ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Όχι, δεν αναφέρομαι στα σκίτσα του Αρκά. Ούτε στα συνθήματα των λοκατζήδων που απαγορεύουν το βάδην, επιτρέπουν το τροχάδην και επικροτούν τη χαμηλή πτήση. Αναφέρομαι στην έννοια της ασφάλειας των αεροπορικών πτήσεων με αφορμή την πρόσφατη τραγωδία του Airbus της πτήσης 4U9525, της Germanwings. Μια τραγωδία που δεν συνέβη σε κάποια αφρικανική χώρα, αλλά έλαβε χώρα στην καρδιά της Ευρώπης και έκανε χαρτοπόλεμο τα μέτρα ασφαλείας των αεροπορικών πτήσεων, με την έννοια ότι ο εχθρός δεν βρίσκεται πάντα εκεί έξω, αλλά παραμονεύει πολλές φορές μέσα στο σπίτι μας. Η δημόσια μετά θάνατον ψυχανάλυση του φερόμενου ως υπαιτίου της συγκλονιστικής πορείας 150 ανθρώπων προς το θάνατο δεν μοιάζει να είναι μια φλασιά στο αρρωστημένο μυαλό ενός πιλότου, αλλά ένα προμελετημένο σχέδιο που εκτελέσθηκε «επιτυχώς» από τον εμπνευστή του. Η παραληρηματική μελαγχολία ενός συγκυβερνήτη μετατράπηκε σε ομαδική αυτοκτονία λύτρωσης ιδωμένης υπό το πρίσμα ενός ιδιότυπου αλτρουισμού. Ο κόσμος είναι τόσο φρικτός και προκειμένου να σώσουμε τους συνανθρώπους μας από αυτό το μαρτύριο, τους οδηγούμε στο θάνατο και στη λύτρωση. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει σε εκείνους τους ψυχικά αρρώστους που σκοτώνουν τα οικεία τους πρόσωπα και μετά βάζουν τέλος στη ζωή τους.
Η τόσο απλή σε εκτέλεση τραγωδία συνδεδεμένη με την επιλογή ενός και μόνο ανθρώπου επαναπροσδιορίζει την ασφάλεια των πτήσεων σε μια δύσκολη και ανασφαλή εποχή. Tα αεροσκάφη που χρησιμοποιήθηκαν από τους τρομοκράτες την 11η Σεπτεμβρίου 2001, έπληξαν το World Trade Center στην καρδιά του Manhattan σκοτώνοντας χιλιάδες ανθρώπους πέρα από τους επιβαίνοντες σε αυτά. Στην πρόσφατη περίπτωση το αεροσκάφος «προσγειώθηκε» σε μια ερημική περιοχή οδηγώντας στο θάνατο μόνο τους επιβάτες του. Όμως παρά τις εμφανείς διαφορές των δύο γεγονότων, η 11η Σεπτεμβρίου 2001 επανέρχεται δραματικά στη συλλογική μνήμη με ένα όχι και τόσο διαφορετικό τρόπο, προκαλώντας τον τρόμο σε όσους ταξιδεύουν με το στατιστικά ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς στον κόσμο: το αεροπλάνο.
Προσπαθώ να μπω στη θέση των επιβατών του μοιραίου Airbus και δεν τα καταφέρνω. Οι άνθρωποι αυτοί απλά ταξίδευαν όπως εκατομμύρια άλλοι στον κόσμο. Κάποιοι τους περίμεναν, κάποιες εκκρεμότητες θα είχαν αφήσει στο βίο τους, κάποια όνειρά τους κόπηκαν απότομα, σε κάποιους θα ήθελαν να πουν ένα «ευχαριστώ» και σε κάποιους άλλους θα ήθελαν να ζητήσουν ένα «συγγνώμη». Και όλα αυτά πάγωσαν εξαιτίας -όχι απλά της παράνοιας ενός πιλότου- αλλά εξαιτίας της έλλειψης μιας βασικής δικλείδας ασφαλείας που επέτρεψε σε έναν άνθρωπο να βρεθεί μόνος του ερμητικά και συνειδητά κλεισμένος στο πιλοτήριο ενός αεροσκάφους. Περνάνε από το μυαλό μου οι κραυγές των έντρομων ενήλικων και των σαστισμένων παιδιών που στα τελευταία λεπτά της πτήσης άρχισαν να συνειδητοποιούν τι συνέβαινε. Φαντάζομαι τον τρόμο και την αγωνία των άτυχων επιβατών που είδαν τη ζωή τους να περνά σε στιγμιότυπα από μπροστά τους , σαν σε ταινία λίγο πριν το τέλος. Τρομάζω με τη φρίκη της τόσο εύκολης και τρομακτικά απλής σύλληψης ενός τρομακτικού σεναρίου από έναν παρανοϊκό πιλότο που έκανε κουρέλι τα πτυχία των μελών των επιτροπών ασφάλειας πτήσεων. Συμμερίζομαι και στέκω βουβός μπροστά στον πόνο των συγγενών, στην οδύνη των γονέων που έχασαν παιδιά , στην ορφάνια των παιδιών που θρήνησαν γονείς, στο άδικο του χαμού, στο πένθος της άρνησης, στην απώλεια της οικογενειακής ισορροπίας, στην αμείλικτη ερωτηματική εκδοχή του «τι θα γινόταν αν τα πράγματα ήταν αλλιώς;».
Και καθώς τα σκέφτομαι, τινάζομαι. Τσιμπιέμαι για να συνειδητοποιήσω τελικά ότι δεν είναι η φαντασία μου, αλλά η σκληρή πραγματικότητα που δυστυχώς δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Τσεκουριά στην ψυχή μου η προσομοίωση της πτήσης, βαθιά, κοφτερή, θανατηφόρα. Πιο δυνατή ίσως από εκείνες του κυβερνήτη που μάταια προσπαθούσε να διαρρήξει την ατσάλινη πόρτα του πιλοτηρίου. Αναπαυθείτε εν Ειρήνη.
