Ποιά είναι η φύση της ψυχής;
Μπορεί να είναι, μία ανώτερη μή διακριτή ύπαρξη, κάποιας λεπτοφυούς ενέργειας με διαχρονικό περιεχόμενο.
Ίσως, μία εκλεπτυσμένη και καλλιεργημένη αϋλη υπόσταση, πέρα από τα όρια αυτού του κόσμου.
Μία ενεργή ύπαρξη που συνοδεύει το υλικό σώμα, που κινείται και μεταλλάσεται επιλεκτικά στον χρόνο, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να παραμένει αναλλοίωτη στην αιωνιότητα.
Άν η ψυχή υπάρχει στην αιωνιότητα, τότε μπορεί κανείς να πεί ότι, είναι μία αντικειμενική αλήθεια με σταθερό περιεχόμενο μίας ανώτερης ποιότητας.
Αν πάλι, ισχύει αυτό, τότε η ψυχή δεν είναι δυνατόν να διαφοροποιείται δομικά ή ποσοτικά, παρά μόνον ίσως ποιοτικά.
Η ψυχή μου δεν μπορεί να είναι διαφορετική σε ποσότητα και μέγεθος από οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου, μπορεί όμως να είναι ίσως κάποιου άλλου επιπέδου ποιότητας.
Αν η ψυχή ενυπάρχει στον άνθρωπο, ακόμη και από την σύλληψή του, ώς μία έμφυτη και όχι επίκτητη συμπαντική υπαρξιακή συνθήκη, τότε μπορώ να συμπεράνω, ότι αποτελεί μία ζωοφόρο πρωτογενή ουσία, αναγκαία για την δημιουργία της υλικότητας κάθε είδους ύπαρξης.
Ίσως είναι ο σπόρος του Θεού, το δώρο του Θεού, που προσφέρεται για ν' ανθίζει και να καρποφορήσει σε κάθε ύπαρξη.
Ίσως ακόμη μπορώ να πώ ότι, το αρχικό και σταθερό περιεχόμενο της άνιμα είναι κοινό και πανομοιότυπο για όλους τους ανθρώπους. Επομένως, το μοναδικό κοινό μεταφυσικό γνώρισμα των ανθρώπων φαίνεται να είναι η ψυχή τους.
Κατά συνέπεια, δεν μπορώ να ισχυρίζομαι ότι η ψυχή μου είναι πρωταρχικά διαφορετική από εκείνη του διπλανού μου ή ότι ακόμη ανήκει σ' εμένα, ότι δηλαδή είναι ιδιοκτησία μου, άν και δυνητικά ίσως να μπορώ νά διαχειριστώ το περιεχόμενό της, ώς ένα σημείο.
Είναι φυσικό να συμπεράνει κανείς, ότι η άνιμα διαθέτει νοημοσύνη, αφού μπορεί και διατηρεί ένα διαχρονικά αμετάβλητο περιεχόμενο, ενώ ταυτόχρονα είναι σε θέση να περισυλλέξει, να επεξεργαστεί και ν' αρχειοθετήσει ένα αντίστοιχο νέο και μεταβλητό.
Η νοημοσύνη της ψυχής πρέπει σίγουρα ν' ανήκει σ' ένα ανώτερο είδος λογικής, σ' ένα ανώτερο είδος συνειδητότητας, που μάλλον σχετίζεται με την ανώτερη πνευματικότητα. Ίσως ακόμη, ψυχή και πνεύμα να είναι το ίδιο και το αυτό πράγμα.
Η ψυχή συμπερασματικά, διαθέτει και μνήμη, είναι δηλαδή σε θέση να θυμάται τον εαυτό της, άν και είναι άϋλη υπόσταση. Έτσι μπορεί, ανά πάσα στιγμή, ν' ανασύρει και να προβάλει το σταθερό και αμετάβλητο άϋλο περιεχόμενό της ή ν' ανασύρει και να διαχειριστεί εκ' νέου, το αντίστοιχο μεταβλητό. Μία διαδικασία που αναμφίβολα ανήκει σε μία κατάσταση ανώτερης συνειδητότητας.
Ως ανώτερη συνειδητότητα, όσο ανέρχεται σε ποιότητα, τόσο μειώνει το περιεχόμενό της. Είναι δε, πολύ πιθανόν, να διαθέτει τέτοια ικανότητα, που να μπορεί να συμπτύξει όλο το περιεχόμενό της σ' ένα και μόνον πράγμα, δηλαδή να χωρέσει τα πάντα σ΄ένα, να γίνει το "πάν" και έτσι να εκπληρώσει τον μοναδικό σκοπό της, που ίσως είναι η συνένωση με το Θείο, στο ίδιο επίπεδο.
Εφ' όσον η ψυχή αποτελείται από πνευματικά στοιχεία ανώτερης ποιότητας από εκείνα της υλικότητας, τότε μπορώ να συμπεράνω ότι, έχει την ικανότητα να ελέγξει και να καθοδηγήσει πλήρως το υλικό σώμα. Ίσως ακόμη μπορώ να πω, ότι το υλικό σώμα είναι η οθόνη της ψυχής.
