Την προηγούμενη εβδομάδα, λόγω απρόσμενης Βρετανικής ηλιοφάνειας, γνωστή Ελληνίδα ηθοποιός απαίτησε από τους Άγγλους να επιστρέψουν τον ήλιο στην Ελλάδα. Μέχρι και αυτόν μας πήραν, ανακοίνωσε αγανακτισμένη και με κεφαλαία γράμματα. Όπως γίνεται συνήθως, στο Facebook, τα σχόλια έπεσαν βροχή. Η πλειοψηφία, δεν μπορούσε να το δεχτεί. Με πιο δικαίωμα; Τα κλισέ πέφταν σύννεφο. Τα κοσμητικά επίθετα βροχή. Οι λιγοστές αντιρρήσεις, αραιά και που, δεν ήταν και πολύ δημοφιλείς. Ούτε ένα ‘like’ δεν παίρναν.
‘Ο ήλιος είναι ένας, και είναι για όλους’, επαναστάτησε κάποια κυρία τάδε, όμως ποιος ν’ ακούσει.
Ως αυτόπτης μάρτυρας, ανακοινώνω ότι ο ήλιος περνάει και από την Αγγλία καθημερινά. Το καλοκαίρι μάλιστα, μένει μέχρι τις δέκα το βράδυ. Απλά, τις πιο πολλές φορές, όταν σκάει μύτη τα πρωινά, κρύβεται πίσω από παχιά και γκρίζα σύννεφα. Μόλις τον δούμε όμως, τι πανηγύρι είναι αυτό! Φοράμε τα κοντομάνικα και τα καπέλα και τρέχουμε να κυλιστούμε στα γρασίδια γιατί δεν ξέρουμε πότε θα τον ξαναδούμε.
Έτσι είναι η βορειοδυτική Ευρώπη. Μέσα στη μούχλα, την καταχνιά και την υγρασία όλο τον χρόνο, ρουφάει τον ήλιο σαν σφουγγάρι μόλις τον δει. Γι’ αυτό ξημεροβραδιάζονται οι τουρίστες στις παραλίες και τις πισίνες, για να ζεσταθεί το κοκαλάκι τους. Ομοίως, εμείς οι Έλληνες ζητάμε τη βροχή μετά από έξι μήνες ηλιοφάνειας και καυσώνων. Την εκτιμάμε τη βροχή γιατί δεν την βλέπουμε συχνά.
‘Πότε θα βρέξει να δροσίσουμε!’ λέμε μόλις έρθει ο Αύγουστος.
Μετά την απαίτηση επιστροφής του ηλίου, σειρά είχε η ξακουστή δήλωση περί μεταναστών και ηλιοθεραπείας στην Ομόνοια, όπως επίσης και η αγανάκτηση γνωστού πολιτικού με την παρουσία λαθρομεταναστών στα νησιά, εν μέσω τουριστικής περιόδου.
Μήπως, λέω μήπως, ξεχάσαμε τι σημαίνει ‘πρόσφυγας’ και ‘μετανάστης’; Εμείς οι Έλληνες της Μικρασιατικής καταστροφής και της μαζικής, μεταπολεμικής μετανάστευσης ;
Σαν γυαλόχαρτο, η ξενιτιά λειαίνει πεποιθήσεις και αξιοπρέπεια. Τώρα είμαι εγώ στη θέση του ‘μετανάστη’. Τρία χρόνια πριν, μια πρωινή συνάντηση για καφέ με άλλες μητέρες, έληξε άδοξα, καθώς ήρθα αντιμέτωπη με σχόλια όπως:
‘Πως τολμάνε οι μετανάστες να μιλάνε μεταξύ τους στη γλώσσα τους;’
‘Πως τολμάνε οι μετανάστες να μαζεύουν τα κάστανα από τις καστανιές;’ Να επισημάνω σ’ αυτό το σημείο ότι, οι καστανιές στους δρόμους είναι πάρα πολλές αλλά κανείς, εκτός από τους μετανάστες, δεν ενδιαφέρεται για τους καρπούς τους.
Οι αντιρρήσεις μου ούτε που ακούστηκαν και η συζήτηση συνεχίστηκε σαν να μην είχα καν μιλήσει.
Όπως κι εγώ, φαντάζομαι ότι κάθε μετανάστης θα ήθελε να βροντοφωνάξει, ΑΝ έδινε κανείς σημασία:
‘ Μια θέση στον, ένα και μοναδικό, ήλιο θέλω μόνο!’
