Του Θοδωρή Δουλουμπέκη
Εθνικού συντονιστή του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος
Η οικονομική κρίση που έχει πλήξει την Ευρωπαϊκή Ένωση και που συνεχίζεται αμείωτη, έχει πλέον μετατραπεί και σε κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και τον τρόπο λειτουργίας της Ένωσης. Προς επίρρωση αυτού (?), η άνοδος των ευρωσκεπτικσιτών σε πολλές χώρες της ΕΕ. Δεν είναι μόνο η εισαγωγή του μη δημοκρατικά εκλεγμένου οργάνου του ΔΝΤ στην καρδιά της Ευρωζώνης, σε χώρες ανεπτυγμένες δηλαδή, είναι σειρά μεταρρυθμίσεων που δεν έγιναν ποτέ ή που κινούνται με ρυθμούς αργούς, μεταρρυθμίσεων που θα επέβαλαν πολιτικές ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και πολιτικές συνάρτησης της οικονομίας με τα κοινωνικά δεδομένα !
Η κρίση δεν έπληξε όλους το ίδιο, τόσο σε κοινωνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κρατών μελών ! Είναι γεγονός ότι παρατηρείται υπερσυγκέντρωση πλούτου αλλά και δικαιωμάτων σε κοινωνικές ομάδες ανθρώπων που είχαν κι έχουν τη δυνατότητα οικονομικών "ελιγμών", είναι επίσης δεδομένο ότι κυρίως οι χώρες του Βορά έχουν τη δυνατότητα ως οικονομικά ισχυρές να επιβάλουν πολιτικές στην υπόλοιπη Ευρώπη ! Η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει σημαντικές ανισότητες τόσο κοινωνικά όσο και διακρατικά !
Η προσπάθεια της Ελλάδας να "πιάσει" τους οικονομικούς δείκτες του συμφώνου σταθερότητας, μέσα από τη συνταγή λιτότητας που επέβαλε η συντηρητική ηγεσία της Ένωσης, οδήγησε σε σημαντικές κοινωνικές ανισότητες και σε απομάκρυνση από κοινωνικούς δείκτες ευημερίας και αξιοπρέπειας κι αυτό γιατί δεν υπάρχει σύνδεση οικονομικών και κοινωνικών δεικτών !
Είναι λοιπόν φανερό ότι το οικονομικό πρόβλημα των χωρών του Νότου, το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι και θεσμικό και πρόβλημα λειτουργίας της ίδιας της Ένωσης. Δεν απειλεί το GREXIT ή το BREXIT ή οι PIIGS την Ευρώπη των λαών αλλά η ίδια η οικονομικοκεντρική λειτουργία της, απειλεί τη συνοχή της.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα προτεραιοτήτων για την Ένωση είναι το συμβούλιο των υπουργών οικονομίας, το γνωστό πλέον σε όλους μας EUROGROUP, το οποίο τυγχάνει υπερπροβολής κι ενδεχομένως υπεραρμοδιοτήτων ενώ, εν μέσω αυτής της κρίσης, θα περιμένει κανείς, τα φλας να είναι στραμμένα σε ένα συμβούλιο υπουργών κοινωνικού κράτους !
Η Ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική αυτή τη στιγμή είναι χτισμένη πάνω σε "εθνικούς οικονομικούς δείκτες". Πρέπει όμως να πάμε ένα βήμα πιο μακριά αλλά και πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Πρέπει να εισάγουμε στις πολιτικές που εφαρμόζουμε τους "κοινοτικούς οικονομικούς δείκτες" σε συνάρτηση με τους "εθνικούς κοινωνικούς δείκτες". Μόνο τότε θα προκύψει μια πραγματικά δίκαιη Ευρώπη. Η Ελλάδα των χαμηλών κοινωνικών δεικτών θα "ανησυχούσε" σήμερα για το πως θα μπορούσε να ενισχύσει το κοινωνικό κράτος και οι θεσμοί της Ένωσης θα την πίεζαν για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις ενώ η Ευρώπη του χαμηλού μέσου όρου των οικονομικών δεικτών θα οδηγούνταν σε πολιτικές αναδιανομής.
Για να γίνει αυτό απαιτείται ένα νέο συμβόλαιο για την Ευρώπη ! Χρειάζεται μια στροφή στην ευρωπαϊκή πολιτική που θα εισάγει έμπρακτα την διακρατική αλληλεγγύη στην Ευρωζώνη, που θα λαμβάνει υπόψιν τους κοινωνικούς δείκτες, χρειάζονται πολιτικές που θα ενισχύουν το αίσθημα της Κοινότητας, απαιτείται να συμβόλαιο αναδιανομής πλούτου αλλά και κοινωνικών δικαιωμάτων, ένα συμβόλαιο ανθρωποκεντρικών μεταρρυθμίσεων. Ευρωπαική στόχευση πρέπει να είναι η "περισσότερη Ευρώπη" που οραματιζόμαστε κι όχι την Ευρώπη των λίγων, των οικονομικών συμφερόντων και της κοινωνίας του 5-75-20.
