Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Ζούμε σ΄ ένα παρανοϊκό κόσμο, όπου οι πράξεις πλήρους παραφροσύνης διαδέχονται η μία την άλλη κι ένα παγκόσμιο ακροατήριο τις παρακολουθεί συγκλονισμένο, αλλά κι απαθές. Πότε να ανοίξεις τον τηλεοπτικό δέκτη και να μην αποσβολωθείς από αυτή την παράνοια; Τρομοκράτες εισβάλλουν στο γαλλικό περιοδικό, σε εστιατόρια, σε εμπορικά μαγαζιά και γαζώνουν τους παρευρισκομένους. Άλλοι βάνδαλοι περιφέρουν τα θύματά τους επιδεικτικά με πορτοκαλί φόρμες, που λίγο αργότερα σφαγιάζουν ανελέητα. Αμερικάνοι αστυνομικοί πυροβολούν εν ψυχρώ, επειδή δε συνεργάζονται τα άτομα που συλλαμβάνουν. Ένας επιβεβαιωμένος ψυχασθενής πιλότος οδηγεί σε φρικιαστικό θάνατο 149 ανθρώπους.
Όλοι διατείνονται πως πρέπει να ενισχυθούν οι δομές ψυχικής υγείας, γιατί η κρίση και ο σύγχρονος τρόπος ζωής εντείνουν τα αδιέξοδα, που συνθλίβουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Στα σχολεία τις παραβατικές συμπεριφορές θα τις αντιμετωπίσουν οι ψυχολόγοι. Την ερωτική απογοήτευση, το εργασιακό άγχος, τα οικογενειακά βάρη θα τα χειριστούμε καλύτερα με τις συμβουλές των ψυχολόγων, ενίοτε με τη συνοδεία των κατάλληλων αγχολυτικών φαρμάκων.
Ας δεχτούμε πως η θρησκεία είναι προσωπική υπόθεση και δεν μπορούν όλοι να βρουν τη λύτρωση και την ανακούφιση στο πρόσωπο του Χριστού. Γιατί, όμως, είμαστε τόσο αρνητικοί στην εντολή της αγάπης που Εκείνος μας έδωσε; Αν αυτός ο παρανοϊκός πιλότος είχε εισπράξει αγάπη στη ζωή του, θα είχε δολοφονήσει τόσες ψυχές; Αν οι δικοί του ενδιαφέρονταν επαρκώς, δεν θα είχαν αντιληφθεί την κατάθλιψη που βίωνε τόσα χρόνια; Οι ίδιοι δε νιώθουν τύψεις που δεν απέτρεψαν το μοιραίο συμβάν; Οι υπεύθυνοι της αεροπορικής εταιρίας δεν νιώθουν ενοχές, για την επιλογή τους; Δεν είναι ειρωνικό να επενδύουμε σε νέα επιστημονικά επιτεύγματα, που μας δίνουν τη δυνατότητα να ταξιδέψουμε στο διάστημα και τελικά να μην μπορούμε να αποσοβήσουμε τον κίνδυνο της ανθρώπινης παράνοιας; Για να κερδίσουν χρήματα οι εταιρίες με πτήσεις χαμηλού κόστους, δεν προέβησαν στους απαραίτητους ελέγχους. Πέρα από τα μανιοκαταθλιπτικά φάρμακα που λάμβανε ο μοιραίος πιλότος, μέχρι και αποκόλληση αμφιβληστροειδούς κινδύνευε να πάθει, σύμφωνα με δημοσιεύματα της Bild.
