Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Αυτή, δυστυχώς, την κατεύθυνση φαίνεται πως ακολουθεί η ελληνική κοινωνία κι η πολιτική ηγεσία της. Στην οικονομία, στα ήθη, στις αποφάσεις, στην ποιότητα ζωής ο δείκτης έχει πάρει την κατιούσα και δε βλέπω σταματημό.
Τα πανεπιστήμια πλέον λειτουργούν, όταν το επιτρέψουν οι καταληψίες. Στο κέντρο της Αθήνας κυκλοφορείς, όταν οι δρόμοι μείνουν ελεύθεροι από τους αναρχικούς. Στις ειδήσεις πληροφορείσαι κάθε είδους φρικαλεότητα, που διαπράττεται πλέον καθημερινά, ή παρακολουθείς ευτελείς τσακωμούς ανάμεσα στα στελέχη των πολιτικών κομμάτων. Στα δικαστήρια διεξάγονται ολοένα και περισσότερο δίκες παρωδίες (αν και του Παπακωνσταντίνου είχε και χριστιανικό μήνυμα, όταν ο δικαστής ανακοίνωσε την απόφαση, λέγοντας το μεγαλειώδες «Πορεύου και μηκέτι αμάρτανε»).
Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ, με στοιχεία που αφορούν τις χώρες - μέλη του Οργανισμού, αποκάλυψε πως οι Έλληνες που αμείβονται με τον βασικό μισθό θα πρέπει να δουλεύουν 70 ώρες την εβδομάδα, για να ζουν πάνω από τα όρια της φτώχειας (ενώ στη Γερμανία οι 40 ώρες αρκούν), επισημαίνοντας έτσι την ανάγκη για τις κυβερνήσεις να συντονίσουν τους κατώτατους μισθούς με τους φόρους και τις παροχές. Κι ενώ συνεχίζουν να ασκούνται ασφυκτικές πιέσεις από τους δανειστές μας για μείωση του κατώτατου μισθού, επιδιώκοντας την πλήρη υποδούλωση κι εκμετάλλευση του πλούτου της χώρας, οι καθαρίστριες του ΥΠ ΟΙΚ. πανηγυρίζουν, χωρίς να μπορεί να γίνει κατανοητή η δικαίωση για την επαναπρόσληψή τους, όταν η μισθοδοσία των συγκεκριμένων εργαζομένων τετράωρης απασχόλησης είναι υψηλότερη από τη μισθοδοσία ενός νεοδιοριζόμενου υπαλλήλου ΥΕ 8ωρης απασχόλησης κι όταν, λόγω των πρόσφατων ενοποιήσεων των Δ.Ο.Υ., η επιφάνεια κτιρίων του ΥΠΟΙΚ έχει μειωθεί κατά 40%. Κι όλο αυτό το πανηγύρι μας λένε ότι είναι ηθικής και συμβολικής σημασίας. Αναρωτιέμαι τι συμβολισμό βλέπουν οι κυβερνώντες στα σχολεία, που εξακολουθούν μέχρι τα μέσα της σχολικής χρονιάς να λειτουργούν, χωρίς τον απαιτούμενο αριθμό των εκπαιδευτικών, και στα νοσοκομεία, που όλη τη διάρκεια της χρονιάς δεν υπάρχει επαρκές ιατρικό προσωπικό.
Προσπαθούμε να ακολουθήσουμε τις εξελίξεις κι αυτές μας ξεπερνάνε. Με τη γιορτή κάνναβης φαίνεται πως θα επιβληθεί αποτελεσματικότερα ο ιδεοληπτικός λαϊκισμός της νέας κυβέρνησης, που εξακολουθεί να ακολουθεί την πάγια τακτική στελέχωσης ενός κράτους που καταρρέει, με εργαλειακούς μηχανισμούς. Αποχαυνωμένη η κοινωνία δέχεται πιο εύκολα αυτόν τον παραλογισμό. Οι Έλληνες πληρώνουν δυσβάσταχτους φόρους, οι εγγεγραμμένοι άνεργοι έχουν φτάσει τους 1.061.221, αλλά αυτοί που λαμβάνουν επίδομα ανεργίας είναι 153.602, εκ των οποίων οι Έλληνες είναι λιγότεροι από 20.000! Παράλληλα, τα 200 εκατ. ευρώ που προβλέπονται για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης με δωρεάν ρεύμα, επιδοτήσεις ενοικίου, το 93% θα δοθεί σε μετανάστες ή αθίγγανους. Είναι όλοι αυτοί που απασχολούνται σε μαύρη εργασία και δηλώνουν μηδενικά σχεδόν εισοδήματα.
Κι όσο διαπιστώνεται η πνευματική, ηθική κι οικονομική πτώχευση, τόσο ο κίνδυνος της εθνικής απώλειας καραδοκεί. Οι αντιεξουσιαστές που καταστρέφουν δημόσια κτίρια, η απελευθέρωση τρομοκρατών από τις φυλακές, η εγκληματική δράση παραστρατιωτικών οργανώσεων που ονειρεύονται τη «Μεγάλη Αλβανία», οι επιδρομές παρακρατικών στον ακριτικό Έβρο, τα πλήθη μεταναστών να κατακλύζουν τις ανατολικές περιοχές, τρομοκρατικές ενέργειες σε χωριό που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής απ’ την Ελληνοαλβανική μεθόριο με άτομα που έχουν σχέση με την ISIS, όλα είναι γεγονότα που απειλούν την εθνική μας ασφάλεια.
Ακόμα και το ιερό λείψανο της Αγίας Βαρβάρας αποτέλεσε πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στους εθνοσωτήρες πολιτικούς μας. Όσοι υπερθεματίζουν για τα θρησκευτικά δικαιώματα της μουσουλμανικής μειονότητας φαίνεται πως ενοχλήθηκαν από την απόδοση τιμών αρχηγού κράτους στο σκήνωμα μίας Αγίας της Ορθοδοξίας και στην μεταφορά του σε δημόσιο νοσοκομείο.
Δεν ξέρω πόσες υποχωρήσεις, πτώσεις και ξεπεσμό ακόμα θα υποστούμε, αλλά όσοι ευελπιστούν πως θα έλθει η ανάκαμψη, γιατί πιο κάτω δεν πάει, ας μην ποντάρουν σ’ αυτήν την κατεύθυνση, γιατί απ’ ό,τι φαίνεται πιάσαμε πάτο, αλλά δυστυχώς, υπάρχει… κι ο απόπατος!
