από τα πειράματα κάποιων αιωνίων εφήβων και κάποιων νάρκισσων. Εμείς προτιμήσαμε, όμως, την «περήφανη» και «αξιοπρεπή» διαπραγμάτευση, που δεν κατάλαβε κανείς αν έγινε βάσει σχεδίου, αφού ξεκίνησε με μια υπογραφή προσυμφώνου, το οποίο μετά η «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση αρνήθηκε να αποδεχθεί και κατέληξε με την ίδια να προτείνει ένα σκασμό φόρους που υποκρύπτουν και έμμεσο χέρι σε συντάξεις και μισθούς.
Και αφού όλο αυτό τον καιρό της διαπραγμάτευσης όλα είχαν παγώσει, η αγορά είχε στεγνώσει και η ύφεση έτρωγε σαν σαράκι την ελληνική οικονομία, φτάσαμε τώρα να μας ζητούν ακόμα πιο δύσκολα μέτρα, για να βγει ο λογαριασμός της «περηφάνιας». Ο Τσίπρας αρνήθηκε να δεχθεί την αντιπρόταση των δανειστών που ζητάνε μέτρα τα οποία θα καταστήσουν την οικονομία ανταγωνιστική και όχι φόρους που θα πληρώνουν την εκλογική πελατεία των κυβερνήσεων. Και κάπως έτσι η ρήξη εμφανίστηκε και πάλι στον ορίζοντα. Και ο χρόνος τελείωσε για το παλικάρι, που πρέπει να πάρει, τελικά, μια απόφαση σε ένα πολύ σκληρό δίλημμα, ή θα πάει για πτώχευση και κανείς δεν ξέρει τι ξημερώνει ή θα υπογράψει μια ακόμα πιο σκληρή συμφωνία που θα κοστίζει περισσότερα.
Σε κάθε περίπτωση εδώ που φτάσαμε ότι και να γίνει, όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα απλώς όλοι οι πολίτες αυτής της έρμης χώρας την έχουμε πατήσει για τα καλά. Το παλικάρι βιάστηκε και τρακάραμε όλοι, Και εκεί που η ελπίδα ερχόταν, έφυγε και αυτή που υπήρχε. Γράφοντας αυτές τις γραμμές δεν ξέρω το αποτέλεσμα των τελευταίων διαπραγματεύσεων. Εύχομαι το παλικάρι μεταξύ Λαφαζάνη...και κράτους να σεβαστεί το δεύτερο, διαφορετικά η επισήμανση του φίλου του Μαδούρου της Βενεζουέλας που μας είπε ότι αν επιλέξουμε την ρήξη μπορεί να αναγκαστούμε να φάμε και ζωοτροφές. Για πετρέλαιο πάντως δεν μας είπε.
