Κάτω από τα καλογυαλισμένα λόγια, συνήθως βρίσκεται η πραγματικότητα. Κάπως έτσι, φαίνεται ότι βλέπει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ο κ.Woodroffe, ο οποίος εξομολογείται στο BBC ότι δεν θα παραστεί. Ο ιδρυτής των εστιατορίων Yo!Sushi και της Yotel, θεωρεί ότι το φόρουμ αποτελείται από παραφουσκωμένα ‘εγώ’, πολλά λόγια και καθόλου πράξεις.
Αντιθέτως, Ο κ.Polman, ο γενικός διευθυντής της Unilever, θα παραστεί γιατί, εκεί ‘παίζονται πολλά’. Η υφήλιος σήμερα, περισσότερο από ποτέ, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, 'απλά δεν λειτουργεί'. Αν και η ανθρωπότητα έχει για πρώτη φορά την δυνατότητα να φέρει σε τέλος τη φτώχεια, πρέπει πρώτα να εξυγιανθεί, γιατί δεν υπάρχει υγιής οικονομία χωρίς υγιή υφήλιο. Ο κ.Polman θα πάει στο Νταβός για να αντιπροσωπεύσει τα παιδιά που είναι πολύ φτωχά για να πάνε σχολείο ή εκείνα που πιθανώς να μην επιβιώσουν πέρα των πέντε ετών, λόγω ασιτίας, φυσικών καταστροφών, ή κακών συνθηκών υγιεινής.
Στην ιστοσελίδα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, οι προκλήσεις της τρέχουσας δεκαετίας είναι εμφανέστατες. Μεταξύ αναφορών σε επιχειρηματικότητα, νέους επιχειρηματίες οικονομικο-πολιτικά τρέχοντα προβλήματα, υπάρχει και το άρθρο της κας.Solymos , με τίτλο ‘Πως βιώνεται η ακραία φτώχεια?’, στο οποίο η συγγραφέας επεξηγεί την επίδραση της φτώχειας στον άνθρωπο.
Πρόκειται για ένα τριπλό πόνο.
1. Ο φυσικός πόνος που συνεπάγεται της πείνας και της επίπονης εργασίας
2. Ο συναισθηματικός πόνος που συνεπάγεται της καθημερινής ταπείνωσης, λόγω της οικονομικής εξάρτησης και έλλειψης δύναμης.
3. Ο ηθικός πόνος, ο οποίος συνεπάγεται των δύσκολων αποφάσεων, όπως μεταξύ του να πληρώσει κανείς για να σώσει ένα άρρωστο μέλος της οικογένειας ή να χρησιμοποιήσει αυτά τα χρήματα για να ταΐσει τα παιδιά του.
Η κα.Solymos καταλήγει τονίζοντας ότι χρειάζεται να αναγνωριστεί ή αξία του ατόμου, να αξιοποιηθούν οι δεξιότητες του, να έχει ιδανικά, καλή εκπαίδευση, υγεία, διατροφή, στέγη, ελευθερία να εκφράσει την θρησκεία του, να αποτελεί μέλος ομάδων και να είναι προστατευμένος από κάθε μορφή βίας.
Πριν τονίσει όλα τα παραπάνω όμως, η κα.Solymos επεξηγεί την επίδραση της φτώχειας. Κάνει τον άνθρωπο μοιρολάτρη και αδύναμο. Τον κάνει να πιστεύει ότι η ευτυχία υπάρχει, αλλά όχι για εκείνον. Η φτώχεια προκαλεί ένα είδος αμνησίας που κάνει τον φτωχό να ξεχνά ποιος πραγματικά είναι και να αποδέχεται τις απάνθρωπες συνθήκες της ζωής του.
Είναι ωραίο πραγματικά το γεγονός ότι τίθεται το θέμα της φτώχειας στους πολύ λίγους και τυχερούς. Όμως, άποψη μου είναι ότι, γίνεται σαν μια ξενάγηση ενός πολύ μακρινού πλανήτη, ότι η φτώχεια αναλύεται σαν σπάνια ασθένεια.
Νομίζω ότι, οι ισχυροί αυτού του κόσμου γνωρίζουν αρκετά καλά τι είναι φτώχεια και το πως εξαλείφεται.
