Ανάμεσα στα όποια επιτεύγματα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού περιλαμβάνεται - κι όχι αδίκως - το θέατρο. Η κωμωδία, το δράμα, η τέρψη του θεάματος που έρχεται να πληρώσει τις ψυχές των ανθρώπων. Από ανθρώπους-ηθοποιούς, από αυτούς που ποιούν το ήθος, από όλους όσους προσφέρουν τον εσωτερικό και εξωτερικό τους κόσμο (ψυχή, σώμα) προς όφελος των υπολοίπων.
Η ανθρώπινη αυτή ικανότητα έχει μεταφερθεί και χρησιμοποιηθεί, από αρχαιοτάτων χρόνων, σε διάφορες άλλες πτυχές της ζωής του ανθρώπου, όπως μέσα στην οικογένεια και στις κάθε είδους κοινωνικές συναναστροφές, και φυσικά έχει μελετηθεί επιστημονικώς από όλους όσους επιθυμούν την οικονομική ή πολιτική τους επιβολή έναντι των άλλων . Έτσι λοιπόν, λιγότερο ή περισσότερο, η τέχνη της ηθοποιίας χρησιμοποιείται σήμερα καθημερινά, σχεδόν από όλους μας. Όταν συναλλασσόμαστε με τους αγαπημένους μας, τους συγγενείς ή τους φίλους, τους πελάτες της επιχείρησης στην οποία εργαζόμαστε ή απλώς μας ανήκει. Είναι η τέχνη του εφικτού που μας βοηθά να επιδιώξουμε τους ευγενείς μας στόχους, αλλά και τη ματαιοδοξία μας, αναλόγως την προαίρεση την οποία έχουμε.
Αυτήν ακριβώς την τέχνη και την ικανότητα αξιοποιεί το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της χώρας εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Ήδη από την εποχή του Βυζαντίου, η τέχνη της πολιτικής (και της διπλωματίας) είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ηθοποιία, τους ελιγμούς, τις μπλόφες και τις τακτικές χειραγώγησης με μοναδικό στόχο την κατάληψη, ανακατάληψη ή διατήρηση της εξουσίας. Αυτή η τέχνη, η σαγήνη δηλαδή του λόγου και της εικόνας, χρησιμοποιείται στις σύγχρονες κοινωνίες κατά κόρον, υποβοηθούμενη από ορισμένα άλλα επιτεύγματα του ανθρώπου, όπως, μεταξύ άλλων, η τεχνολογία. Η «προσποίηση», το «μήνυμα» γίνεται πλέον το ζητούμενο, μια επιστήμη.
Στο πλαίσιο αυτό, ένα πολιτικό-οικονομικό σύστημα λαμβάνει πλέον άλλες διαστάσεις. Οι εξουσίες, ιδιαίτερα οι κρατικές, με τις δυνατότητες που δίδουν σήμερα τα μέσα ενημέρωσης - που αντί να χρησιμεύουν απλώς χρησιμοποιούνται - αρκούνται στο να μιλούν κι όχι να πράττουν. Αρκούνται στο να δείξουν πως έκαναν αυτό που ποτέ δεν είχαν σκοπό να κάνουν. Για την αναγκαιότητα αυτή, πολλοί από τους «πολιτικούς» κάθονται στα θρανία, για να διδαχθούν τι θα πρέπει να λένε και τι όχι (κι όχι τι να κάνουν).Είναι η επονομαζόμενη επικοινωνιακή πολιτική, η αξιοποίηση και η πολιτική εκμετάλλευση του μηδενός.
Αν θα πρέπει να παραδεχτούμε κάτι, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στο μεταπολιτευτικό σύστημα της χώρας μας, ανεξαρτήτως «ιδεολογικής» τοποθέτησης, πως διαθέτει μια άριστη υποκριτική ικανότητα. Δεν θα έπρεπε, άλλωστε, να γινόταν διαφορετικά. Μιλάμε για τους φυσικούς απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, αυτών οι οποίοι γέννησαν το θέατρο, την πολιτική και τη Δημοκρατία, ενώ δεν θα πρέπει, σε καμιά των περιπτώσεων , να ξεχνούμε πως είμαστε επίσης γεννήτορες της Τυραννίας και της Ολιγαρχίας.
Μα τι νόημα έχουν όλα αυτά όταν δεν έχεις να φας; 'Όταν δυσκολεύεσαι να επιβιώσεις ή όταν αδυνατείς να προσφέρεις στα παιδιά σου, όχι αυτά που επιθυμείς, αλλά τα στοιχειώδη; Κανένα απολύτως. Είναι απλώς μια φιλολογική προσέγγιση, μια ανούσια θεωρητική αναφορά σε αντίθεση με την σκληρή οικονομική πραγματικότητα που ζούμε. Θα πρέπει, λοιπόν, κάποια στιγμή όλοι μας να λάβουμε τις αποφάσεις μας, έχοντας ως κριτήριο τον « άρτο » και όχι τα « θεάματα ». Και προσερχόμενοι στις κάλπες της 25ης Ιανουαρίου, να σκεφτούμε, μα πάνω από όλα να ψηφίσουμε για πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Για να εκμεταλλευτούμε αυτήν την ιστορική ευκαιρία που μας χαρίζεται. Για να μην καταντήσει μία ακόμη τετραετία μια κωμική τραγωδία.
