Τελικά ποιος έχει δίκιο κ Ρίκτερ εσείς ή ο Αλεξάντερ Αντρέ, Διοικητής του Φρουρίου Κρήτης όταν έγραφε ότι " Οι Κρητικοί όταν βρίσκονται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα έχουν πάνω τους κάτι το μυθώδες. Φαντάζουν σαν τους μυθικούς ήρωες. Είναι τόσο υπερήφανοι την τραγική εκείνη ώρα του θανάτου, που όποιος τους δει, είναι αδύνατο να μην τους θαυμάσει. Πολλές φορές όταν επρόκειτο να γίνουν εκτελέσεις, άφηνα το γραφείο μου κι έβγαινα στο μπαλκόνι, μόνο και μόνο για να τους θαυμάσω. Σε κανένα άλλο λαό δεν είδα τέτοια περιφρόνηση προς το θάνατο και τόση αγάπη προς την ελευθερία"
Πρέπει να προσέχουν όσοι ομιλούν στο όνομα της αριστεράς γιατί οι πράξεις τους και οι παραλήψεις τους και η ανευθυνότητα τους κάνουν πολύ κακό, δίνουν επιχειρήματα σε πατριδοκάπηλους και φασίστες να διασύρουν την ιστορία της. Η αριστερά παλεύει για ένα κόσμο ειρηνικό δίκαιο χωρίς πολέμους χωρίς φτώχια εθνικισμούς ρατσισμούς και οτιδήποτε διαχωρίζει τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους. Αυτό όμως για να το πετύχουμε πρέπει να γνωρίζουμε την ιστορία μας πρέπει να ξέρουμε από πού ήλθαμε για να ξέρουμε που θα πάμε.
Να σταματήσουν οι σημερινοί νενέκοι οι απόγονοι του δοσιλογικού κράτους να παριστάνουν τους πατριώτες ότι τάχα τους έθιξαν τα ιερά και τα όσια γιατί αν είχαν ίχνος αξιοπρέπειας δεν θα έβαζαν της υπογραφές τους στα κάθε είδους μνημόνια. Δεν έχει το δικαίωμα κανένας Αυγενέκης και κάθε άλλος εθνικιστής πατριώτης να δημαγωγεί προσπαθώντας να ξεπλύνει τις πομπές του με την σημερινή στάση του απέναντι στην νέα εισβολή ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από τα κεφάλαια της ΕΕ.
Που είναι η αντίσταση τους, πέραν από το ΝΑΙ σε όλα στην Μέρκελ δεν έχουν το παραμικρό να επιδείξουν, όμως στο απώτερο μέλλον αν δεν γίνει κάτι να τους στείλουμε στον αγύριστο αυτοί θα παρουσιάζονται και θα διεκδικούν πάλι παράσημα αντίστασης και πατριωτισμού και ας φυλακίζουν, ας δολοφονούν, ας δέρνουν ας φλομώνουν με καρκινογόνα χημικά κάθε μορφή αντίστασης. Προσπαθούν όπως και ο Ρικτερ να σπείρουν σύγχυση όσον αφορά την ιστορία. Και για να είμαστε δίκαιοι κανένα κόμμα της αστικής τάξης της Ελλάδας δεν πείρε μια ξεκάθαρη στάση όσο το ΚΚΕ απέναντι στην φασιστική εισβολή.
Με το γνωστό κείμενο του ΚΚΕ για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο που είναι το περίφημο γράμμα «Προς το Λαό της Ελλάδας» του Ν. Ζαχαριάδη, που χαρακτήριζε τον πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, υπογραμμίζοντας ότι «δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ». Το γράμμα αυτό που δημοσιεύτηκε στον Τύπο της Αθήνας στις 2/11/1940 άσκησε τεράστια επίδραση στην εργατική τάξη και στον ελληνικό λαό, στα μέλη και στα στελέχη του Κόμματος, είτε βρίσκονταν ελεύθερα, είτε στις φυλακές και στις εξορίες, στους φίλους και τους οπαδούς του.. Ετσι, απ' όλους τους τόπους εξορίας και φυλακής οι κομμουνιστές απευθύνθηκαν στην κυβέρνηση του Μεταξά, εκφράζοντας το αίτημα να τους επιτραπεί να πάνε στο μέτωπο για να πολεμήσουν.
