Αρχικά, ήθελα να περιγράψω το κτίριο της φωτογραφίας σαν μια ‘Κρυφή Ελλάδα’. Το κρυφό εκείνο καταφύγιο που ο απλός περαστικός δεν το βλέπει. Μόνο εκείνος που ξέρει που να πάει.
Η είσοδος στη μεγάλη πόλη του Reading (Ρέντινγκ), προετοιμάζει τον επισκέπτη για ένα μικρό πολιτισμικό σοκ. Ακόμα και τις Κυριακές, ο κεντρικός δρόμος σφύζει από ζωή. Η παρουσία τόσων διαφορετικών παραδοσιακών ενδυμασιών, υποδηλώνει την πίστη και εθνικότητα των οικογενειών που επισκέπτονται το πάρκο στην αρχή του δρόμου.
Μετά το πάρκο, σειρά έχει το κτίριο της Πακιστανικής Κοινότητας, όπου συχνά τις Κυριακές, πηγαινοέρχονται γυναίκες με δίσκους γεμάτους εδέσματα.
Κι εκεί στη γωνία, αμέσως μετά, βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Προφήτη Ηλία.
Ο επιβλητικός ναός του 19ου αιώνα, ανήκει στην Εκκλησία της Αγγλίας και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Βαρθολομαίο. Αν τον επισκεφτείτε λίγο πριν τις 11:00 το πρωί, το μικρό του πάρκινγκ θα είναι σχεδόν άδειο και οι Βρετανοί μόλις θα ετοιμάζονται να αποχωρήσουν.
Αν επισκεφτείτε τον Ναό του Αγίου Βαρθολομαίου μετά τις 11:00 το πρωί, το πάρκινγκ θα είναι γεμάτο, και ολοένα και κάποιο, παράνομα παρκαρισμένο αυτοκίνητο θα ξεκουράζεται ανέμελο στους γειτονικούς δρόμους. Είναι η ώρα των τροχονόμων. Βολτάρουν γύρω από το κτίριο με τα μπλοκάκια στο χέρι, γιατί ξέρουν ότι όλο και κάποιον θα γράψουν. Είναι η ώρα της Θείας Λειτουργίας της Ελληνικής Εκκλησίας του Προφήτη Ηλία
Ο εξωτερικός θόλος του πρόναου του Αγίου Βαρθολομαίου, είναι συχνά το καταφύγιο κάποιου άστεγου ο οποίος στο παρελθόν, έχει βρει ζεστασιά και λίγο ύπνο στο εσωτερικό του Ναού, την ώρα της Θείας Λειτουργίας.
Εισερχόμενος στο Ναό του Αγίου Βαρθολομαίου, ο επισκέπτης αντικρίζει το σκοτεινό και κρύο κτίριο της φωτογραφίας. Τα καθίσματα της Αγγλικανικής εκκλησίας είναι πλέον άδεια και πέρα στο βάθος, στο ανατολικό μέρος του κτιρίου, στεγάζεται ο Ιερός Ναός του Προφήτη Ηλία.
Ορθόδοξοι Χριστιανοί διαφόρων εθνικοτήτων καταφθάνουν σιγά-σιγά, ενώ το Ελληνικό σχολείο ξεκινά τα μαθήματά του. Μάλιστα, η μία από τις δύο τάξεις του, μόλις και διακρίνεται ανάμεσα στις δύο δεξιές κολώνες.
Εδώ, μέσα σ’ αυτή την απόμερη γωνιά, μέσα στο κέντρο της μεγαλούπολης, έρχεται κανείς έχοντας ήδη αποδεχτεί ότι, εκείνος είναι ο 'ξένος'. Εκείνος είναι που ‘διαφέρει’. Μαθαίνει κανείς να είναι ευγνώμων για τη μικρή γωνιά που του δίνουν, μέσα στην οποία μπορεί να είναι ελεύθερος να ασκεί τα ‘ξεχωριστά’ του, θρησκευτικά καθήκοντα.
Δεν θα την ονομάσω ‘κρυφή Ελλάδα’ την εκκλησία της φωτογραφίας. Ούτως η άλλως, η Ελληνική υπηκοότητα και γλώσσα δεν είναι δεδομένες.
Εδώ, ο ένας αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα του άλλου.
‘Κρυφή πατρίδα’ θα την πω.
