Οι Ρωμαίοι – Βυζαντινοί αυτοκράτορες, ύπατοι, συγκλητικοί και όλη η «ευσεβής» λιτανεία των αρχόντων έβγαζαν τα μάτια, μεταξύ τους για τη δόξα της εξουσίας και μόνον. Προβαίνοντας επίσης εις δολοφονικάς και άλλας παρομοίους θεαρέστους πράξεις. Πριν προβούν εις οποιανδήποτε πράξιν σκότους και μίσους προσηύχοντο με τους οπαδούς αυτών, τα «άκακα» και «αφελή» δήθεν αρνία εις τον της Σοφίας του Θεού μέγα περικαλή ναόν, η εις τοπικόν τοιούτον δια την επιτυχή έκβασιν του ευγενούς έργου των.
Λαμβάνοντες δε την θείαν ευλογίαν του Πατριάρχου, θεοφιλεστάτου πατρός και ποιμενάρχου, συνεργούντος, με το αζημίωτον, εις το θεάρεστον και κοινωφελές έργον.
Ο λαός μακράν ευρισκόμενος χειροκροτούσε και παίνευε τον νέον αυτοκράτορα χωρίς να γνωρίζει το έργον και τας εργασίας αιτινες συνέβαινον εις το ιερόν παλάτιον.
Υπο τοιαύτας πράξεις θεαρέστους, των ευσεβεστάτων βασιλέων ημών η αυτοκρατορία απίσχασεν, ετρώθη, διελύθη. Η πόλης εάλω! Δηλαδή το χωράφι έγινε παστρική καλαμέ, ως λέγουσιν. Εις την ζωήν ουδείς έχει το αλάθητον, και το κλειδίον της γνώσεως.
Όλοι διδάσκουν όλους έργω και λόγω. Όλοι αμφισβητούν όλους και όλα. Την αδελφική αγάπη, την οποία εδίδαξεν ο Θαλής ο Μιλήσιος πρώτος, όταν κάποιοι θέλησαν να την στεγάσουν εις θρησκευτικόν ναόν, από κοινωνικό αγαθό και ιδεώδες, εγένετο ιδεολόγημα υποκρισίας και μίσους. Κενόν αγαθόν εις κενόν ναόν, εν ονόματι του οποίου διεπράχθησαν και διαπράττονται τα ειδεχθέστερα των εγκλημάτων.
Το χρήμα δεν θεραπεύει όλας τας ασθενείας και ιδιαίτερα τον εγωισμό και την δοξομανία. Αντιθέτως επιδεινώνει και προσθέτει και άλλας βαρυτέρας. Οι αδαείς, οι απαίδευτοι, οι πονηροί, οι ψευδόμενοι, οι ιδιοτελείς, οι υποκριτές διακρίνονται δια την αναλγησίαν των και ο εγωισμός τους ωθεί εις παν έργον καταστροφικόν, ειδεχθές και εγκληματικόν, αδίστακτοι και ανάλγητοι.
Η δικαιοσύνη την οποίαν αποστρέφονται είναι το ύψιστον ιδεώδες.
Του πλούτου αχορταγιά της δόξας πείνα, του χρυσαφιού ακριβιά καταραμένη, πόσες συχνές μαλιές αναμεσός σας, πόσοι πολέμοι σηκωμένοι.
Γ. Χορτάτσης
Στρεψόδικοι, Δημαγωγοί, Δολοπλόκοι, Δόλιοι, Δοξομανείς, Διεστραμμένοι, Διαπλεκόμενοι, Δικομανείς, Διώκτες, Δολοφόνοι, Διεφθαρμένοι, Δοξολόγοι, Δουλοπρεπείς, Δοξόδουλοι – Δοξολάγνοι
