Εγώ σας μιλώ… εγώ σας καλώ… το μοναχικό κυπαρίσσι που κλαίει τα αδέλφια του.
Πόσους, μα πόσους θανάτους είχαμε κλάψει μαζί, πριν μας αγγίξουν τα βέβηλα χέρια σας!
Σπαθίζαμε τον ουρανό, πατώντας τον θάνατο με τους νεκρούς να κοιμούνται στις ρίζες μας.
Κι από τα κλαδιά μας και τις μυρουδιές του λιβανιού ξεπηδούσαν νέες ζωές, σε μια αλλη όψη του χρόνου… Σαν μια άλλη όψη μιας άλλης ζωής.
Ναι, ριζώναμε με το θάνατο, μα τον κάναμε ΖΩΗ, γιατί μεγαλώναμε με τα κορμιά των νεκρών σας. Εμείς λικνίζαμε τον ύπνο τους στο κάθε φύσημα του ανέμου, σαν υπνοβάτες στον κόσμο των ονείρων.
Και οι Νεκροί σας, Αναστημένοι, φώλιαζαν σαν παράξενα πουλιά στα φυλλώματά μας.
Χθες, δώσατε και σε μας το θάνατο. Σήμερα, το παράπονο και ο πόνος.
Αύριο σας περιμένω στης γης τα ριζώματα, να αγκαλιάσω τα δικά σας κορμιά.
Εγώ σας μιλώ… εγώ σας καλώ.. το μοναχικό κυπαρίσσι που κλαίει τα αδέρφια του.
Καλή Αντάμωση!
Γεώργιος Πολίτης
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:
- Δήμος Μυλοποτάμου
- Διεύθυνση Δασών Ρεθύμνου
- Επιτροπή Ποιότητας Ζωής του Δήμου Μυλοποτάμου, αποτελούμενη από τους: κ.κ. Κόκκινο Δημήτριο, Ρουμπάκη Μηνά, Λυρώνη – Βογιατζή Νικολέτα, Χατζηδάκη Γεώργιο, Σαρρή Μιχαήλ.
- Πρώην και νυν Τοπικό Συμβούλιο του Τ.Δ. Επισκοπής
- Τοπικούς προέδρους Αναστασάκη Γιάννη και Παπαδάκη Νίκο
- Γεωπόνο του Δήμου Μυλοποτάμου κα Σπαχή Μαρία
- Τους εκτελεστές
Το ποίημα αυτό βασίστηκε στην άδικη, αυθαίρετη, παράνομη και καταδικαστέα απόφαση κάποιων, να κόψουν και να εκριζώσουν τα κυπαρίσσια που εδώ και 40 χρόνια ίσως και περισσότερο, κοσμούσαν το νεκροταφείο του χωριού Δαφνέδες του Δήμου Μυλοποτάμου.
Σε κάποιους δεν άρεσαν, κάποιους τους ενοχλούσαν, τους νεκρούς πάντως όχι και η απόφαση ελήφθη και εξετελέσθη εν κρυπτώ.
Μας έκαναν τη χάρη να αφήσουν ένα και μοναδικό κυπαρίσσι.
Αυτο το ένα, το μοναδικό, αυτό το κυπαρίσσι, τους μιλάει. Το ακούνε;
