Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Λέω σήμερα να θυμηθούμε μια παλιά ιστορία. Τέτοιες μέρες , πριν απο εβδομήντα χρόνια , μαίνονταν οι μάχες στους δρόμους της Αθήνας μεταξύ ΕΛΛΑΣ , Βρετανών και κυβερνητικών δυνάμεων. Τα Χριστούγεννα του 1944 στην πρωτεύουσα κατέφθασε ο Τσώρτσιλ αυτοπροσώπως.Ελαβε μέρος σε σύσκεψη των πολιτικών δυνάμεων που θα αναζητούσαν συμβιβαστική διευθέτηση στην κρίση , τη στιγμή που τα Βρετανικά και τα κυβερνητικά στρατεύματα είχαν ήδη αρχίσει να παίρνουν το πάνω χέρι .
Στη σύσκεψη προσήλθε ο τότε γραμματέας του Κ.Κ.Ε Γ. Σιάντος.Συμφωνήθηκε να διοριστεί αντιβασιλέας ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός (άρα να μην επιστρέψει ο βασιλιάς χωρίς δημοψήφισμα) και να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση. Τότε ο Σιάντος ζήτησε σε αυτήν την κυβέρνηση το 40% των υπουργείων , μεταξύ των οποίων τα υπουεγεία Στρατιωτικών , εσωτερικών και Δικαιοσύνης –δηλαδή όλον τον κρατικό μηχανισμό...-. Τον κοίταξαν οι παριστάμενοι , είπαν μέσα τους «τρελός παπάς τον βαφτισε» και η τελευταία ευκαιρία συνβιβαστικής εκτόνωσης χάθηκε.Επιστρέφοντας στο πολιτικό γραφείο του Κ.Κ.Ε , ο Σιάντος ρωτήθηκε: «Τι έγινε Γιώργη?» Και απάντησε: «Τους έτριξα τα δόντια»..Δένα μέρες αργότερα , ο ΕΛΑΣ εκδιώχτηκες κακήν-κακώς απο την Αθήνα και το Κ.Κ.Ε σερνόταν στην επώδυνη συμφωνία της Βάρκιζας.Αλλά ο Σιάντος τους «είχε τρίξει τα δόντια!!»
Θυμήθηκα αυτή την ιστορία διαβάζοντας προχτές τον Μ.Μαΐλη , μέλος της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε και υπεύθυνο για τα ιστορικά του κόμματος.Τι υποστήριζε ο Μαΐλης? Οτι «ήταν σωστή η στάση του Κ.Κ.Ε και του ΕΑΜ να μην υποχωρήσουν και να απορρίψουν το τελεσίγραφο του Σκόμπι να διαλυθεί ο ΕΛΑΣ και η πολιτοφυλακή».Με άλλα λόγια , το Κ.Κ.Ε και το ΕΑΜ , καταστράφηκαν στα Δεκενβριανά (μαζί τους και η Αθήνα...)αλλά ήταν σωστή η αποφασή τους να οδηγηθούν στα Δεκεμβριανά. Πράγμα που με οδηγεί στην απορία:Πως κρίνεται η ορθότητα μιας πολιτικής απόφασης , αν όχι απο το αποτέλεσμα της?Και πως μπορεί να είναι σωστή μια απόφαση που κατέστρεψε εκείνον που την πήρε?
Αναρωτιέμαι διότι , όποιος δε μαθαίνει απο το παρελθόν , είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.Και το τώρα έχει μεγάλες ομοιότητες με το τότε.Και τώρα , ας πούμε , παίρνουμε σωστές αποφάσεις.Και τώρα ανυποχώρητοι απορρίπτουμε τελεσίγραφα πριν καν διατυπωθούν.Και τώρα ζητάμε οτι γουστάρουμε γιατί αισθανόμαστε πανίσχυροι.Και τώρα «τους τρίζουμε τα δόντια».Αλλά παρ’ όλα αυτά κινδυνεύουμε.
Οπως τότε , έτσι και τώρα , ο δρόμος μοιάζει στρωμένος με σβστές , λεβέντικες κι ηρωικές αποφάσεις.Αλλά όπως τότε , μπορεί τελικά να αποδειχθεί οτι ήταν απλώς ο δρόμος για την κόλαση...