Άν αυτό είναι αληθές, τότε η άνιμα πρέπει να διαχειρίζεται και να καθοδηγεί τα σημαντικότερα ανθρώπινα κέντρα λειτουργίας, όπως το ανώτερο διανοητικό και συναισθηματικό, αφήνοντας έτσι, τα υποδεέστερα κέντρα του κατώτερου νοητικού και συναισθηματικού, του κινητικού, σεξουαλικού και ενστικτώδους, στην νοημοσύνη του υλικού σώματος.
Ποιό είναι το περιεχόμενο της ψυχής;
Αν δεχθώ το γεγονός ότι, η ψυχή πρωτογενώς αποτελείται από στοιχεία μίας συμπαντικής Θείας εκπόρευσης τότε, συμπεραίνω ότι αυτά πρέπει να σχετίζονται με θεμελιώδεις Αληθινές αξίες και αρετές που παραμένουν αναλλοίωτες στην αιωνιότητα.
Κυρίαρχα ανώτερα αισθήματα όπως ίσως, η Αγάπη ώς συμπαντική συνθήκη και όχι ώς ανθρώπινο προνόμιο, η Θλίψη στο τέλος της οποίας ξεκινά η Συμπόνια και η Αλληλεγγύη, η Ηθική ώς νομοτελειακή τάξη των πραγμάτων και η Ελευθερία ώς εξαγνισμός και γαλήνια συνύπαρξη με το Θείο.
Εννοείται ότι, όλα αυτά εμπεριέχονται στον σπόρο της ψυχής και δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ανθίζουν, χωρίς την κατάλληλη και συνειδητή καλλιέργεια.
Ένα άλλο μέρος της ψυχής πρέπει να είναι Αρχετυπικό και να περιλαμβάνει απόμακρα προγονικά και κληρονομικά στοιχεία ασυνείδητων καταστάσεων. Βλέπω ότι, διαθέτω πολλά κοινά και έντονα, αρνητικά κυρίως, συναισθηματικά στοιχεία με τους γονείς και τους παπούδες μου, παρ, ότι μεγάλωσα μακρυά τους. Ο άνθρωπος επί της ουσίας, είναι δέσμιος αυτών των αρνητικών στοιχείων, εκτός εάν είναι σε θέση να τ' αναγνωρίσει και να παλαίψει για να τα ξεριζώσει.
Ακόμη, η ψυχή πρέπει να διαθέτει έναν ιδιαίτερο χώρο, που περιλαμβάνει ένα επίλεκτο σύνολο ασυνείδητων προσωπικών και επίκτητων ανθρώπινων συναισθημάτων, που υπερτερούν ώς κυρίαρχα στην προδιαμορφωμένη προσωπικότητά του.
Κατά συνέπεια, η άνιμα ίσως ν' αποτελείται από ένα λεπτοφυές σταθμημένο μίγμα έμφυτων αντικειμενικών συνειδητών διαχρονικών αξιών και κάποιων επίκτητων ασυνείδητων αρχετυπικών και προσωπικών υποκειμενικών αισθημάτων.
Υποψιάζομαι δε ότι, τόσο τα συναισθήματα όσο και αισθήματα πρέπει να είναι και αυτά αυτόνομα ενεργές υπάρξεις με νοημοσύνη, που επιδιώκουν καταφύγιο για να επιβιώσουν.
Ποιός είναι ο σκοπός της ψυχής;
Ίσως, σκοπός της ψυχής να είναι πρωταρχικά, η διατήρηση της ίδιας της ύπαρξής της, με κύρια επιδίωξη την αδιάκοπα ακόρεστη όρεξη για αυτοβελτίωση και ποιοτική ανάπτυξη.
Κάθε άνθρωπος, ίσως οφείλει και πρέπει, να συμβάλλει βουλητικά στην ανάπτυξη της ατομικής του ψυχής, μετουσιώνοντας συναισθηματικές προσλήψεις σε ανώτερης ποιότητας αισθήματα.
Μ' αυτόν τον τρόπο, ίσως εκπληρώνει το χρέος του, να παραδώσει μία ψυχή ποιοτικά ανώτερη απ' αυτήν που παρέλαβε.
Έτσι, ο άνθρωπος, συμβάλλει με τον καλύτερο τρόπο στην αέναη διαδικασία ποιοτικής ανάπτυξης της συμπαντικής δεξαμενής των ψυχών. Στον χώρο εκείνο, απ' όπου κάθε ζωή δανείζεται τον σπόρο και επιστρέφει τους καρπούς της.
Αν η ψυχή μου είναι η ψυχή όλης της ανθρωπότητας, τότε κάθε αλλαγή στην δική μου ψυχή επιρρεάζει αναμφίβολα ολόκληρη την ανθρωπότητα και κάθε αλλαγή της ανθρωπότητας έχει αντίκτυπο σε κάθε άλλη ύπαρξη στο σύμπαν.
Αλέξανδρος Κυριακάκης
