Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Αν τώρα που τελείωσε η χρονιά με ρωτούσαν ποια ήταν η μεγαλύτερη πολιτική απογοήτευση του 2014 , θα απαντούσα χωρίς δυσκολία :η ΔΗΜΑΡ!! Και μάλιστα κερδίζει τον τίτλο για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά .Οι ΑΝΕΛ μπορεί να εξελίσσονται σε φαρσοκωμωδία , η Χρυσή Αυγή μετατράπηκε σε δικαστικό θρίλερ , αλλά αν το καλοσκεφτεί κανείς , τίποτα από τα δύο δεν εκπλήσσει. Αντιθέτως , φέροντας τη βαριά κληρονομιά της ανανεωτικής Αριστεράς και υποσχόμενη να εξελιχθεί σε υπεύθυνη Αριστερά , η ΔΗΜΑΡ ήταν η πλέον ελπιδοφόρα από τις πολιτικές δυνάμεις που άφηνε κάποια ελπίδα για το αύριο , σε εποχή του Μνημονίου.
Αλλά «που’ σαι νιότη που ‘δειχνες , πως θα γινόμουν άλλος…» . Κλείνοντας το 2014 , η ΔΗΜΑΡ έχει σχεδόν εξαερωθεί και οι τελευταίοι εναπομείναντες σπεύδουν να καταφύγουν στην αγκαλιά μιας άλλης Αριστερά που δεν είναι ούτε ανανεωτική , ούτε υπεύθυνη. Κοινός , οι ναυαγοί πασχίζουν να σώσουν το τομάρι τους υποστέλλοντας τη σημαία εκείνου που υπήρξαν και εκείνου που ήθελαν να είναι. Σε μια σχεδία , παρέα με την Τζάκρη και τη Ραχήλ.
Δεν είναι προφανώς η πρώτη φορά που μια πολιτική προσπάθεια κελίνει τον κύκλο της. Από την πολιτική Άνοιξη και το ΔΗΚΚΙ έως τη ΔΗΑΝΑ και το ΚΟΔΗΣΟ , το νεκροταφείο των κομμάτων έχει πιο πολλούς τάφους κι από την Αμφίπολη!! Στην περίπτωση της ΔΗΜΑΡ όμως , αυτό που εντυπωσιάζει δεν είναι η αποτυχία. Είναι η έλλειψη κομψότητας και αξιοπρέπειας στον χειρισμό της αποτυχίας.
Οι επιζώντες δεν αισθάνθηκαν στοιχειωδώς την υποχρέωση να αναλάβουν το κόστος των πράξεών τους και την ευθύνη των πεπραγμένων τους. «Σαν έτοιμοι από καιρό ..» ετοιμάζονται ατάραχοι να πολεμήσουν και πάλι «τις αδιέξοδες πολιτικές» και να αναζητήσουν ξανά «το προοδευτικό πρόσημο». Απλώς , αυτή τη φορά , θα είναι ντυμένοι ΣΥΡΙΖΑ… Σε αυτούς που μέχρι προχτές τους φώναζαν : «Μισθούς και συντάξεις τις κάνατε κουρέλι , άντε και γα…. Σύντροφε Κουβέλη»… Όμως το πιο αστείο είναι ότι η ΔΗΜΑΡ αρνήθηκε να συμπράξει στην Κέντρο-Αριστερά κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ ότι πάει με τη Ν.Δ και είναι αυτή που πάει με τον ΣΥΡΙΖΑ!!
Κάποια στιγμή , προφανώς , η ιστορία θα εντοπίσει τα λάθη και θα επιμερίσει τις ευθύνες – αν δεήσει ποτά ν’ ασχοληθεί με το ζήτημα-. Αλλά εκεί κρύβεται ενδεχομένως και το μεγάλο κρίμα. Αντί η ΔΗΜΑΡ να ενσωματωθεί σε κάτι νέο , προτίμησε να επιστρέψει στο πιο παλιό και στο πιο παρωχημένο. Πριν από μήνες , ο Σωτήρης Βαλντέν εξηγούσε πως «αν δεν υπήρχε η ΔΗΜΑΡ , θα έπρεπε να την εφεύρουμε» . Δεν ξέρω τώρα πως θα ζήσουμε χωρίς αυτήν …
