Πόσες λύσεις έχουν προταθεί παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια για τη βελτίωση της οικονομικής κρίσης και την εξάλειψη της φτώχειας? Πόσες όμορφες θεωρίες ξεφυτρώνουν καθημερινά στις οθόνες των υπολογιστών μας, αλλά παραμένουν ως έχουν? Όμορφες, αλλά μόνο θεωρίες. Η φτώχεια αυξάνεται συνεχώς.

Επίσης, ποιος ονομάζεται φτωχός?

Είναι ο Ευρωπαίος που δεν έχει αρκετά χρήματα για να αγοράσει αυτοκίνητο ή σπίτι?

Ή μήπως εκείνος που είναι άνεργος και οι ανάγκες σίτισης του καλύπτονται από τις τράπεζες τροφίμων?

Η μήπως πάλι, είναι εκείνος που προσπαθεί να επιζήσει χωρίς φαγητό για μέρες ολόκληρες, ανάμεσα στα χαλάσματα ενός σεισμού ή ενός πολέμου?

Σίγουρα, όλα τα παραπάνω είναι διαφορετικά επίπεδα του φάσματος της φτώχειας. Εντός του φάσματος, υπάρχει και μια εικόνα ντροπής που καταρρακώνει το 'image' των σύγχρονων Ευρωπαϊκών χωρών.

Είναι οι άστεγοι σε μεγαλουπόλεις όπως το Λονδίνο, όπου μεγάλο ποσοστό σπιτιών είναι εδώ και χρόνια ακατοίκητο λόγω της οικονομικής κρίσης.

Είναι εκείνοι που το σύστημα και οι περαστικοί, για διαφορετικούς λόγους, κάνουν ότι δεν βλέπουν.

Είναι τόσο επώδυνο σαν θέμα για τους περαστικούς, που λες και θέλουν να το αποφύγουν, τα βλέμματα αλλάζουν κατεύθυνση στη θέα ενός ανθρώπου που κοιμάται κάτω από μια γέφυρα ή μπροστά από κάποια πόρτα. Είναι τόσο δυσάρεστη η σκέψη ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στους πιο πολλούς ανθρώπους, που πιο συχνά βγαίνουν οι δικαιολογίες από το τσεπάκι αντί για λίγα χρήματα, τα οποία θα προσφέρουν έστω κι ένα ζεστό καφέ.

'Κάτι έκανε για να βρίσκεται σ' αυτή τη κατάσταση,' ακούς συχνά μετά την προσπέραση.

'Σίγουρα τα τρώει όλα στο ποτό ή τα ναρκωτικά,' ακολουθεί η εικασία που εφησυχάζει τη συνείδηση .

Το πεντάχρονο αγόρι του σημερινού άρθρου όμως, σκέφτηκε λίγο διαφορετικά. Στη θέα ενός ταλαιπωρημένου,άστεγου νεαρού έξω από κάποιο Αμερικανικό εστιατόριο, αρνήθηκε να προσπεράσει, παρακαλώντας επίμονα την μητέρα του να αγοράσει φαγητό για τον πεινασμένο άστεγο. Ο άστεγος ζήτησε 'μόνο ένα απλό cheeseburger, αλλά το αγόρι ούτε που ν' ακούσει. Ζήτησε από τη μητέρα του να αγοράσει ένα πλήρες γεύμα. Κατόπιν, κάθισε στο τραπέζι του αναπάντεχου καλεσμένου του και προσευχήθηκε γι' αυτόν, ζητώντας από το Θεό να ευλογήσει το φαγητό του.

Άστεγος, μητέρα και λοιποί συνδαιτυμόνες έκλαψαν από συγκίνηση.

Πιστεύω ότι η πράξη του αγοριού είναι επίσης ένα χαστούκι στην υποκρισία των μεγάλων σουπερμάρκετ, τα οποία πετάνε τόνους τροφίμων ετησίως. Πρόσφατα μάλιστα, γνωστό Βρετανικό σουπερμάρκετ κατέθεσε μήνυση κατά άπορου ζευγαριού που, επειδή δεν είχαν χρήματα για να αγοράσουν τρόφιμα για τα παιδιά τους , έψαξαν και 'έκλεψαν' τρόφιμα από τους κάδους απορριμάτων του.

Τόσος πολιτισμός βρε παιδί μου, δεν αντέχεται με τίποτα...