Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Η Ισλαμική επέλαση στην Ευρώπη
Το τρομοκρατικό χτύπημα στη γαλλικό σατιρικό περιοδικό «Charlie Hebdo» στις 7/1 επιβεβαιώνει, για άλλη μία φορά, πως η μεγαλύτερη πληγή της Ευρώπης, δεν είναι η οικονομική ύφεση, δεν είναι η ανεργία, είναι το μεταναστευτικό. Κι όσο η Ε.Ε. αδυνατεί να διαχειριστεί το πρόβλημα αυτό, οι κοινωνίες θα αιμορραγούν, θα θρηνούν, θα ζουν κυριευμένες με το αίσθημα του φόβου και της ανασφάλειας.
Η καθολική καταδίκη για το μακελειό, η παγκόσμια κατακραυγή για τη βάρβαρη αυτή πράξη που στοίχισε τη ζωή 12 ανθρώπων ήταν δεδομένη. Ακούσαμε πολλές συζητήσεις για την επίθεση εναντίον της δημοκρατίας και της ελευθεροτυπίας. Παρακολουθήσαμε πολυπληθείς πορείες διαμαρτυρίας κι αλληλεγγύης με ηγέτες των ισχυρών χωρών στην πρώτη γραμμή, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα καταδίκης του εξτρεμισμού. Ο θρήνος, όμως, κι οι διαδηλώσεις δεν αρκούν. Θα πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση να δει κατάματα την αλήθεια και να προχωρήσει σε προσεκτικούς σχεδιασμούς, για την αντιμετώπιση του θέματος, να προβεί σε έμπρακτη αποφασιστική δράση κατά της τρομοκρατίας. Η προστασία των συνόρων κι ο περιορισμός των αλλοδαπών σε άθλιες φυλακές, σαφώς δε συνιστούν λύσεις. Η ενίσχυση των κομμάτων της ακροδεξιάς, με τις ακρότητες που πρεσβεύουν, είναι ακόμα πιο ξεκάθαρο πόσους κινδύνους εγκυμονεί για την πολιτική και κοινωνική σταθερότητα των χωρών υποδοχής και διέλευσης μεταναστών.
Το πρόβλημα, ωστόσο, όπως φάνηκε από τις δολοφονικές επιθέσεις στο Παρίσι δεν είναι μόνο η αδυναμία της κοινωνίας υποδοχής να εντάξει τους μετανάστες, αλλά κι η απροθυμία των ίδιων των μεταναστών να ενταχθούν και να σέβονται τους κανόνες και τις αξίες της νέας τους κοινωνίας. Η έλλειψη επιθυμίας ενσωμάτωσης εντοπίζεται κυρίως στους μουσουλμάνους, που αφορούν και το μεγαλύτερο μέρος των πληθυσμών αυτών. Σύμφωνα με την έκθεση «Το Μέλλον του Παγκόσμιου Μουσουλμανικού Πληθυσμού», το 2030 το ποσοστό των μουσουλμάνων στην Ευρώπη θα ανέλθει σε 8%. Κι, αν με τα σημερινά δεδομένα ο εφιάλτης της Τζιχάντ ταλανίζει όλη την Ευρώπη, μπορεί κανείς να αναλογιστεί πόσο θα αυξηθεί η απειλή αυτή, όταν οι μουσουλμάνοι στη Γαλλία θα φθάσουν τα 6,9 εκατομ., το 10,3% του πληθυσμού, στη Βρετανία τα 5,6 εκατομμύρια (8,2%) και στη Γερμανία τα 5,5 εκατομμύρια (7,1%). Επίσης, εκτιμάται πως το 2050 πόλεις, όπως το Παρίσι και οι Βρυξέλλες θα είναι κατά πλειονότητα ισλαμικές, ενώ το συνολικό ποσοστό των μουσουλμάνων στην Ευρώπη θα ανέβει στο 20-25%.
Με τη ραγδαία αύξηση του μουσουλμανικού στοιχείου το Ισλάμ τείνει να αντικαταστήσει τον Χριστιανισμό ως κυρίαρχη θρησκεία στην Ευρώπη. Τα τζαμιά και τα τεμένη ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο, χρησιμεύοντας όχι μόνο ως θρησκευτικά ιδρύματα, αλλά λειτουργώντας κι ως πολιτικά δομικά στοιχεία για την ενίσχυση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Ευρώπη.
Κι όσο κι αν εκπονούνται μελέτες κι υλοποιούνται δράσεις και προγράμματα ενταξιακού χαρακτήρα με στόχο την ενθάρρυνση της πλήρους συμμετοχής των μεταναστών σε όλες τις πτυχές της συλλογικής ζωής των τοπικών κοινωνιών, η πραγματικότητα αποδεικνύει πως οι μουσουλμάνοι δύσκολα αφομοιώνονται. Δεν επιθυμούν τη συγχώνευση με το περιβάλλον, δεν προσπαθούν να προσαρμοστούν στους κανόνες της κοινωνίας που ζουν, αλλά προτάσσουν τη διατήρηση μίας ισχυρής πολιτιστικής ταυτότητας. Σαφέστατα, δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι επικίνδυνοι. Άλλωστε, μουσουλμάνος αλγερινής καταγωγής ήταν κι ένας αστυνομικός που έπεσε θύμα των δολοφονικών επιθέσεων των ομόθρησκών του στο Παρίσι. Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός είναι εκείνος που στρέφεται εναντίον της δυτικής παράδοσης, των κοσμικών αντιλήψεων και θεσμών, ενώ παράλληλα στοχεύει στην ενδυνάμωση της ισλαμικής θρησκευτικής και πολιτισμικής παράδοσης.
