Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Ο σκοτεινός άνθρωπος του πρώην πρωθυπουργού, Μπαλτάκος, επιχαίρει για την πολιτική της κυβέρνησης στο θέμα της διαπραγμάτευσης. «Εγώ ο δεξιός βαράω προσοχή ,όπως λένε στον στρατό, μπροστά σε αυτά που κάνει η αριστερή-δυστυχώς για εμάς-κυβέρνηση» δηλώνει. Ο μητροπολίτης Αιγιαλείας Αμβρόσιος, γνωστός από τις συνεχείς και θορυβώδεις παρεμβάσεις , μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται ο ύμνος του προς τη χρυσή αυγή, πανηγυρίζει επειδή «ο νέος πρωθυπουργός εφαρμόζει μια πολιτική που αποπνέει εθνική υπερηφάνεια» .
Πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι; Δεν μπορώ να το ισχυριστώ. δεν δέχομαι ότι οι «εθνικόφρονες» συγχαίρουν τα «μιάσματα» .Είμαι υποχρεωμένος να υπερασπιστώ τις ουσιαστικές ιδεολογικές διαφορές του ΣΥΡΙΖΑ (όχι βέβαια και των ΑΝΕΛ) με τους προαναφερθέντες . Ωστόσο ,δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι στο όνομα «του λαού» και της εθνικής υπερηφάνειας στην Ελλάδα κυριάρχησε ένα ιδεολογικό υπόστρωμα που συστηματικά αρνείται την πραγματικότητα.
Ποιό είναι το πρόβλημα; Η αδυναμία της χώρας να χρηματοδοτηθεί με τις δικές της δυνάμεις. Είναι σκληρό να το λέει κανείς, αλλά η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη χώρα. Χωρίς χρηματοδότηση, καταρχήν το επίπεδο ζωής θα πέσει και άλλο. Αλλά η ρητορική ρήξη με τους εταίρους, όχι για το χρήμα που μας δίνουν , αλλά για τους όρους με τους οποίους εισρέει αυτό το χρήμα φαίνεται ότι συσπειρώνει ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις .Θέλουμε το χρήμα, δεν θέλουμε όρους. Και κάπως έτσι, επισείετε η απειλή με εχθρούς που δεν υπάρχουν .Δεν γνωρίζω το αποτέλεσμα των Βρυξελών στις 16 του μήνα ,εύχομαι να είναι πιο αποτελεσματικά από τα προηγούμενα και για μας και για την χώρα.
Όμως επειδή παρατήρησα ότι οι κινήσεις της νέας κυβέρνησης ,η ρητορική και οι εξαγγελίες της έχουν όλες ένα κοινό χαρακτηριστικό. Απευθύνονται στο εσωτερικό ακροατήριο .Ασφαλώς αποδίδουν ,αν κρίνω από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, το ακροατήριο αυτό δέχεται με μεγάλη ικανοποίηση όσα ακούει από την κυβέρνησή του .Και, υπό αυτήν την έννοια ,η κυβέρνηση έκανε ορθή επιλογή. Αλλά η επιλογή αυτή ισχύει υπό μια προϋπόθεση: Ότι η διακυβέρνηση μια σύγχρονης χώρας ευρωπαϊκής , είναι υπόθεση εθνικού ακροατηρίου. Αυτό φαίνεται να πιστεύει ο πρωθυπουργός. Το επανέλαβε πολλές φορές στη βουλή ,με όλους τους δυνατούς τρόπους. Το σχήμα που ανέπτυξε είναι (περίπου) ότι υπάρχει μια κυβέρνηση που αποφασίζει κατά τις προτιμήσεις και τις επιλογές του λαού που την εξέλεξε. Οι υπόλοιποι ευρωπαίοι είναι (περίπου) υποχρεωμένοι να διευκολύνουν την κυβέρνηση αυτή στην εξυπηρέτηση των επιλογών και των προτιμήσεων εκείνων που ψήφισαν-είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν με αυτές τις επιλογές .
Για να το πω με δύο λόγια. Η εντολή διακυβέρνησης ενός λαού δεν δεσμεύει μόνο την κυβέρνηση που την λαμβάνει αλλά και όλες τις άλλες κυβερνήσεις που θα κληθούν να συνεργαστούν μαζί της .Δεν είναι απαραιτήτως λάθος. Σίγουρα όμως είναι και καινοφανές στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ένωσης. Διότι στην ευρωπαϊκή ένωση όλες οι κυβερνήσεις υπηρετούν λαϊκές εντολές και ως εκ’ τούτου η επίκληση της μιας ή της άλλης δεν έχει κανένα νόημα, ούτε αποτελεί διαπραγματευτικό επιχείρημα. Αν αποτελούσε ,δεν θα υπήρχε ένωση. Θα άρχιζαν όλα από την αρχή έπειτα από κάθε εκλογή σε καθεμιά από τις χώρες που την αποτελούν .
Γι’ αυτό παραδοσιακά και στην ευρωπαϊκή ένωση κανείς δεν διαπραγματεύεται στο όνομα της «αξιοπρέπειας» ή της «υπερηφάνειας» ή της «εμπιστοσύνης» του λαού του. Θεωρείται εξορισμού συμφωνημένο ότι όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν και αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια και αποφασιστικότητα και εμπιστοσύνη. Αυτό που συζητούμε στην ευρωπαϊκή ένωση είναι η τιμή.
