Είναι μία από τις σπάνιες ηλιόλουστες ημέρες στο Λονδίνο και όμως, μια μεγάλη ουρά ανθρώπων περιμένει στο ξακουστό ‘Μπουντρούμι του Λονδίνου’. Πρόκειται για το ‘London Dungeon’, την ζωντανή, ιστορική αναπαράσταση της ‘σκοτεινής’ πλευράς της μεγαλούπολης, από το Μεσαίωνα έως και τα τέλη του 19ου αιώνα. Ο λαβυρινθώδης χώρος αναμονής είναι κατασκότεινος. Οι αναμένοντες απολαμβάνουν το πρώτο εφέ: ένας μανιακός με ένα τσεκούρι πλησιάζει φωνάζοντας, και προσπαθεί να σπάσει την πόρτα μιας φυλακής. Βαθουλώματα εμφανίζονται με κάθε τσεκουριά…
Ευτυχώς, πρόκειται για οθόνη…
Επισκέπτες από όλο τον κόσμο αναφωνούν στη μητρική τους γλώσσα. Παιδιά κλαίνε και ζητούν να φύγουν, αλλά οι γονείς ούτε που να ακούσουν. Μια περιουσία κοστίζει το εισιτήριο. Παρέες εφήβων, διοχετεύουν τη νευρικότητα τους σε δυνατά γέλια και πειράγματα, εντείνοντας το δράμα των παιδιών.
Όλα αλλάζουν όμως, όταν ξεκινάει η ενενηντάλεπτη ‘περιήγηση’ στα σκοτεινά σοκάκια του παλιού Λονδίνου. Σε κάθε ιστορικό ‘σημείο’, άριστοι ηθοποιοί ζωντανεύουν στιγμές με τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, τον φονικό κουρέα Σουίνι Τοντ, τις αίθουσες βασανιστηρίων στον Πύργο του Λονδίνου, τη Μαύρη Πανώλη και το ιατρείο ενός γιατρού του 19ου αιώνα, ο οποίος παρουσιάζει τις ‘τελευταίες εξελίξεις’ στην επιστήμη του, επιδεικνύοντας ‘νεκροψίες’ και την διάσημη αφαίμαξη με βδέλλες. Μεταξύ των ‘ιστορικών σημείων’ οι θεατές πρέπει να βρουν το δρόμο τους σε κατασκότεινα δρομάκια, μη γνωρίζοντας από πού θα ξεπεταχτεί ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Τώρα τα παιδιά γελάνε, γιατί δεν γνωρίζουν την πραγματική ιστορία όλων των παραπάνω, και οι ενήλικες είναι στα πρόθυρα ψυχολογικής κατάρρευσης. Τα δυνατά γέλια και τα πειράγματα των εφήβων, έχουν μετατραπεί σε κραυγές τρόμου.
Όπως οι υπόλοιποι ενήλικες, σύντομα ξεχνώ ότι πρόκειται για ένα θέατρο και όχι μόνο συνοδεύω τις υπόλοιπες κραυγές τρόμου, αλλά ψάχνω να δω μήπως υπάρχει καμιά κρυφή έξοδος κινδύνου. Τίποτα… Κλείνω τα μάτια και παρακαλώ να μη διαλέξει εμένα ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης…
Η κόρη μου, η οποία και ήθελε να έρθει σ’ αυτό το μπουντρούμι, τα περνάει φίνα. Κάθε φορά που όλοι μας τρέχουμε να σωθούμε, εκείνη γυρίζει και κοιτάζει τους ηθοποιούς με ένα πλατύ χαμόγελο.
‘Γεια σας! Χάρηκα πολύ που σας είδα!’ τους λέει και εκείνοι καταβάλουν ακόμα μια αποτυχημένη προσπάθεια να τους πάρει στα σοβαρά. Εγώ πάλι, χαίρομαι αφάνταστα όταν βλέπω ξανά το φως της ημέρας.
Καταναλώνουμε ιστορικά βιβλία καθισμένοι στις βολικές καρέκλες μας, προσπαθώντας να καταλάβουμε το παρελθόν. Όταν ‘αναβιώσουμε’ ρεαλιστικά όμως την ανθρώπινη ιστορία, ο ‘ρομαντισμός’ και η ‘νοσταλγία’ εξατμίζονται, δίνοντας τη θέση τους στη βία και την παράνοια. Όπως και στο Μπουντρούμι, τις τρέφει το σκοτάδι. Μόνο που αυτό είναι της ψυχής.
Επικίνδυνο ον, ο άνθρωπος…
