Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Λόγια, λόγια χορτάσαμε πια. Θεωρίες, προτάσεις, συνθήματα, συζητήσεις μπουχτίσαμε. Και από πράξεις, από βούληση για ενεργό δράση, από άμεσα υλοποιήσιμες αποφάσεις τίποτα. Μία αναποτελεσματική ρητορεία που καταλήγει σε μηδενισμό. Η μία αθλιότητα έπεται της άλλης σε μία ατέρμονη αλυσίδα απανθρωπιάς κι αίσχους.
Το μεταναστευτικό έχει οξυνθεί τα τελευταία δύο χρόνια σε βαθμό, που έχει καταστεί μη διαχειρίσιμη κατάσταση, πρόκληση για τον πολιτισμό μας και την ασφάλεια μας. Κι όσο οι συζητήσεις κι οι προβληματισμοί πληθαίνουν, τόσο τα μέσα ενημέρωσης γεμίζουν με εικόνες φρίκης από ανθρώπινες τραγωδίες που δεν έχουν τελειωμό. Κι ενώ παρακολουθούμε συγκλονισμένοι τις θλιβερές αυτές σκηνές, οι υπουργοί προβαίνουν ανερυθρίαστα σε απερίσκεπτες δηλώσεις, εκτός από ουσιαστικά μέτρα αντιμετώπισης. Η κ. Χριστοδουλοπούλου καθησυχάζει τον κόσμο λέγοντας πως «και να έρθουν ένα, δύο ή τρία εκατομμύρια μετανάστες δεν πειράζει, διότι είναι πονεμένοι άνθρωποι» κι ο κ. Πανούσης από την άλλη κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, υποστηρίζοντας πως η μαζική εισδοχή μεταναστών θέτει ζητήματα εθνικής ασφάλειας και κοινωνικής συνοχής και τονίζει πως «Προφανώς είναι πονεμένοι άνθρωποι, αλλά όταν έχεις 9.000.000 Έλληνες δεν μπορείς να έχεις 5.000.000 αλλοδαπούς. Έχεις πρόβλημα».
Κι αφού γέμισε πτώματα η Μεσόγειος, θα γίνει έκτακτη Σύνοδος Κορυφής, λες και δεν γνώριζαν όλοι οι συμμετέχοντες πως τόσο καιρό τώρα βρίσκονται τρία εκατομμύρια απελπισμένοι πρόσφυγες στα Τουρκικά παράλια με βλέψεις για την Ευρώπη, πως οι λαοί της Μέσης Ανατολής, που οι χώρες τους έχουν μετατραπεί σε πεδία θανάτου, επιδιώκουν να βρουν καταφύγιο στους γνωστούς προορισμούς, όπως κάνουν χρόνια τώρα, έχοντας μετατρέψει τη χώρα μας σε διαμετακομιστικό πέρασμα των δουλεμπόρων, οι οποίοι εξακολουθούν να δρουν ανενόχλητοι, πλουτίζοντας σε βάρος ανήμπορων ανθρώπων.
Τα περιστατικά εκφοβισμού έχουν κι αυτά λάβει γενναίο μερίδιο στις δημόσιες συζητήσεις, κινητοποίησαν πλήθος κόσμου να βγει στους δρόμους, αγανακτισμένος για τις καθημερινές συμπεριφορές βίας. Εκτυπώθηκαν φυλλάδια, έγιναν ομιλίες για ενημέρωση. Όλη η χώρα με μια φωνή: μίλα, μη φοβάσαι! Κι αν μιλήσεις, τι θα γίνει, αναρωτιέμαι; Πόσοι είναι έτοιμοι να επωμιστούν τις ευθύνες των καταγγελιών. Αφού και στην περίπτωση του Ευ-άγγελου, που τελικά αναδείχτηκε άγγελος θλιβερών νέων, υπήρχε ενημέρωση της διεύθυνσης της σχολής, έστω και μέσω κάποιου άλλου. Υπήρξε κάποια επίπληξη; Έγινε καλύτερη η διαβίωση του θύματος; Αν κάποιος γονιός στο σχολείο ή στο φροντιστήριο διαμαρτυρηθεί για περιστατικά βίας που έχει υποστεί το παιδί του, οι υπεύθυνοι θα προβούν στις κατάλληλες ενέργειες, προκειμένου να προστατεύσουν το θύμα και να συνετίσουν ή να απομονώσουν τον θύτη; Ή θα συγκαλύψουν το περιστατικό, είτε για να μην συγκρουστούν με τους άλλους γονείς, είτε για να μην χάσουν τους πελάτες;
Η ελληνική κοινωνία, δυστυχώς, έχει καλυφθεί από ένα βαθύ πέπλο υποκρισίας κι ό,τι καλό συμβαίνει μοιραία καταπνίγεται μέσα στο ζοφερό αυτό κλίμα. Σε προσωπικό επίπεδο, λυπούμαστε βαθύτατα για τον Βαγγέλη με την ευγενική φυσιογνωμία, αλλά αναθρέφουμε τα αγόρια μας να έχουν θρασύτητα και τσαμπουκά, γιατί η ευγένεια κι η υποχωρητικότητα είναι ενδείξεις αδυναμίας και θηλυπρέπειας.
Σε πολιτικό επίπεδο, οι κυβερνώντες λυπούνται βαθύτατα για τη φτώχεια και την απόγνωση των περισσότερων Ελλήνων και γι’ αυτό από τις πρώτες προτεραιότητες τους ήταν πώς θα αυξήσουν τα επιδόματα των συνδικαλιστών στη ΔΕΗ, πώς θα απελευθερώσουν τρομοκράτες, πώς θα καλύψουν τις διοικητικές θέσεις με τους ημετέρους, ενώ προβαίνουν σε πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που τόσο σθεναρά είχαν πολεμήσει ως αντιπολίτευση, αλλά και πρόσφατα, σύμφωνα με δηλώσεις της προέδρου της Βουλής: «δε θα γίνονται δεκτές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Αυτή η Βουλή θα εφαρμόσει τις αρχές της καλής νομοθέτησης» (6/2/2015). Κι ενώ συνεχίζονται οι συζητήσεις, πέρασε και το πρώτο δίμηνο της παράτασης, στραγγίξαμε τα ταμεία μας και αναμένουμε την ελπίδα να΄ ρθει. Διεκδικούμε την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά εξακολουθούμε να ζητιανεύουμε για οικονομική ενίσχυση, αφήνοντας τα διεθνή μέσα να οργιάζουν για την επερχόμενη χρεωκοπία της Ελλάδας.
Η συνέπεια έργων και λόγων θα έπρεπε να αποτελεί υψίστη ηθική υποχρέωση κάθε ανθρώπου και κυρίως των πολιτικών, που έχουν ευθύνη για την τύχη ενός λαού. Όπου η υποκρισία περισσεύει, η απανθρωπιά θριαμβεύει. Οι κατώτερες παρορμήσεις της ανθρώπινης ψυχής μας οδηγούν σε εύκολες λύσεις, αλλά η ζωή θέλει αγώνα, απαιτεί πράξεις και θυσίες, υπευθυνότητα και συνέπεια.
