Υπό τη σκιά της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης και των οξυμένων προβλημάτων που βιώνουν οι Έλληνες, η Κρήτη βγάζει τα μπαλωμένα ρούχα του χειμώνα και ντύνεται με την παραδοσιακή της στολή. Φορά στο πρόσωπο το καλύτερό της χαμόγελο, για να υποδεχθεί και αυτήν την τουριστική σεζόν τους ντόπιους και ξένους επισκέπτες που επιθυμούν να γευτούν τις ομορφιές της, να νιώσουν τη φιλοξενία της, να ζήσουν έστω και για λίγες μέρες τη μοναδικότητα του πανάρχαιου αυτού τόπου και των κατοίκων της.
Είναι σχεδόν βέβαιο πως, λίγο πολύ, όλοι μας έχουμε διαβάσει, κάποια στιγμή, μια παράγραφο σαν την παραπάνω, σε κάποια εφημερίδα ή διαφημιστικό φυλλάδιο. Είναι σχεδόν βέβαιο πως, κάποια στιγμή στη ζωή μας, θα την ξαναδιαβάσουμε. Και είναι η νέα αυτή εποχή της υπερπληροφόρησης, στην οποία ζούμε, που μας έχει οδηγήσει στο μονόδρομο της απαξίας των πάντων. Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους, οι εκφράσεις δεν εκφράζουν τις σκέψεις ή τα συναισθήματά μας. Απλώς υπάρχουν και επαναλαμβάνονται, μόνο και μόνο για να συντηρούνται. Χρησιμοποιούνται για να αποκομίσουμε οφέλη ή κέρδη (δυο χαρακτηριστικές λέξεις που απώλεσαν την ετυμολογία τους, αφού ο προσδιορισμός τους είναι αποκλειστικά, στις μέρες μας, οικονομικός).
Είναι θεμιτό, όσο και φυσιολογικό, να επιθυμείς να επιβιώσεις, πόσο μάλλον όταν είσαι αναγκασμένος να ζεις και να δραστηριοποιείσαι σε μια ανταγωνιστική κοινωνία παροχής υπηρεσιών, που παράγει σε άφθονο βαθμό την αβεβαιότητα και το φόβο για το αύριο.
Είναι αλήθεια πως οι τουρίστες θα έρθουν και φέτος. Λιγότεροι ή περισσότεροι, προερχόμενοι ή μη από την κεντρική Ευρώπη, τις Σκανδιναβικές χώρες ή την Αμερική, θα απολαύσουν τις πανέμορφες παραλίες του νησιού, τα όρη, θα μπουν στους παραδοσιακούς καφενέδες να πιουν τη ρακί τους, θα αγοράσουν κρητικά παξιμάδια και θα πάνε στην ευχή της Παναγίας.
Το ίδιο αυτό σκηνικό επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες. Σαν μια θεατρική παράσταση που έχεις δει και ξαναδεί γνωρίζοντας τους διαλόγους, πριν καν ξεδιπλωθούν. Τα πρόσωπα των τουριστών, που κατά κύματα μπαινοβγαίνουν στις τουριστικές επιχειρήσεις και τα ξενοδοχεία, ίδια. Ζήτημα να ξεχωρίσεις δυο, τρεις τη σεζόν, στη σύντομη επικοινωνία μαζί τους. Να θυμάσαι με νοσταλγία τι συζητήσατε ή κάποιο αστείο που ανταλλάξατε μέσα στην κάψα του καλοκαιριού.
Πίσω από τη λαμπερή κουρτίνα της τουριστικής Κρήτης, υπάρχουν άνθρωποι οικογενειάρχες, νέοι με όνειρα, φοιτητές. Γυναίκες και άνδρες που αγωνιούν να βρουν μια δουλειά για το καλοκαίρι, για να μπορέσουν τον επόμενο χειμώνα να πάρουν το εποχιακό επίδομα ανεργίας. Για να μπορούν να πουν πως τουλάχιστον προσπαθούν να ζήσουν με μια απατηλή, υποτυπώδη αξιοπρέπεια, η οποία τα τελευταία χρόνια αγγίζει τα όρια του εξευτελισμού. Οι άνθρωποι αυτοί στοιβάζονται στις ουρές για μια συνέντευξη με τον υποψήφιο εργοδότη, για να ξοδέψουν τις ελπίδες τους υπό τη μορφή βιογραφικού.
Όλοι αυτοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να φοροδιαφύγουν, να εξαπατήσουν το δημόσιο ή κάποιον ιδιώτη. Δεν έχουν κλέψει και δεν πρόκειται να το κάνουν ποτέ. Παρά τις όποιες δυσκολίες, κινητοποιούνται, παλεύουν, προσπαθούν. Είναι ο υπάλληλος που θα μας φέρει να φάμε, που θα μας σερβίρει με λάθος ζάχαρη τον καφέ. Είναι ίσως ο εαυτός μας που έχει υπογράψει ένα μέλλον ορισμένου χρόνου, όπως ακριβώς και οι συμβάσεις που μας προσφέρουν.
