Είναι μεσημέρι και βρίσκομαι σε μια γειτονική πόλη με την οικογένεια μου. Δεν έχω φάει και δεν έχω πιει τίποτε όλη μέρα. Το μόνο που θέλω είναι να αγοράσω ένα μεγάλο και δυνατό καφέ και η ανάγκη είναι επιτακτική. Καθώς προχωράμε, βρίσκουμε δύο cafe. Το ένα απέναντι από το άλλο όπως γίνεται συνήθως μεταξύ των δύο αντιπάλων εταιρειών. Σαν υπνωτισμένη προχωράω προς το αγαπημένο μου. Εκεί ο καφές είναι πιο δυνατός, πιο γευστικός και η κούπα του δεν μοιάζει με κουβά.

Δεν είμαι όμως μόνη μου.

Το χέρι του Βρετανού συζύγου μου με σταματάει.

'Μία στιγμή. Δεν θέλω να πάω εκεί για καφέ!' μου λέει.

'Μα γιατί?' τον κοιτάζω με περιέργεια και απογοήτευση ταυτόχρονα.

'Γιατί δεν πλήρωσαν τους φόρους τους..' μου υπενθυμίζει.

Βέβαια....Το είχα ξεχάσει εντελώς....

Πριν από δύο χρόνια περίπου, είχε ξεσπάσει ένα σκάνδαλο φοροδιαφυγής της γνωστής, και αγαπημένης μου, αλυσίδας cafe. Ταυτόχρονα, κατηγορούσαν και κάποια άλλη διάσημη πολυεθνική εταιρεία. Ξαφνικά, οι εφημερίδες αποκάλυπταν τα εκατομμύρια λιρών που θα μπορούσαν να είχαν συνεισφέρει οι δύο εταιρείες στη Βρετανική οικονομία.

Αντιθέτως, η άλλη γνωστή αλυσίδα cafe, πλήρωνε τους φόρους τους.

Τον καφέ μας λοιπόν τον αγοράσαμε από αυτή που δεν φοροδιαφεύγει.

Το πως αντιμετώπισε το θέμα η Βρετανική κυβέρνηση δεν είναι τόσο σημαντικό. Αξιοσημείωτο είναι το πως το αντιμετώπισαν τα εκατομμύρια των πελατών. Όπως και ο σύζυγος μου, η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του γνωστού cafe, σταμάτησε να το προτιμά.

Οι πωλήσεις στις αλυσίδες των αντιπάλων όμως, πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο. Τα έσοδα των φοροφυγάδων έπεσαν τόσο πολύ, έως ότου η γνωστή εταιρεία αναγκάστηκε να πληρώσει φόρους.

Δεν γνωρίζω το ποσό που πλήρωσε ή αν εξακολούθησε να φοροδιαφεύγει. Γνωρίζω όμως ότι τα εκατομμύρια των πελατών δεν ξέχασαν και όλοι μαζί, με μία απλή πράξη ο καθένας ξεχωριστά, κατάφεραν αυτό που δεν είχαν καταφέρει ολόκληρες κυβερνήσεις.

Ο ιερέας της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας μας είναι επίσης Βρετανός. Κάποτε μας διηγήθηκε το εξής ανέκδοτο:

Ένας Βρετανός είναι καλεσμένος σε σπίτι Ελλήνων το Πάσχα. Ρωτάει κάποιο φίλο Έλληνα να του πει ποια είναι η μια φράση που λένε οι Έλληνες συνέχεια. Ήθελε να εντυπωσιάσει τους Έλληνες φίλους του βλέπετε. Την άκουσε τη φράση, την επανέλαβε τόσο πολύ, που στο τέλος την έμαθε. Επισκέφθηκε λοιπόν τους Έλληνες φίλους, οι οποίοι τον υποδέχθηκαν με τον γνωστό Πασχαλινό χαιρετισμό:

'Χριστός Ανέστη!' του είπαν.

'Ε! Δεν πειράζει!' απάντησε εκείνος.

Μήπως είναι ώρα να κοιτάξουμε επίσης κι εντός των συνόρων, να μιμηθούμε τους φίλους μας τους καθημερινούς, απλούς Άγγλους και επίσης να αποκτήσουμε μια νέα αγαπημένη φράση?

Όχι 'δεν πειράζει'....