Οι οπαδοί αυτού του θρησκευτικού αρχεγονισμού, μεταπηδώντας πλέον σε πολιτικό πεδίο, διεξάγουν χρόνια τώρα ένα ιδιότυπο παγκόσμιο πόλεμο, με σκοπό την κυριαρχία. Για το λόγο αυτό, η Σαουδική Αραβία, τα τελευταία 35 χρόνια, έχει ξοδέψει περίπου 100 δισ. δολάρια για την προώθηση του Ισλάμ παγκοσμίως. Η εισροή αυτών των τεράστιων ποσών σχετίζεται με οικονομικά συμφέροντα άμεσα συνδεδεμένα με τον έλεγχο της παραγωγής και της εμπορίας του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Αξιοσημείωτη είναι κι η ταχύτατη ανάπτυξη του τραπεζικού αυτού συστήματος των «ισλαμικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων», που έχουν σημαντικές οικονομικές συναλλαγές με τις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις.
Ωστόσο, οι πρακτικές εξάπλωσης αυτού του πολιτικού θρησκευτικού φονταμενταλισμού δεν εστιάζουν μόνο στην οικονομική κυριαρχία, αλλά μετέρχονται ακραίων μορφών βίας, με αποτέλεσμα να σημειώνονται πολλά έκτροπα παγκοσμίως, γιγαντώνοντας ένα κίνημα διεθνούς τρομοκρατίας, το οποίο στρέφεται εναντίον και μουσουλμανικών κρατών, που επέτρεψαν τη δυτική διαφθορά να εισχωρήσει στις κοινωνίες τους. Στην Ευρώπη, είτε λόγω δυσαρέσκειας για τις συνθήκες διαβίωσής τους, είτε λόγω θρησκευτικού φανατισμού, που εναντιώνεται στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και περιφρονεί τη ζωή των αλλοθρήσκων, είτε λόγω αντίδρασης στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία των περασμένων αιώνων, οι εξεγέρσεις, οι εν ψυχρώ δολοφονίες, οι βομβιστικές επιθέσεις, οι βιασμοί κι οι βιαιοπραγίες με δράστες μουσουλμάνους, έχουν πυροδοτήσει πολλές εκδηλώσεις από αντι-μεταναστευτικά κινήματα, που διαμαρτύρονται για την «ισλαμοποίηση» της χώρας τους.
Στο πλαίσιο αυτό η επανεξέταση της «επίσημης» λειτουργίας μουσουλμανικού τεμένους στη χώρα μας είναι μία σημαντική παράμετρος που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, αφού το μόνο που εξυπηρετεί είναι τον ισλαμικό επεκτατισμό. Το τέμενος διαχωρίζεται από το τζαμί, που είναι καθαρά χώρος λατρείας, αποτελώντας κάλεσμα για μόνιμη εγκατάσταση και δημιουργία γκέτο στην ευρύτερη περιοχή του τεμένους, όπως έχει γίνει στις χώρες που δημιουργήθηκαν τεμένη. Κι όλα αυτά την ώρα που δεν υπάρχουν ανάλογα δικαιώματα και σεβασμός για τους χριστιανούς στις ισλαμικές χώρες. Αντιθέτως, γινόμαστε επανειλημμένα μάρτυρες φρικτών βασανιστηρίων και δολοφονιών των χριστιανών που διαβιούν στις χώρες αυτές, σύμφωνα με όσα επιτάσσει το Κοράνι για πόλεμο κατά των απίστων. Κι ας μην ξεχνάμε τις συνεχείς προκλήσεις της γειτονικής μας χώρας ως απόρροια του νεο-οθωμανισμού της Άγκυρας, που απειλούν σοβαρά την εθνική μας ασφάλεια.
Το πλέον βέβαιο είναι πως οι συνθήκες πόλωσης που επικρατούν και στη χώρα μας ευνοούν την κοινωνική αποσταθεροποίηση και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για εστίες κοινωνικών εκρήξεων με ανυπολόγιστες συνέπειες. Εν όψει, λοιπόν, της πιο σημαντικής εκλογικής αναμέτρησης της μεταπολιτευτικής περιόδου, σκόπιμο θα ήταν να λάβουμε σοβαρά υπόψη ποια πολιτική παράταξη θα μπορούσε να προβεί σε κατάλληλες δράσεις, για να μεγιστοποιήσει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και να περιφρουρήσει τα εθνικά μας συμφέροντα.
