Από μικρό παιδί είχα μια φυσική απέχθεια απέναντι στα νούμερα. Θυμάμαι ακόμη πολύ έντονα τη μεγάλη μου δυσαρέσκεια, από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού σχολείου, για το μάθημα των Μαθηματικών, της Γεωμετρίας. Δυσκολευόμουν ιδιαίτερα να βρω στις επιστήμες αυτές κάτι το χρηστικό, το ουσιαστικό για την ψυχή μου που διψούσε για φαντασία. Ένιωθα πως πρέπει να περιορίσω τον νου μου σε κάτι πραγματιστικό, άψυχο, με αρχή μέση και τέλος. Κάθε άσκηση απαιτούσε μια λύση, την οποία δεν ήμουν διατεθειμένος, εξ αρχής, να προσπαθήσω να βρω. Εγώ ήθελα να δημιουργώ προβλήματα. Αν και μικρό παιδί, δεν μπορούσα να διανοηθώ πως έπρεπε να ξοδέψω τον εαυτό μου σε αποδείξεις και συμβατικές πρακτικές. Η απορία μου μόνιμη. Γιατί θα έπρεπε να μπω σε αυτή τη στενή οδό της λογικής όταν μπορώ να πετάξω με το μυαλό μου.
Προτιμούσα τα μαθήματα της Γλώσσας - τα φιλολογικά - την Έκθεση και την Ιστορία. Ήταν ένας μαγικός κόσμος να αντιλαμβάνεσαι, για παράδειγμα, πως η λέξη «λογίζομαι» αποκτά νέα, διαφορετικά, νοήματα τοποθετώντας ένα απλό πρόθεμα (συλλογίζομαι, παραλογίζομαι κ.λ.π), πως από το αρχαίο ρήμα « αλέξω», που σημαίνει απωθώ, αποτρέπω, απομακρύνω, προέρχονται μια σειρά άλλες λέξεις, όπως το αλεξίπτωτο (αυτό που εμποδίζει την πτώση) ή το αλεξικέραυνο (αυτό που αποκρούει τους κεραυνούς).
Αυτό που με εντυπωσίαζε, ωστόσο, περισσότερο από όλα είναι πως όλα αυτά τα Θεωρητικά μαθήματα είχαν να επιτελέσουν μία και μόνη αποστολή, δηλαδή να υπηρετήσουν την ίδια την πράξη. Σκοπός τους να ανυψώσουν το μυαλό, να καλλιεργήσουν την ψυχή ώστε να βελτιώσουν την καθημερινή ζωή. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από μερικές ωραίες σκέψεις, οι οποίες εκφράζονται με ελκυστικό τρόπο. Είναι όμως ένα τίποτα αν δεν προσφέρουν στον συνάνθρωπο και απλώς χρησιμοποιούνται μόνο και μόνο για να καλύψουν τις προσωπικές ανάγκες, τα όποια συμφέροντα ή τον εγωισμό μας. Είναι όπως οι νύχτες που χαρίζονται στους εραστές για να δωρίσουν τον εαυτό τους, αλλιώς με τον καιρό τα βράδια σε στοιχειώνουν, σου ρουφούν το μεδούλι.
Πόσο θα ήθελα να γράψω για την πολιτική κατάσταση την οποία βιώνουμε. Πολλοί από όσους γνωρίζουν ότι γράφω μου το προτείνουν, κάποιοι μου το ζητούν. Πόσο θα ήθελα να χρησιμοποιήσω τις λέξεις και τις σκέψεις που τόσο αγαπώ για να εκφραστώ, να βρίσω με ευγενικό, διπλωματικό τρόπο, όλους και όλα όσα με ενοχλούν. Μα αυτό θα ήταν μία ακόμη μαθηματική πρακτική, με αρχή μέση και τέλος. Με την υποχρέωση από πλευράς μου να ξεδιπλώσω τα υποκειμενικά μου επιχειρήματα, προκειμένου να αποδείξω την άποψη μου. Μα εγώ βλέπεις, πάντοτε μισούσα τα Μαθηματικά. Μα εγώ πάντοτε ήθελα να κοιτώ με τα μάτια της ψυχής μου.
Έχω ακούσει πολλούς να λένε πως όλα είναι θέμα επιλογής. Δεν ξέρω. Μπορεί να είναι, μπορεί και όχι. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως προτιμώ να γράψω για τον σκεβρωμένο, σχεδόν διπλωμένο στα δυο, 80χρονο που είδα ξημερώματα στον Ασώματο Πλακιά να ανεβαίνει με ένα σακί στους ώμους την απότομη ανηφόρα, επιστρέφοντας στο σπίτι από το περβόλι του. Προτιμώ να μεταφέρω τα σοφά λόγια που μου είπε, επειδή τον βοήθησα, μεταφέροντας τον με το αυτοκίνητο μου. «Τα πράματα είναι πολύ δύσκολα» μου λέει «όχι επειδή έχουμε οικονομική κρίση, αλλά γιατί τα κοπέλια σκέφτονται τα πιοτά, τις γυναίκες και τα χασίσια». Αν ξόδεψα δύο λεπτά να τον πάω σπίτι, μου πρόσφερε άλλα δέκα ευχόμενος να έχω υγεία, να με βοηθά, όπως είπε, ο Θεός να βλέπω καθαρά. Ίσως φανεί ανούσιο, μα προτιμώ να γράψω για την κοπελιά που όλοι ξέρουμε πως περπατά όλο το Ρέθυμνο και ζητά τσιγάρα, για τον κωφάλαλο, τον καστανά, τον μικρό Γιαννάκη, ο οποίος τριγυρνά στις καφετέριες με το ακορντεόν του για να βγάλει το μεροκάματο, για την μεγάλη του επιθυμία να καταφέρει κάποια στιγμή να πάει για πρώτη φορά στη ζωή του στο σινεμά. Ίσως κάποτε να το μετανιώσω που δεν πρόσεχα στο μάθημα των Μαθηματικών και γιατί, ακόμη και σήμερα, μου αρέσει να ταξιδεύω νοερά, μα καθημερινά μετανιώνω για πράματα που κάνω καθημερινά.