Μήπως στο βωμό του κέρδους και των πρόσκαιρων απολαύσεων δεν έχει γίνει κι όλη η ζωή μας χαμηλού κόστους; Εκπτώσεις ηθών, ισοπέδωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής. Όσοι συναναστρέφονταν τους τελευταίους μήνες τον άτυχο Βαγγέλη και γνώριζαν πως βίωνε ένα δράμα, δε νιώθουν ενοχές που δεν απέτρεψαν το απονενοημένο διάβημα; Εκείνοι που κυβερνούν χώρες κι οδηγούν χιλιάδες ανθρώπους σε πράξεις αυτοχειρίας, λόγω των ασφυκτικών μέτρων που λαμβάνουν, δε θα έπρεπε να νιώθουν ενοχές;
Η απενοχοποίηση ενισχύει τον εγωισμό μας. Απενοχοποίηση της κλεψιάς (όλοι φοροδιαφεύγουν, εγώ γιατί να πληρώσω;), απενοχοποίηση της απιστίας (μια ζωή την έχουμε κι αν δεν τη γλεντήσουμε, τι θα καταλάβουμε;) απενοχοποίηση της απάτης (βλέπε πλαστά πτυχία, μαϊμού επιδόματα αναπηρίας), απενοχοποίηση της βίας (ψηφίσαμε τρίτο κόμμα την Χρυσή Αυγή, δίνοντας βήμα στην ένοπλη προπαγάνδα, που ευαγγελίζονται οι θιασώτες του φασισμού), αποποίηση των ευθυνών (πάντα φταίει κάποιος άλλος για τα δεινά που μας συμβαίνουν). Κι όλη αυτή η απενοχοποίηση τροφοδοτεί τη φιληδονία, την φιλαυτία, τη φιλαργυρία, τη φιλοδοξία, υπονομεύει την κοινωνική ευημερία, εντείνει τα μοναχικά αδιέξοδα.
Δεν μιλάμε, δεν επικοινωνούμε με τους ανθρώπους, που μας περιβάλλουν, κι οι πιέσεις που δεχόμαστε καθημερινά έρχονται και πλακώνουν κάποιους σαν ταφόπλακα. Κρίσεις πανικού, σχιζοφρένεια, αυτοχειρία, βιασμοί, εκρήξεις θυμού, θανατηφόρα παιχνίδια. Αυτές είναι οι εικόνες της καθημερινότητας μας. Κι όμως, όταν μοιραστούμε τη λύπη, τη στεναχώρια μας αυτή παίρνει μικρότερες διαστάσεις. Όταν ζητήσουμε τη γνώμη κάποιου για το πρόβλημά μας, ακόμα κι αν δε λυθεί, θα υποχωρήσει το ψυχικό βάρος που μας προκαλεί.
Έχουμε συνηθίσει να κάθεται ο καθένας στον υπολογιστή του ή με το smartphone να μοιράζεται προσωπικές στιγμές διαδικτυακά, να βλέπει ο καθένας το δικό του πρόγραμμα στην ατομική του τηλεόραση, τα πιο νέα παιδιά να κλείνουν τα αυτιά τους με τα ακουστικά, για να απολαμβάνουν τη μουσική που τους αρέσει. Το κάθε μέλος της οικογένειας να τρώει χώρια, σε διαφορετικές ώρες, ενίοτε και σε διαφορετικά μέρη. Ο καθένας κλεισμένος στον κόσμο του, σε μια σιωπή που μοιραία τον αλλοτριώνει. Επικοινωνούμε με παράλληλους μονολόγους, ενισχύοντας εγωιστικές συμπεριφορές, που εξωθούν σε συγκρούσεις. Μας διεγείρουν οι ταινίες φρίκης – είναι πιθανόν ο ψυχασθενής πιλότος να είχε εμπνευστεί από ταινία του Αλμοδοβάρ, όπου εκτυλίσσεται μία παρόμοια σκηνή τραγικής δολοφονίας. Τα μικρά παιδιά διασκεδάζουν με ηλεκτρονικά παιχνίδια θανάτου και τα μεγαλύτερα φλερτάρουν με τον θάνατο, είτε κάνοντας parkour σε ταράτσες, είτε καταναλώνοντας υπερβολικές δόσεις αλκοόλ.
Κι ενώ όλη αυτή η παράνοια ξεπηδά καθημερινά γύρω μας σαν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας, εμείς εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στους ψυχολόγους. Κι όμως, αν γίνουμε κοινωνοί της Θείας Χάριτος, θα σπάσουμε τα δεσμά της ακοινωνησίας και ασυνεννοησίας. Αν κάνουμε βίωμα τη θυσιαστική αγάπη του Χριστού, θα βρούμε εσωτερική γαλήνη, θα στρέψουμε το βλέμμα γύρω μας, θα νιώσουμε τον βουβό πόνο του πλησίον μας, κι έτσι θα περιορίσουμε τις σύγχρονες εκφάνσεις παραφροσύνης.