Η στάση αυτή των κομμουνιστών ήταν μια στάση αρχής, στάση πατριωτική, ηρωική, περήφανη. Ομως το καθεστώς της 4ης Αυγούστου - και η οικονομική ολιγαρχία που εκφραζόταν μέσα απ' αυτό - όχι μόνο δεν τους επέτρεψε να πάνε στο μέτωπο, αλλά και παρέδωσε τα φυλακισμένα και εξόριστα μέλη και στελέχη του Κόμματος στους Γερμανο-ιταλούς κατακτητές, όταν η χώρα λύγισε κάτω από το βάρος της ναζιστικής πολεμικής μηχανής. Μάλιστα ο Ελληνικός φασισμός τους εξόριστους στον Αι Στράτη τους άφησε να πεθάνουν από την πείνα. Είναι και αυτό ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που φανερώνει πως το αληθινό «ΟΧΙ» στον ιταλικό φασισμό δεν το είπε ο Μεταξάς και το καθεστώς που εκπροσωπούσε, αλλά ο ελληνικός λαός και οι οργανώσεις του, με το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή. Η λαϊκή διαίσθηση κατάλαβε πολύ καλά τους κομμουνιστές σ' εκείνη την κρίσιμη ιστορική στιγμή, ο απλός άνθρωπος ένιωσε το μήνυμα .
Η επίσημη θέση του δοσιλογικού κράτους και αυτοί που το στελέχωναν ήταν ότι δεν έπρεπε να αντιστέκεται κανένας απέναντι στον κατακτητή γιατί τον προκαλούσε με αποτέλεσμα την συλλογική τιμωρία εκτελέσεις κάψιμο χωριών βιασμοί ακρωτηριασμοί και κάθε είδους απίστευτης φασιστικής βαρβαρότητας. Αυτή ακριβώς την θέση υποστηρίζει και ο Ρικτερ.
Τη ναζιστική θέση ότι οι λαοί δεν έχουν δικαίωμα λαϊκής αντίστασης κατά των κατακτητών, υιοθετεί αβίαστα στο βιβλίο του ο Γερμανός, Χάινς Ρίχτερ, ο οποίος αποκαλεί τον πόλεμο των Κρητών ανταρτών «βρώμικο», « κτηνώδη» τους φασίστες Γερμανούς αλεξιπτωτιστές «ιππότες» με «ιδεαλισμό» , εξισώνοντας θύτες και θύματα, δολοφόνους και αθώους για να δικαιολογήσει τις δολοφονίες αντιποίνων. Ο Χάινς Ρίχτερ, στο βιβλίο του «Η μάχη της Κρήτης», εκδ. Γκοβόστη κατά της μεγαλειώδους παλλαικής άμυνας των Κρητών, είναι η ίδια δικαιολογία που επικαλούνταν οι Γερμανοί ναζί κατά των Ελλήνων στην Μάχη της Κρήτης και στην Εθνική Αντίσταση.
Ο συγγραφέας αθωώνει τα ναζιστικά τέρατα που υπήρξαν μηχανές θανάτου , έκαψαν ζωντανές γυναίκες, δολοφόνησαν παιδιά, θέτοντας στο ίδιο επίπεδο τους Έλληνες αμυνόμενους με τους ναζί εγκληματίες, έχει ως στόχο την καταρράκωση της Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης, πάνω στις αξίες της οποίας εδράζεται η σύγχρονη δημοκρατία. Διότι η Μάχη της Κρήτης είναι η βάση και η Αρχή της Εθνικής Αντίστασης με πρωταγωνιστή τον λαό , παράμετρος η οποία διεύρυνε τις αξίες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας.
Η Μεταμοντέρνα δήθεν ουδετερότητα του κ. Ρίχτερ που δεν βλέπει κοινωνικοπολιτικές και ηθικές αξίες αλλά τεχνικές πολέμου και τις κάνει τεχνικές αφήγησης δικαιώνοντας τους ναζί και μαζί με αυτούς εμμέσως πλην σαφώς τους δωσίλογους συνεργάτες των ναζί, στηριζόμενος όπως υποστηρίζει στη Σύμβαση της Χάγης για το δίκαιο του πολέμου που τη φτιάχνουν τα κυρίαρχα κράτη τα οποία κάνουν επεκτατισμό και για κανένα λόγο δεν θέλουν λαϊκή αντίσταση.
