Η Ευρώπη είναι καθημερινά μπροστά στις οθόνες. Παρακολουθεί τις συνεδριάσεις των θεσμών που μαζεύονται καθημερινά για να λύσουν το Ελληνικό Θέμα.

Γύρω από το τραπέζι, πολλοί θεσμοί. Ψιλοί, κοντοί, χοντροί, λιγνοί και καραφλοί.

Συνεδριάζουν, ενώ η πόρτα είναι ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα. Προς το παρόν.

Η Ευρωπαίοι που αν δεν ήταν υποχρεωμένοι να εκπροσωπούν θεσμούς, ίσως η Ελλάδα να βρισκόταν σε άλλη θέση αυτή τη στιγμή. Καλύτερη ή χειρότερη δεν ξέρω. Οικονομολόγος δεν είμαι.

Κοιτάζω όμως τα τρέχοντα γεγονότα και αναρωτιέμαι που πήγε εκείνος ο Γενάρης που τα πλήθη γιορτάζανε το κοινό νόμισμα στις πλατείες, με τα πυροτεχνήματα και τα πολυτελή πάρτι.

Θυμάμαι παρακολουθούσα την εορταστική φρενίτιδα του 1999 στην τηλεόραση και   αναρωτιόμουν.

‘Τώρα δηλαδή αυτό είναι καλό? Πως θα συμβαδίσει η Ελληνική αγορά με τη Γερμανική ή τη Γαλλική?’

Δεκαέξι χρόνια μετά, παρακολουθώ φοβισμένη το θέατρο του παραλόγου από το εξωτερικό. Τσάμπα η αισιοδοξία...

Με ένα νόμισμα κοινό, συμβαδίζουν, μόλις και με τα βίας, τόσο διαφορετικοί λαοί ενώ δίνουν σφαλιάρες ο ένας στον άλλο.

Ένα νόμισμα φυλακή, χωρίς κάγκελα.

Οι χειρότερες φυλακές νομίζω είναι αυτές που έχουν ανοιχτές τις πόρτες.

Η Μεγάλη Βρετανία εδώ και χρόνια φωνάζει στους πολιτικούς της για ένα δημοψήφισμα. Δεν θέλει παρεμβάσεις από τις Βρυξέλλες ο Βρετανικός λαός λέει. Θέλουν να διατηρήσουν το νόμισμά τους, και δεν είναι λίγοι αυτοί που θέλουν να φύγουν από την Ευρώπη. Πριν τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2015, οι εφημερίδες το φώναζαν με μεγάλα γράμματα το δημοψήφισμα. Τις τελευταίες μέρες ούτε κουβέντα. Λες και δε συμβαίνει τίποτε παραδίπλα στην ‘Ευρώπη’.

Ίσως βλέπουν τι μπορεί να κάνει ένα απλό όχι.

Ίσως περιμένουν να δουν, μήπως και δε χρειαστεί να ψηφίσουν τελικά. Η Ευρώπη κρέμεται από μια κλωστή. Ένα ναι ή ένα όχι.

Ίσως αναστενάζουν με ανακούφιση που δεν μπήκαν στην Ευρωζώνη.

Αρκετά χρόνια πριν, όταν ακόμα ο ενθουσιασμός για την Ευρώπη, το κοινό νόμισμα και μέλλον ήταν στο αποκορύφωμα τους, το πανεπιστήμιο στο οποίο σπούδαζα προσέφερε μια σειρά μαθημάτων με θέμα την ιστορία και ταυτότητα των Ευρωπαϊκών χωρών. Γεμάτη περιέργεια, αποφάσισα να κάνω βουτιά στην μοντέρνα Ευρώπη και να δω τι είναι τέλος πάντων αυτό που ‘ενώνει’ την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πολύ λίγα κοινά σημεία. Διαφορετικές γλώσσες, κουλτούρες και νοοτροπίες.

Όσο κι αν έψαξα, είδα πολέμους, Ευρώπη δυο ταχυτήτων, αιματοβαμμένα σύνορα, λεηλατημένες χώρες, αλλά ταυτόχρονα μια αιώνια ανάγκη διαφύλαξης των Ευρωπαϊκών συνόρων.

Μια κοινή υπόσχεση μόνο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και μια ένωση που θα έφερνε την πολυπόθητη ειρήνη.

Αυτό το γάμο τον αταίριαστο.

Τη φυλακή με τις ορθάνοιχτες πόρτες.

Καλή τύχη πατρίδα....