Στέκομαι μπροστά στον θάνατο με φόβο. Γιατί;
Ίσως, γιατί αναγνωρίζω τις αμαρτίες, δηλαδή τις αστοχίες μου σ' αυτή την ζωή.
Ίσως, γιατί είμαι δέσμιος και εξαρτώμενος από τα κεκτημένα υλικά αγαθά μου και δεν ανέχομαι να τ' αποχωριστώ.
'Ισως, γιατί επιθυμώ την επανάληψη κάθε ευχαρίστησης, που δεν θα έρθει.
Μπορεί όμως, γιατί προπάντων, αδυνατώ ν' αποδεχθώ τη ζωή να συνεχίζεται χωρίς εμένα.
Φοβάμαι ν' αντιμετωπίσω το άγνωστο μέσα από το γνωστό. Το απρόβλεπτο μέσα από το προβλέψιμο, το απροσδόκητο αντί του προσδοκώμενου.
Φοβάμαι την κρίση της σπατάλης μίας ματαιόδοξης ζωής. Μίας ζωής επίπλαστων αξιών που στροβιλίζονταν στην δίνη του εγωκεντρικού εαυτού.
Φοβάμαι τους προγόνους που πρόδωσα, όντας ανίκανος να σταθώ στο ύψος των προσδοκιών τους και τους απογόνους, που απέτυχα να κεντρίσω με τις αληθινές αξίες, την κατάλληλη εποχή.
Άν ο φόβος υπήρξε ο αμαξάς της ζωής μου, σίγουρα δεν θα διστάσει και δεν θ' αρνηθεί να με παραδώσει και στον θάνατο. Νά γιατί φοβάμαι.
Στέκομαι μπροστά στον θάνατο ανήμπορος να πράξω το ο, τιδήποτε. Είμαι σε αδράνεια, παραδομένος στην θέλησή του και υποταγμένος στην εξουσία του.
Όμως, αισθάνομαι και βλέπω, με γερασμένα μάτια, ολόκληρη τη ζωή μου να προβάλεται σε φόντο σκοτεινό, με ασυνήθιστη ταχύτητα. Το αναγγελτήριο ενός αναπόφευκτου κατηγορητηρίου.
Σ' αυτήν την ύστατη στιγμή, κατανοώ τη μηδαμηνότητα της ύπαρξής μου ενάντια στην μεγαλοπρεπή εικόνα του εαυτού.
Κατανοώ, την ασημαντότητα όσων έπραξα και την σημαντικότητα εκείνων που προσπέρασα.
Βλέπω, με απόλυτη διαύγεια και σε πλήρη τάξη, το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο, το ψεύτικο και το αληθινό, το μίσος και την αγάπη. Είναι όμως, πολύ αργά για ν' αλλάξω τη σειρά. Είμαι ανήμπορος ν' αντιδράσω.
Τα δάκρυα είναι αντικαταθλιπτικά της υλικής ζωής και όχι του θανάτου. Οι τύψεις και οι ενοχές είναι πλέον ανίσχυρες και η μετανόηση ανεπίκαιρη.
Μπροστά στον θάνατο, κάθε προσποίηση και υποκρισία εξαϋλώνεται, κάθε προσπάθεια πονηρού ελιγμού εκμηδενίζεται και ο, τιδήποτε ψεύτικο αποκαλύπτεται.
Μία σπάταλη ζωή ξεδιπλώνεται σαν μάλλινο κουβάρι στον κατήφορο.
Τα ψευτοδηλήματα δεν δίνουν πλέον άλλοθι και οι δικαιολογίες δεν παρέχουν υποστήριξη.
Οι περιστροφές γύρω απο τον εαυτό μου σταματούν βίαια, η εικόνα ξεθολώνει και το μόνο τοπίο που βλέπω είναι η γύμνια μου.
Η ζωή μου φωτίζεται και η σκιά πίσω της είναι η προσωπικότητά μου.
Ένα έντεχνο και αντισεισμικό πολυ-οικοδόμημα που αιωρείται και κατοικώ. Εγώ το δημιούργησα, με την βοήθεια των δασκάλων και των συμμαθητών μου και συνεχίζω να το συντηρώ και να το προστατεύω.
Ξεγελάστηκα, θεώρησα και πίστεψα ότι η προσωπικότητά μου είναι, επί της ουσίας, το "είναι" μου και αφιέρωσα όλη μου τη ζωή στην προάσπισή του. Τί πλάνη Θεέ μου!.
Εξάντλησα τη ζωή μου, προσπαθώντας και μαχόμενος απεγνωσμένα να συντηρήσω μία επίπλαστη και ψεύτικη προσωπικότητα, μακρυά και πέρα απ' την αληθινή μου ύπαρξη. Αυτή είναι ίσως, η μεγάλη μου αμαρτία.
Στέκομαι πλέον μπροστά στον θάνατο με πλήρη συνείδηση και πνευματική υγεία. Δέν κάνω καμμία κίνηση να ξεφύγω, γιατί γνωρίζω ότι είναι ανώφελο.
Βρίσκομαι σε πλήρη παράδοση, συντετριμένος και αποστομωμένος. Δέν φοβάμαι πιά, γιατί κατανοώ ό, τι δεν κατανόησα, αισθάνομαι ό, τι δεν αισθάνθηκα και ζώ ό, τι δεν έζησα, έστω και για μία απειροελάχιστη στιγμή της ύπαρξής μου.
Έτσι, δεν αντιστέκομαι και αφήνω αμαχητί τον θάνατο να με οδηγήσει στο υπόλοιπο ταξίδι της άπειρης ζωής μου. Κάπου στην Αιωνιότητα.
