ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Μεγάλη Εβδομάδα γαρ. Μια περίοδος επτά ημερών τόσο συμβολική, αλλά και τόσο ουσιαστική. Το Θείο Δράμα που οδηγεί από την Κυριακή των Βαΐων στην Κυριακή της Ανάστασης. Η περίοδος των μαρτυρίων και της Σταύρωσης του Θεανθρώπου. Με ουσιαστικές προεκτάσεις και σαφείς νοηματοδοτήσεις στην προσωπική ζωή του κάθε ανθρώπου που -άσχετα με τη θρησκεία που ασπάζεται- ζει το δικό του μαρτύριο, ανεβαίνει αργά το δικό του Γολγοθά. Του κάθε ανθρώπινου όντος που υπομένει, ανέχεται, σιωπά, αντέχει και προχωρά στη ζωή με την ελπίδα της Ανάστασης, με την προσδοκία της καινούριας ζωής που θα κάνει κακό όνειρο την προηγούμενη. Με τα λάθη που έγιναν, με τα πάθη που δεν δαμάστηκαν, με τη ζωή που τιμωρεί και επιβραβεύει και με την ελπίδα που πάντα πεθαίνει τελευταία. Και εν τέλει ο συμβολισμός της Μεγάλης Εβδομάδας είναι η αποτύπωση της ζωής του καθενός από εμάς, όπου κι αν βρίσκεται, όπου κι αν πιστεύει, όπου κι αν ελπίζει.
Μεγάλη Εβδομάδα και για τη χώρα μας που κινείται στην κόψη του ξυραφιού εδώ και κάμποσο καιρό. Λέω καμιά φορά ότι η προηγούμενη κυβέρνηση πήγαινε στην Ευρώπη με την όπισθεν, ενώ η τωρινή πηγαίνει με τετάρτη. Η κυβέρνηση που έφυγε το Γενάρη κρίθηκε από το εκλογικό σώμα και ο κάθε ψηφοφόρος χωριστά-αλλά και όλοι μαζί- την τοποθέτησαν εκεί που της άξιζε. Επειδή όμως με κάθε νέα κυβέρνηση έρχεται και η ελπίδα της αλλαγής, η πεποίθηση του διαφορετικού, η βεβαιότητα της διερεύνησης των παλαιών ανομημάτων, πρέπει να δούμε λίγο την πορεία αυτού του τριμήνου. Με υποσχέσεις και παχιά λόγια χιλιάδες ψηφοφόροι πείστηκαν και έκαναν πράξη το «πρώτη φορά Αριστερά». Κι εκεί που τα πάντα φαινόταν απλά αρχίσαμε ένα μαραθώνιο αλλεπάλληλων, εξαντλητικών, ατέρμονων και ανούσιων διαπραγματεύσεων για να καταλάβουμε τελικά ότι εκλογές έγιναν μόνο στην Ελλάδα και όχι σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν θέλαμε δόσεις, θέλαμε αυτονομία, εθνική κυριαρχία, τους αιώνιους φοιτητές στα αμφιθέατρα, τις καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών στις θέσεις τους, τους απολυμένους στις δουλειές τους, την οικονομία στην ευκολία δανεισμού, τη χώρα στο πριν γενικά. Έτσι ωραία, όμορφα, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο, απλά βλέποντας και κάνοντας.
Το παραμύθι όμως ήταν τελικά πολύ καλό για να είναι αληθινό. Φάγαμε πόρτα, απομονωθήκαμε, χάσαμε χρόνο, στερέψαμε, απελπιστήκαμε, ξοδέψαμε σχεδόν τις εκατό πρώτες μέρες σε ταξίδια και συναντήσεις και τελικά καταλάβαμε ότι πρέπει να δεχτούμε βοήθεια με τους όρους της προηγούμενης κυβέρνησης, του προηγούμενου πακέτου, της προηγούμενης ημιτελούς αξιολόγησης. Οι ψηφοφόροι μας δεν πρέπει να προδοθούν σε καμιά περίπτωση, η χώρα δεν πρέπει να πέσει στα βράχια, η δραχμή δεν είναι θέμα προς συζήτηση, η χώρα τελεί υπό συνεχή διαπραγμάτευση, η κοινωνία βρίσκεται σε νευρική κρίση και η κυβέρνηση ισορροπεί μεταξύ συμφωνίας και πιστωτικού γεγονότος. Και το χειρότερο: το τωρινό καθεστώς έχει βαλθεί να αποδείξει πως τα προεκλογικά σποτ του Σαμαρά είχαν βάση, πως οι προηγούμενοι δεν ήταν δωσίλογοι αλλά πραγματιστές, πως η αυτοπυρπόλησή μου δεν είναι ικανή να τρομάξει το γείτονα, πως τελικά τα συμβόλαια έχουν όρους που πρέπει να τηρούνται, ρήτρες που ενεργοποιούνται σε περίπτωση αθέτησης των συμφωνηθέντων και ρητά χωρία που κάνουν τα μεγάλα λόγια να φαντάζουν κοροϊδία.
Και η ελπίδα πάντα υπάρχει και ζει στην καρδιά του καθενός από εμάς. Ναι, κάτι θα γίνει στο τέλος, δεν θα μας τραβήξουν την πρίζα να σταματήσει το οξυγόνο. Το κρασί αρχίζει να νερώνεται, τα παθήματα γίνονται μαθήματα και οι μύθοι προσγειώνονται ανώμαλα στη σκληρή πραγματικότητα γιατί καμιά κυβέρνηση δεν έχει λάβει εντολή να σκίσει την ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας. Φύσει και θέσει απαισιόδοξος ο γράφων. Παρά ταύτα προσδοκώ Ανάσταση νεκρών. Καλό Πάσχα.
