ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ιδεολογικό άγχος; Απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα; Στροφή στο ρεαλισμό; Επώδυνη κυβίστηση; Θεαματική αναδίπλωση; Μουρμουρητό δυσφορίας; Χαιρέκακη δικαίωση; Μνημονιακή επιβεβαίωση; Αριστερός συντηρητισμός; Γυμνός ριζοσπαστισμός; Σοκ αναίρεσης υποσχέσεων; Δειλή αθέτηση δεσμεύσεων; Σενάρια αριστερών παρενθέσεων; Πικρόχολη απογοήτευση; Όψιμος σκεπτικισμός; Κατευνασμένος ενθουσιασμός; Αγωνίες διαψεύσεων; Δραχμικά κοινωνικά κατάλοιπα; Αδιευκρίνιστα υπόλοιπα; Επικίνδυνα μαθήματα; Διδακτικά παθήματα; Η μήπως επώδυνη μαθητεία στην εξουσία;
Πολλά τα ερωτήματα κι ακόμα περισσότερες οι εκδοχές, φίλες και φίλοι. Κι η αλήθεια κάπου εκεί στο βάθος των εννοιών κρύβεται. Κι η οικονομική βάση τραντάζει επικίνδυνα το κοινωνικό εποικοδόμημα. Και δεν νίπτεται εύκολα πλέον το ανόμημα. Και κατακεραυνώνεται το ατόπημα. Και μέσα σε όλη αυτή τη δίνη της διθυραμβικής διαπραγμάτευσης χάθηκε η ουσία και έμεινε η εντύπωση. Πήγε περίπατο η λογική και ανέλαβε τα ηνία η ζώσα πραγματικότητα. Έφυγε από την πόρτα η αισιοδοξία και μπήκε από το παράθυρο ο φόβος. Και ο αρχικός ενθουσιασμός υποχωρεί. Κι η Ευρώπη δεν βάζει μυαλό κι ούτε αραιώνει το κρασί της επειδή ένας πιτσιρικάς «ριζοσπάστης» στην Ελλάδα έγινε πρωθυπουργός. Και μερικοί στην κυβέρνηση επιμένουν ότι θα γίνουν όλα με δανεικά και με πάταξη της φοροδιαφυγής. Και κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως οι εταίροι μας οι κουτόφραγκοι θα μας βοηθήσουν για μια φορά ακόμη να δώσουμε όσα τάξαμε. Και οι κυβερνώντες εσχάτως μας λένε ότι αποτελεί πατριωτικό καθήκον η πληρωμή εκείνου του καταραμένου Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων. Κι όσοι δεν έχουν να τον πληρώσουν, μάλλον έπαψαν να είναι πατριώτες πλέον.
Ηχηρές και βαριές έννοιες ακούστηκαν επανειλημμένα προεκλογικά και αντικατέστησαν την υποταγή, τη δουλοπρέπεια και την οσφυοκαμψία. Αξιοπρέπεια, αλλαγή, δικαιοσύνη. Κάτι σαν τα συνθήματα «Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφότητα» της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, η οποία γκρέμισε τη φεουδαρχία και αποτέλεσε το έναυσμα για τον ξεσηκωμό στην Ισπανία, στην Ιταλία και φυσικά στην Ελλάδα το 1821. Η ιδεολογική καθοδήγηση του εκλογικού σώματος της χώρας με όρους κατά βάση πολεμικούς και διηγηματικούς ενός ανύπαρκτου διλήμματος με σαφείς προβολές στην αντίσταση του ελληνικού ιστορικού παρελθόντος, δίχασε, διαίρεσε και ακρωτηρίασε -εκτός από τη λογική- και την κοινωνία. Η διάρρηξη του πλαισίου του ευρωπαϊκού οικοδομήματος δεν ήταν και φυσικά δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αυτό το θεσμικό κληροδότημα δεν είναι κάτι που αναίμακτα «σπάει», εξαιτίας της αναρρίχησης στην εξουσία ενός λυτρωτικού κινήματος που υποτίθεται ότι θα «τίναζε στον αέρα» συμμαχίες μισού και πλέον αιώνα στην Ευρώπη. Δεν ισχυρίζομαι ότι αποκλείεται να συμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον. Όχι όμως έτσι, όχι με αυτή την τακτική, όχι πάντως τώρα.
Επομένως τι πρέπει να γίνει; «Δεξιότερα Κουροπάτκιν!!!». Ποιος είναι; Μα ο Στρατάρχης και Υπουργός Στρατιωτικών της Ρωσίας του 1904,ο οποίος υπέστη φοβερές ήττες μέχρι που τον αντικατέστησαν. Οι εφημερίδες της εποχής και οι δικοί μας καφενόβιοι που παρίσταναν τους επιτελικούς, προέτρεπαν το Ρώσο Στρατάρχη να κάνει δεξιότερα για να αποφύγει τον ελιγμό των Ιαπώνων, οι οποίοι -ειρήσθω εν παρόδω- τελικά συνέτριψαν τους Ρώσους. Παραλληλίζοντας με το παρελθόν την τωρινή μάχη ο δεξιός ελιγμός αποτελεί τη μόνη -ίσως και την τελευταία- ελπίδα σωτηρίας μιας νεοεκλεγείσας αριστερής (;) κυβέρνησης. Οι ηρωικές έξοδοι συνήθως έχουν πολλά θύματα και σήμερα δεν είναι καλή εποχή για αναπαράσταση των τεκταινομένων στο Μεσολόγγι και στο Κούγκι. Δεξιότερα σύντροφοι λοιπόν. Αριστερά δε σας παίρνει, είναι κλειστή η στροφή, το κράσπεδο χαμηλό και από κάτω γκρεμός. Τα γεφύρια πίσω σας τα κάψατε. Επομένως λίγη προσαρμοστικότητα πασπαλισμένη με ψήγματα λογικής δεν βλάπτει. Έχουμε δει κι άλλες κυβιστήσεις σε αυτή τη χώρα, δεν θα είναι δα και η πρώτη φορά. Λίγο πιο δεξιά λοιπόν. Όχι τίποτε άλλο, απλά για να μην μας πουν μετά ότι δεν προσπαθήσαμε.
