Μανούλα μου γλυκιά, πέρασαν κιόλας 7 μήνες που έφυγες από κοντά μας.
7 Μήνες που η απουσία σου είναι αισθητή σε όλους μας, μα πιο πολύ σε μένα.
7 Μαρτυρικοί μήνες που ενώ το αίσθημα της απουσίας σου και της απώλειας θα έπρεπε να καταλαγιάζει μέρα με τη μέρα φουντώνει και γιγαντώνεται περισσότερο και με πονάει.
Η παρουσία σου και η πληθωρικότητα σου ήταν τόσο έντονες όταν σε είχαμε κοντά μας και το έργο σου, η Αγάπη σου, και η παρακαταθήκη σου που άφησες σαν ΜΑΝΑ ήταν τόσο μεγάλα που καθημερινά αναρωτιέμαι: «Μακάρι αυτά που κάνω εγώ σαν μάνα και η αγάπη που προσφέρω στα παιδιά μου να είναι έστω και τα μισά απ’ όσα πήρα εγώ από Εσένα».
Γιορτή της ΜΑΝΑΣ σήμερα, γιορτάζουν όλες οι μανούλες του κόσμου με τα παιδιά τους, ανεξαρτήτου ηλικίας.
Εγώ όμως πώς να γιορτάσω σήμερα Γλυκιά μου Μανούλα; Σε ποιον να ευχηθώ; Πώς να βγάλω τη μέρα αυτή; Με τι καρδιά να πω σε όλες τις μανούλες που καθημερινά συναναστρέφομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, όταν δεν μπορώ να το πω στη ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΝΑ;
Μου λένε όλοι «Έχεις τα παιδιά σου τώρα». Ναι! απαντώ. «Έχω τα παιδιά μου και νιώθω ευλογημένη και περήφανη που με αξίωσε ο Θεός να γευτώ αυτή τη χαρά και να νιώσω το υπέρτατο συναίσθημα που μπορεί να νιώσει μια γυναίκα όταν γίνεται ΜΑΝΑ.
Δεν έχω όμως ΕΣΕΝΑ!!!!!!!!!!!!!!!!
ΕΣΕΝΑ που κάθε χρόνο τέτοια μέρα με μια αγκαλιά λουλούδια σου ευχόμουν ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΑ κι εσύ με έκλεινες μέσα στην τεράστια αγκαλιά σου και μαζί έκλεινε και όλο το Μικρόκοσμό μου κι ένιωθα απέραντη Γαλήνη!
ΕΣΕΝΑ που με ένα βλέμμα σου με καταλάβαινες πάντα.
ΕΣΕΝΑ που ήσουν ταυτόχρονα καθοδηγητής, παρηγοριά, φίλη, σύμβουλος και ότι άλλο μπορεί να είναι μια ΜΑΝΑ.
ΕΣΕΝΑ που μ’ έμαθες να στηρίζομαι στα πόδια μου, που μ’ έμαθες ποιες είναι οι Αξίες και η Ηθική στη ζωή. Που μ’ έμαθες τι θα πει προσπαθώ και επιτυγχάνω, κυνηγάω τα όνειρά μου. Δεν φοβάμαι και δεν ντρέπομαι.
ΕΣΕΝΑ που πάνω απ’ όλα μου δίδαξες τι σημαίνει ΑΓΑΠΗ! !!!! Γιατί μ’ αυτήν την ΑΓΑΠΗ πορευόμασταν πάντα εμείς οι Δυο. Χέρι – χέρι, Δίπλα- δίπλα, όλα τα χρόνια που μας χάρισε ο Θεός ΜΑΖΙ. Αλλά ήταν λίγα Μανούλα μου, Πολύ λίγα. Κι άλλα τόσα να είχαμε πάλι λίγα θα μου φαίνονταν , με μια ΜΑΝΑ σαν κι εσένα.
Το αγαπημένο σου βιβλίο θυμάμαι πάντα ήταν το «ΝΑ ΖΕΙΣ, Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ» του Λέο Μπουσκάλια. Μ’ αυτό πορευόσουν πάντα και το διάβαζες ξανά και ξανά προτρέποντας με κι έμενα να το διαβάσω.
Μ’ αυτή την ΑΓΑΠΗ λοιπόν πλέον πορεύομαι στη Ζωή κι εγώ μαζί με τα παιδιά μου, ευχόμενη πάντα να είμαι τόσο ΑΞΙΑ ΜΑΝΑ όσο ήσουν εσύ για μένα.
Μανούλα μου γλυκιά θέλω να ξέρεις κάτι ακόμα. Νιώθω τόσο έντονη την παρουσία σου και την προστασία σου γύρω μας που αισθάνομαι πλήρης απ’ όσα έχω εισπράξει από εσένα, σαν να σε έχω κοντά μου ακόμα.
Θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου στην καρδιά και στο μυαλό μου κι από κει δεν θα σε πάρει ποτέ κανείς. Άλλωστε η γνωστή ρήση «Πεθαίνει ο άνθρωπος μόνο όταν τον ξεχνάνε» είναι σοφή.
Μια που δεν μπορώ λοιπόν φέτος να σου ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, εύχομαι να απλώνεις την ΑΓΑΠΗ σου και την ΕΥΛΟΓΙΑ σου ως ΜΑΝΑ και ως ΓΙΑΓΙΑ από κει που βρίσκεσαι.
Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι τόσο τυχερά όσο ΕΓΩ που μ’ έφερε στον κόσμο μια τόσο ξεχωριστή ΜΑΝΑ!!!!!!!!!!!!!!
Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Θα Σ’ ΑΓΑΠΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!!
Η Μονάκριβη κορούλα σου
