Δυστυχώς πέρασε απαρατήρητη η φράση του Σόιμπλε κατά την πρόσφατη ομιλία του στην Αμερική:" Η Γαλλία θα ήταν τυχερή αν είχε κάποιον σαν τους θεσμούς να πιέσουν για δομικές μεταρρυθμίσεις, *παρά την κοινή γνώμη*."

Βλέπουμε λοιπόν ότι η ιδεολογία του Σόιμπλε και των ομοϊδεατών του δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι το μέσο και όχι ο σκοπός, προκειμένου να επεκταθεί η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που κατασκευάζει έναν κόσμο για τους λίγους που ευημερούν και τους πάρα πολλούς που υποφέρουν. Η ιδεολογία του Σόιμπλε απεχθάνεται καθετί που έχει σχέση με τη δημοκρατία και την συλλογική έκφραση. Κατασκευάζει την κοινή γνώμη ως κάτι που δεν μπορεί να σκεφτεί, μία επικίνδυνη μάζα, η οποία θέλει προστασία από τους “ειδικούς”, τους τεχνοκράτες, οι οποίοι είναι αυτοί που πρέπει πλέον να διαχειρίζονται τα κοινά, χωρίς "παρενοχλήσεις" από τη βάση.

Είναι η ίδια νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της Θάτσερ, την οποία επιχειρούν να κοντράρουν τώρα αρκετοί Βρετανοί στην ίδια της τη χώρα. Είναι η ιδεολογία που αντιστρατεύεται στην δημοκρατία, στον διάλογο και στην φροντίδα για την κοινωνική συνοχή. Είναι η αυξανόμενη ωμότητα των λίγων της Ευρώπης εναντίον και όχι υπέρ των πολλών.

Η Ελλάδα λοιπόν είναι το άλλοθι, είναι η χώρα που πρέπει να γονατίσει, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως πειθαρχικό υπόδειγμα για να προχωρήσει το μοντέλο αυτό σε όσες χώρες δεν έχει γίνει ολοκληρωτικά αποδεκτό. Η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο που πρέπει να ζήσει με ελάχιστη αναπνοή και καρδιακό παλμό και αν τύχει και πεθάνει, θα πρέπει να κατασκευαστεί η απόλυτη και ολοκληρωτική ευθύνη της γι' αυτόν τον θάνατο.