Της Άννας Ελευθεριάδου-Γκίκα
Ιατρού του Νοσοκομείου Ρεθύμνου.
Αυτές τις μέρες, τις πριν και μετά το δημοψήφισμα, ζήσαμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ένα κλίμα πόλωσης και άκρατου λαϊκισμού και μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διχασμού «εμείς – κι οι άλλοι οι προδότες». Δυστυχώς παρασύρεται κανείς εύκολα σε συναισθηματικό επίπεδο από την ψυχολογία του όχλου, γνωστό αυτό και τα παραδείγματα άπειρα. Όταν όμως το δεις έτσι ζωντανά και άμεσα να ξεδιπλώνεται μπροστά σου, το σοκ είναι μεγάλο.
Μεγάλωσα σε καιρούς Ειρήνης και Δημοκρατίας και συνεχίζω να πιστεύω ότι σε καιρούς Ειρήνης και Δημοκρατίας θα μεγαλώσουν και τα παιδιά μου. Με λυπεί αφάνταστα λοιπόν να βλέπω ότι φτάσαμε η διαφορετική άποψη σχεδόν να ποινικοποιείται!
Ήμουν και είμαι υπέρ της Παραμονής στην Ευρώπη, με έμφαση στις Μεταρρυθμίσεις και μέριμνα την Εξυγίανση του Κράτους. Ήμουν και είμαι υπέρμαχος της Αξιοκρατίας και της αυστηρής Τήρησης των Νόμων. Στο Δημοψήφισμα είπα ΝΑΙ και φυσικά με το φιάσκο της διαπραγμάτευσης που ακολούθησε, επιβεβαιώθηκα στο έπακρο. Θεωρώ ότι η Ευρωπαϊκή μας πορεία και μόνο αυτή,εξασφαλίζει διέξοδο στο αδιέξοδο. Ένιωσα τις μέρες αυτές ριπές οργής και λεκτική βία από ανθρώπους που πίστεψαν στο ψέμα Τσίπρα, με διαβαθμίσεις και πολλές διαφορετικές μορφές. Κακόβουλα (ανώνυμα πάντα) σχόλια στην αρθρογραφία μου, του τύπου: «Δεν πα να κάνεις το γιατρό και να αφήσεις την πολιτική και την αρθρογραφία». Σε ποιον να την αφήσω την πολιτική και την αρθρογραφία άραγε; Ποιος είναι ο κατάλληλος να έχει άποψη και να λειτουργεί ως ενεργός πολίτης, ενώ εγώ όχι; Επιθέσεις επί προσωπικού στη δουλεία από συναδέλφους: « Εσύ είσαι ΠΑΣΟΚ και να μη μιλάς». Λες κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε μεγάλη δύναμη λόγω των ψηφοφόρων που ήταν μέχρι χθες ΠΑΣΟΚ. Αλλά άλλο αυτό! Εκείνοι τώρα είδαν το «φως το αληθινό», δεν μπορούμε να τους πιάσουμε στο στόμα μας… Λες κι η δικιά μου γενιά οφείλει να θαφτεί από υβριστικούς χαρακτηρισμούς αν δεν αναβαπτισθεί και ονομαστεί «Ελπίδα κι Αξιοπρέπεια, στα θολά κι αδιάβατα νερά μιας Αριστεράς που συμπράττει με τον Καμένο και βγάζει λάδι τη Χρυσή Αυγή. Φίλοι και συγγενείς, παθιασμένοι ότι θα έρθει πίσω ο Παράδεισος της δεκαετίας του ’90, να με λένε οπισθοδρομική. Χαρακτηριστικά μια θειά μου, συνταξιούχος από τα 45 με ανήλικα τέκνα μου είπε από σένα δεν το περίμενα ποτέ… Λες και έκανα έγκλημα.
Κι επειδή το τεκμήριο της αθωότητας δεν το έχει κανείς, δηλώνω ευθαρσώς ότι θα συνεχίσω με αμείωτο ζήλο την προσπάθεια να δούμε τα παιδιά μας σε μια σοβαρή και οργανωμένη Ελλάδα, με υψηλούς δείκτες ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, με ΑΡΙΣΤΕΙΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΓΟΥ. Πως το λεγε ο Νιόνιος; «Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει…»
