ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ακούμε συχνά την έκφραση, πως η τάδε συμφωνία έγινε «κάτω από το τραπέζι», οπότε εύλογα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα, ότι το αποτέλεσμά της υπήρξε προϊόν συναλλαγής, εξαγοράς, ανομίας ή δόλου. Το τραπέζι σαν έννοια δεν αντικατοπτρίζει μόνο την ύπαρξη ενός επίπλου στο σπίτι. Είναι το γραφείο πάνω στο οποίο γράφουμε, είναι η επιφάνεια πάνω στην οποία ακουμπάμε, είναι το ξύλο που χτυπάμε πάνω στα νεύρα μας για να πούμε «ως εδώ», είναι το έπιπλο πάνω στο οποίο αποθέτουμε τα σκεύη και την τροφή μας για να φάμε, είναι κύκλος και ευκαιρία συνάντησης της οικογένειας, είναι ένας Δείπνος Μυστικός χωρίς Ιούδα, είναι τελικά το τελετουργικό της βαθιάς εκτίμησης, αφού κατά κανόνα συντρώγεις με κάποιον που εκτιμάς.
Μας επισκέπτεται κάποιος στο γραφείο μας και σηκωνόμαστε να τον υποδεχθούμε. Καθόμαστε στην καρέκλα μας και βάζουμε τα χέρια μας πάνω στο τραπέζι. Τον κερνάμε ένα καφέ, τον κατατοπίζουμε, του εξηγούμε, τον κάνουμε κοινωνό της σκέψης μας, γνώστη της άποψής μας, μέτοχο του φόβου μας, εταίρο της ανησυχίας μας. Το γραφείο δίνει τον τόνο στη συνάντηση: κρατάει απροσπέλαστη την απόσταση μεταξύ μας, δίνει την αίσθηση υπεροχής σε εκείνον που κάθεται πίσω του, εμπνέει σεβασμό στον επισκέπτη, καθορίζει τον κυρίαρχο της συζήτησης και μειώνει την όποια διάθεση διαφωνίας ή έστω χαμηλόφωνης αντίρρησης. Η εξουσία του Υπαλλήλου, του Διευθυντή, του Νομάρχη, του Βουλευτή, του Υπουργού απέναντι στην άγνοια του Πελάτη, του Υφισταμένου, του Εκπροσώπου, του Ψηφοφόρου, του Πολίτη. Με αυτή την αντιστοιχία, με αυτή τη σχέση εξουσίας, με αυτή τη σειρά.
Επισκεπτόμαστε κάποιον στο γραφείο του και μόλις χτυπήσουμε την πόρτα ακούμε ένα ξερό «εμπρός». Σαν στρατιωτική διαταγή που δεν επιτρέπει την οπισθοχώρηση, σαν εντολή κατάληψης του απέναντι ζωτικής σημασίας υψώματος. Τον βλέπουμε να καπνίζει παρότι το κάπνισμα απαγορεύεται στους κλειστούς δημόσιους χώρους. Τα πόδια του πάνω στο γραφείο και οι σόλες των παπουτσιών του να κοιτάζουν εμάς. Αν δεν φορούσε παπούτσια θα βλέπαμε καθαρά ότι μας μουντζώνει με τα πόδια. Τα χέρια πλεγμένα πίσω από το χοντρό σβέρκο του. Η υποδοχή ψυχρή, υποτιμητική, ενοχλητική, ιταμή. «Τι θέλετε;». «Τίποτε» απαντάς και φεύγεις. Μάλλον, δεν φεύγεις σε διώχνει. Εκτός κι αν πηγαίνεις «συστημένος» οπότε η αντιμετώπιση αλλάζει αμέσως. Μέχρι και καφέ σου παραγγέλνει, για την υγεία σου ρωτάει, με προσοχή σε ακούει, με ψεύτικο ενδιαφέρον καταγράφει το αίτημα σου και άμεσα διατάσσει την ικανοποίησή του. Έτσι στο γρανάζι του κρατικού μηχανισμού προστίθεται λίγο ακόμα λάδι κι αν είσαι τυχερός θα δεις την υπόθεσή σου να περαιώνεται. Οι άλλοι ας περιμένουν. Προηγούνται οι δικοί μας, όσοι αγωνίστηκαν, όσοι πάλεψαν για να έρθουν στην εξουσία οι δικοί μας άνθρωποι. Το Γραφείο Υποδοχής Αιτημάτων των «δικών μας παιδιών» λειτουργεί χρόνια τώρα. Τελεία και παύλα.
Το τραπέζι όμως είναι ιερό έπιπλο φίλες και φίλοι. Είναι η πλάκα πάνω στην οποία αποθέτουμε το κομμάτι του ψωμιού που κερδίσαμε με τον ιδρώτα μας. Είναι το γραφείο που μας έδωσε το κράτος για να εξυπηρετούμε τους πολίτες του. Είναι το πελεκημένο ξύλο που ακουμπάμε για να πάρουμε μια ανάσα όταν ο κάματος της ημέρας ξεπερνάει τις αντοχές μας. Είναι το δεξί μας χέρι την ώρα που ανταλλάσουμε μια θερμή χειραψία με κάποιον φίλο μας. Είναι η αγωνία μας την ώρα που κλωτσάμε τον ανόητο διπλανό μας για να σταματήσει να μιλάει. Και υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ένα τέτοιο τραπέζι: το Τραπέζι της Τιμής. Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν επιτρέπουν σε κανέναν να βάζει τα βρώμικα πόδια του πάνω στο καθαρό δικό τους τραπέζι και να ανακατεύει εικονίσματα. «Respect».
