ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ακούμε χρόνια τώρα για το τέλος της Μεταπολίτευσης. Για εκείνη την παύση της εναλλαγής των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων στην εξουσία. Για το σταμάτημα του κατήφορου της πολιτικής ζωής που συμπαρέσυρε ολόκληρη την κοινωνία σε αρρωστημένες τακτικές και πεπαλαιωμένες πρακτικές. Για την πολιτική ανανέωση που δεν είναι μόνο θέμα ηλικίας αλλά πρωτίστως θέμα νοοτροπίας. Για την μιζέρια της εναλλαγής των κομματικών στρατών, για την εποχή που θα κάνουν κουμάντο οι δικοί μας, για το βόλεμα των «δικών μας παιδιών» και για το τέλος των δραματικών αλλαγών. Και κάπως έτσι σαράντα χρόνια τώρα η χώρα βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στη διαφθορά, στη διαπλοκή, στην εξάρτηση, στα χρέη, στην απελπισία των κατοίκων της και στη συλλογική ενοχή των πολιτών της. Και με τούτα και με κείνα γίναμε έρμαιο χαρτογιακάδων, σαράφηδων και δανειστών που επιβάλλουν πολιτικές στους πολιτικούς μας, που εξασφαλίζουν τα χάρτινα δανεικά που μας έδωσαν, που εν τέλει υποθήκευσαν τον πλούτο της χώρας, τον ήλιο, τη θάλασσα, τη γη, το υπέδαφος και τον πολιτισμό της. Και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση περίμενα το «τέλος της Μεταπολίτευσης» που ποτέ δεν έφτανε γιατί όλο και κάτι την εμπόδιζε, γιατί τα πρώην μεγάλα κόμματα είχαν το κράτος στα χέρια τους, γιατί μόνο προεκλογικά ακόνιζαν τα μαχαίρια τους και τα έβαζαν στις θήκες μετεκλογικά. Κι όταν τα πράγματα «ζόρισαν» οι αιώνιοι κομματικοί αντίπαλοι συνασπίστηκαν για να «σώσουν» τη χώρα. Και την «έσωσαν» αυξάνοντας το χρέος της εξαθλιώνοντας παράλληλα την πλειοψηφία των κατοίκων της. Και έτσι μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία μας γίναμε ξαφνικά αδέρφια όλοι εμείς που πρώτα σκοτωνόμασταν, δεξιοί και πασόκοι, συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι, καραμανλικοί και παπανδρεϊκοί, «πατριώτες» και «προδότες».
Εικάζω-έχοντας βάσιμες υποψίες- πως την Κυριακή 25 του Γενάρη θα έρθει το οριστικό τέλος της Μεταπολίτευσης με την πολιτική αλλαγή που θα αποτυπωθεί στην κάλπη. Η αλλαγή αυτή θα είναι μεγαλύτερη από εκείνη που συντελέστηκε τον Οκτώβρη του 1981 όταν το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου κατέκτησε την εξουσία. Τα συνολικά ποσοστά των δύο πρώην κυβερνητικών εταίρων ενδέχεται να υπολείπονται κατά πολύ εκείνων του πρώτου κόμματος που θα σχηματίσει -(γιατί θα σχηματίσει)- κυβέρνηση έχοντας ένα νέο λαμπερό αρχηγό που σε τίποτα δεν θυμίζει τα στερεότυπα και τα κλισέ του παρελθόντος. Η προϊούσα πολιτική αλλαγή δεν θα γκρεμίσει συθέμελα μόνο το εγχώριο πολιτικό οικοδόμημα. Θα τραντάξει δυνατά εκείνο το ευρωπαϊκό εποικοδόμημα που σε τίποτα δεν θυμίζει τα οράματα τον εμπνευστών του λίγα χρόνια μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου που είχε αιματοκυλίσει τη Γηραιά Ήπειρο. Η έλευση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην εξουσία θα αποτελέσει το έναυσμα για να αναθεωρήσουν οι ισχυροί της Ευρώπης τις πρακτικές τους που έχουν μοναδικό γνώμονα την ευημερία των αριθμών, την παντοδυναμία των τραπεζών και την εξαθλίωση των πολιτών.
Την Κυριακή φίλες και φίλοι οι Έλληνες θα ψηφίσουν συνειδητά για να αποτινάξουν το βραχνά της σάπιας Μεταπολίτευσης. Θα επιλέξουν με το χέρι στην καρδιά: Αριστερά. Θα κρίνουν εκ του αποτελέσματος που μας έφεραν οι απερχόμενοι και θα καταλάβουν ότι έχουν -αν μη τι άλλο- δικαίωμα να τα θαλασσώσουν και οι επερχόμενοι. Αυτή είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας, αυτό είναι το βαθύτερο νόημα των κρίσιμων Εθνικών Εκλογών. Και παρότι ποτέ δεν υπήρξα αριστερός στην ψήφο έχω πλέον συνειδητοποιήσει ότι εκείνοι που επενδύουν στο φόβο μου ένα μόνο πράγμα κατάφεραν να κάνουν: Να μου εμπνεύσουν τη βεβαιότητα ότι μόνο για δυο λόγους επιθυμούν να συνεχίσουν να κυβερνούν μια πτωχευμένη χώρα. Είτε για την δεν την έχουν πτωχεύσει αρκετά και επομένως έχουν να λαβαίνουν ακόμη, είτε δεν επιθυμούν να πάνε φυλακή.
