ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Μερικές φορές είναι απαραίτητο. Ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν είναι μόνο απαραίτητο αλλά ίσως και ζητούμενο. Το να έρθεις δηλαδή σε μια δύσκολη θέση και να χρειαστεί να μετρήσεις τα «κυβικά» της αποδοχής σου, μετρώντας κεφάλια όταν φωνάξεις: «βοήθεια» σε μια δύσκολή σου στιγμή. Το να χάσεις τα πάντα ξαφνικά και απροσδόκητα και να βρεθεί κάποιος στο δρόμο σου που να σε νοιάζεται, να σου χρειάζεται και μαζί σου πράγματα να μοιράζεται. Το να συναντήσεις το σωστό άνθρωπο στη σωστή ώρα και στο σωστό μέρος είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο, είναι κάτι μοναδικό, είναι εκείνη η απλόχερη προσφορά ανθρωπιάς που ζεσταίνει την παγωμένη σου ψυχή. Κι ακόμα καλύτερα: εκτιμάς περισσότερο εκείνους που ήρθαν και σου συμπαραστάθηκαν χωρίς να τους προσκαλέσεις, χωρίς να τους υποχρεώσεις, χωρίς τελικά να τους περιμένεις. Και σε κείνο ακριβώς το σημείο της νόησης σου έγκειται η δυσεύρετη, αλλά συνάμα και η ωραία έκπληξη, η ανακάλυψη δηλαδή πως σε εκτιμούν κάποιοι άνθρωποι για αυτό που ακριβώς είσαι. Εκείνο το ξάφνιασμα όταν στον πιο δύσκολο αγώνα της ζωής σου διαπιστώνεις πως κάτι καλό έχεις κάνει κι εσύ σε αυτόν τον κόσμο, πως δεν είσαι τόσο κακός όσο σε δείχνει ο καθρέφτης σου. Μάλλον για λανθάνουσα αντανάκλαση πρόκειται, αφού τελικά ο καθρέφτης δείχνει ότι αντικρίζει αυτή τη στιγμή και αγνοεί προκλητικά το παρελθόν και το μέλλον.
Και μέσα σε όλο αυτό το σύνθετο θέαμα, μέσα σε όλο αυτό τον ορυμαγδό εντυπώσεων και τον κουρνιαχτό που σηκώνεται από εκείνους που θορυβούν, έρχεται τελικά κάποιος και τραβάει το σεντόνι από την προτομή που στήθηκε τις προάλλες στη γειτονιά μας κάνοντας επιτέλους τα αποκαλυπτήρια. Και οι παράγοντες δέχονται συγχαρητήρια. Κι ο γλύπτης της προτομής όπως πάντα ακούραστος και αφανής εργάτης. Κι όλοι εμείς που προσκληθήκαμε κι άθελά μας γίναμε συνεργοί μιας αυταπάτης, το ξεχνάμε τώρα. Έχει φαγητό και κρασί μετά στη δεξίωση. Φυσικά τζάμπα. Και θα συναντήσουμε πάλι τους ίδιους επισήμους όπως την περασμένη εβδομάδα που πήγαμε στα εγκαίνια της καινούριας πτέρυγας του ευαγούς αυτού ιδρύματος. Και κάπως έτσι μαθαίνουμε ότι τίποτα δε μένει το ίδιο για πάντα. «Ήμουνα νιος και γέρασα» σκέφτομαι, αλλά τι σημασία έχει τώρα, ποιος νοιάζεται; Θα σε πετάξουν και σένα μόλις γεράσεις σε έναν «οίκο ευγηρίας». Να είσαι σίγουρος φίλε μεσήλικα, ή καλύτερα φίλε μεσοκαιρίτη. Ένα τσιγάρο δρόμος είναι η απόσταση. Μια ανάσα είναι η ζωή μας αλλά δεν είμαι σίγουρος πως προλαβαίνουμε , όταν από πιτσιρίκια με θρησκευτική ευλάβεια και συνέπεια ένα πράγμα μόνο κάνουμε: πως δεν καταλαβαίνουμε.
Ναι τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι σπουδαίο να σε νοιάζονται. Είναι όμορφο να εισπράττεις αγάπη και στοργή χωρίς να κάνεις αίτηση. Είναι σπάνιο να ξανασηκώνεσαι όρθιος και να σκίζεις την παραίτηση. Και είναι επίσης μοναδικό να ποδοπατείς την ψευδαίσθηση του αγγελικά πλασμένου κόσμου. Κι απέναντι οι ψεύτες και οι αλιτήριοι που σε κατέστρεψαν, συνεχίζουν να προκαλούν. Τόσοι είναι τόσα κάνουν. Δεν περίμενες -μεταξύ μας- κάτι διαφορετικό από δαύτους. Ίσα-ίσα. Σε επιβεβαιώνουν περίτρανα γιατί είναι εκνευριστικά προβλέψιμοι, χαρακτηριστικά ηλίθιοι, σίγουρα ανίκανοι, μετά βεβαιότητας εγκληματίες. Κράτα γερά και μη σε νοιάζει. Εδώ υπάρχουν ακόμα αξίες. Και μια αξιοπρέπεια που ξεφτιλίζει την αμετροέπεια και το σαματά. Και μια ανωτερότητα που σε εξυψώνει στα μάτια εχθρών κα φίλων. Κι έτσι δίνεις κι αυτή τη μάχη. Πρέπει να τη δώσεις, το χρωστάς. Μη σταματάς τώρα που είσαι ζεστός και ιδρωμένος γιατί κάνει κρύο και θα παγώσεις. Κράτα, αυτό μόνο. Συνέχισε.