Τοποθετεί ισοτίμως τους καταχτητές Γερμανούς ναζί, τους οποίους πουθενά δεν αποκαλεί πως ήταν φασίστες ή ναζί αλλά μιλά για «Γερμανούς αλεξιπτωτιστές», « επιχειρήσεις Γερμανών», κ.λ.π. με τον αμυνόμενο λαό , που πολεμά για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Αυτό που είναι αρκετά δύσκολοι να καταλάβει ο κ. Ρίχτερ, είναι η παλλαϊκή άμυνα αόπλων δηλαδή των Κρητών, αυτή η τρομερή ομοψυχία που ανατρέπει τα δεδομένα των στρατιωτικών επιχειρησιακών σχεδίων και ιδιαιτέρως του Γερμανικού αλάθητου! «Οι αυτόχθονες αντάρτες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη Μάχη της Κρήτης. Είναι αληθής, όμως ο ισχυρισμός που έχει διατυπωθεί επανειλημμένα στη σχετική βιβλιογραφία, ότι η αντίσταση αυτή ήταν ευθύς εξαρχής αυθόρμητη, ή μήπως ο άνδρες αυτοί είχαν προετοιμαστεί για τη γερμανική επίθεση; ». Στην Κρήτη ήταν η πρώτη φορά που οι Γερμανοί αντιμετώπιζαν αντίσταση από τον τοπικό πληθυσμό, δηλαδή από αστράτευτους και απόστρατους –ηλικιωμένους άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που πλήρωσαν τίμημα σε αίμα από την εισβολή και κατοχή των Γερμανών ( 6.593 άνδρες, 1.113 γυναίκες και 869 παιδιά). η παραπάνω φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις προσέξτε την καλά κ Ρίκτερ, προσέξετε καλά τις ηλικίες την σύνθεση των φύλων και τα υποδήματα των παιδιών. Άρα έχουμε ένα λαϊκό ξεσηκωμό που υπερβαίνει κάθε πολιτική εξουσία και πολύ περισσότερο την Μεταξική δικτατορία που ήταν εχθρική στην οργάνωση άμυνας και στον εξοπλισμό των Κρητών, λόγω του Κινήματος του Μάντακα στα Χανιά κατά της δικτατορίας το 1938. Η απάντηση υπάρχει στα επίσημα Ελληνικά αρχεία αν τα έψαχνε επαγγελματικά ο κ. Ρίχτερ.
Φυσικά ούτε οι Γερμανοί φασίστες αλλά ούτε και Άγγλοι κυρίαρχοι του τότε κόσμου είχαν καμία διαφορά αντίληψης για τους λαούς και οι δύο τους φοβόντουσαν και οι δύο τους αντιμετώπιζαν σαν κρέας για τα κανόνια τους, και ο καθένας για τα ιμπεριαλιστικά του συμφέροντα ήθελε να κρατήσει υπόδουλη την Ελλάδα. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα ότι ουσιαστικά με το που έχασαν τον πόλεμο οι Γερμανοί φασίστες παραδίδουν τους συνεργάτες τους ταγματασφαλίτες στην διάθεση των Άγγλων που αιματοκύλησαν τον λαό μας και ακόμα ζούμε της συνέπειες του εμφυλίου και των μετέπιπτα δοσιλογικών κυβερνήσεων .
Κατά συνέπεια ο Ρικτερ δεν μπορεί να κατανοήσει πως ένας λαός αποφασίζει να κάνει μαζική αντίσταση με πουλημένη πολιτική ηγεσία και χωρίς ξένη στήριξη. Αντίθετα ο κ. Ρίχτερ αφού παραπονιέται γιατί οι αντάρτες έκαναν νυχτερινές επιχειρήσεις ,καταλήγει πως «ο αγώνας αυτός δεν ήταν πια «καθαρός» και έντιμος αλλά βρόμικος και κτηνώδης». Συνταυτίζοντας τα ναζιστικά κτήνη με τους Κρήτες που πάλευαν για ελευθερία. Έτσι βγάζει τα αντίποινα κατά αθώων νόμιμα. Υπήρχε όμως και άλλη άποψη από ελάχιστους Γερμανούς ναζί που απορρίπτει συλλήβδην ο κ. Ρίχτερ, παραμένοντας θιασώτης του Στιούντεντ, « Φταίει η γερμανική διοίκησης, που έθεσε τους Κρητικούς εκτός νόμου τους πρώτους μήνες τότε που ο κάθε Γερμανός είχε το δικαίωμα να σκοτώνει όποιον ήθελε. Τώρα είναι αργά πια, δεν καταλάβαμε την ελληνική ψυχή. Έπρεπε ο Χίτλερ να κόψη παράσημα και να παρασημοφορήσει όλους τους Έλληνες που πολέμησαν για την πατρίδα τους », Λόγοι γερμανού δεκανέως προς Κρήτα κατά το 1944, «΄ Εκθεσις Διαπιστώσεως Ωμοτήτων εν Κρήτη».
Χιάζεται όμως πολύ προσοχή, ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Ο φασισμός εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Για να διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδει τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση. H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Χρησιμοποιεί ως λίπασμα μετατροπής του πατριωτισμού σε σωβινισμό τον εθνικό μηδενισμό, που τον πλασάρουν με τη μάσκα του «διεθνισμού» οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα. Οι φασίστες μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» του μισανθρωπισμού. Ο φασίστας μαγαρίζει την έννοια του πατριωτισμού. Στη θέση της αγάπης για την πατρίδα και τον σεβασμό στις πατρίδες των άλλων, στη θέση «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα, στη θέση «Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας» του Λένιν για το ρώσικο λαό το 1914, στη θέση του πατριωτισμού του ΕΑΜ που απελευθέρωνε την πατρίδα το 1944, ο φασισμός βάζει την πατριδοκαπηλεία και την μισαλλοδοξία. Το κάνει πατώντας πάνω σε ό,τι θίγει το εθνικό αίσθημα κάθε λαού, το κάνει πατώντας πάνω στους εξευτελισμούς του αγγλικού δικαίου, της επιτήρησης, των ταπεινώσεων με «δόσεις» κοκ.
Οι φασίστες κατακρεουργούν ολόκληρη την ιστορία του κάθε λαού, για να παρουσιαστούν σαν απόγονοι και συνεχιστές του κάθε τι ανώτερου και ηρωικού στο παρελθόν του. Στα ναζιστικά βιβλία του μεσοπολέμου οι μεγάλοι άντρες του παρελθόντος του γερμανικού λαού παρουσιάζονταν σαν φασίστες. Ο Μουσολίνι καμωνόταν τον συνεχιστή του Γκαριμπάλντι. Οι Έλληνες φασίστες, από τους οποίους βγήκαν οι Τσολάκογλου και οι Λογοθετόπουλοι, παριστάνουν τους «μαχητές της Πίνδου»! Όσοι λοιπόν συκοφαντούν, παραποιούν ή παρατάνε ό, τι έχει αξία από το ιστορικό παρελθόν του έθνους και της ανθρωπότητας στους φασίστες πλαστογράφους, όσοι συντάσσουν ευρω-μνημόνια για να συσχετίζουν και να ταυτίζουν (!) τον φασισμό με τον αμείλικτο εχθρό του, τον κομμουνισμό, επικαλούμενοι πάντα την βρόμικη θεωρία των δύο άκρων.
Ο φασισμός είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.
Η πρώτη συμβουλή που δίνουν οι σεισμολόγοι στα ρίκτερ είναι όχι πανικός, και οι καθηγητές μας είναι άνθρωποι και αυτοί, μπορούν να υποπέσουν σε λάθος εκτιμήσεις. Το αλάθητο υπάγεται στη χώρα της μεταφυσικής και όχι στην διαλεκτική, ψυχραιμία να ακούσουμε και άλλες απόψεις δεν είναι κακό. Κακό είναι ίσος η ανακήρυξη, και όπως έγινε, νομίζω ότι δεν τιμά κανένα. Μία ψύχραιμη τοποθέτηση μέχρις στιγμής που έχω διαβάσει είναι του καθηγητή Γιώργου Μαραρίτη ίσως να υπάρχουν και άλλες που δεν της έχω διαβάσει.
ΗΛΙΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ
