Γράφει ο Μανόλης Η. Θεοδοσόπουλος- Λογοθεραπευτής

Η λογοθεραπεία είναι μία απαιτητική επιστήμη. Απαιτεί από το θεραπευτή να είναι συνεχώς σε εγρήγορση, να εμπλουτίζει τις γνώσεις του και να παρακολουθεί όλες τις νέες εξελίξεις στον τομέα του. Αν σε όλα αυτά προστεθεί η όρεξη και το μεράκι τότε ο θεραπευτής μπορεί να διατηρήσει ένα υψηλό επίπεδο στις υπηρεσίες του. Τουλάχιστον αναφορικά με τους ενήλικες ασθενείς. Γιατί σχετικά με τα παιδιά ένας θεραπευτής πρέπει να έχει ένα ακόμα προσόν: να ξέρει να παίζει!! Ναι, το παιχνίδι είναι ένα σημαντικό κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς το παιδί που κρύβεις μέσα σου!

Σήμερα λοιπόν, θέλοντας να τιμήσουμε το «παιδί», είπα να γράψω κάποια αστεία περιστατικά που έχουν συμβεί με πρωταγωνιστές τα παιδιά. Είναι αυτονόητο ότι τα ονόματα δεν είναι τα πραγματικά. Αυτό όμως που είναι πραγματικό και αποτυπώνεται σε αυτά τα περιστατικά είναι η ικανότητα των παιδιών να σε ξαφνιάζουν πολύ ευχάριστα!

Περιστατικό 1^ο: Ο Βασίλης ήταν ένα παιδί 4 ετών με βαριάς μορφής φωνολογική διαταραχή, με απλά λόγια δεν καταλάβαινες λέξη όταν μιλούσε. Επίσης ήταν και ένα παιδί εξαιρετικής ευφυΐας (η ομιλία δεν συνδέεται απαραίτητα με τη νοημοσύνη!). Έτσι λοιπόν σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα ο Βασίλης βελτίωσε θεαματικά την ποιότητα της ομιλίας του. Προς το τέλος του θεραπευτικού προγράμματος ζήτησε να ακούσει τον εαυτό του από την ηχογράφηση που είχα κάνει κατά την πρώτη αξιολόγηση. Αφού λοιπόν άκουσε τον εαυτό του, διαπιστώνοντας και ο ίδιος τη βελτίωσή του, μου λέει «κύριε Μανόλη έτσι μιλούσα στην αρχή;;» του απάντησα πως ναι, έτσι μιλούσε. Τότε σηκώνει το χέρι του μου “κολλάει πέντε” και μου λέει «Μπράβο κύριε Μανόλη, καλή δουλειά»!! Ακόμα γελάω…

Περιστατικό 2^ο: Η Ιωάννα μόλις είχε κλείσει τα 4. Ένα κορίτσι με καλή μνήμη και σπάνιο τρόπο σκέψης. Κατεβαίνουμε παρέα στο δρόμο να περιμένουμε τη μαμά. Εκείνο το διάστημα στην περιοχή του γραφείου ο δήμος έκανε κάποια έργα και όταν η Ιωάννα με ρώτησε τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι και γιατί σκάβουν της είπα ότι κάνουν έργα για να πίνουμε εμείς νερό. «Έργα κάνουν;;» με ρωτάει; Της είπα πως ναι. Τότε ήρθε η μαμά της και την πήρε. Περίπου 15 μέρες μετά μου είπε πως θα πάνε με το σχολείο στον κινηματογράφο. Ωστόσο δεν ήξερε τι είναι αυτό. Της είπα λοιπόν ότι ο κινηματογράφος είναι ένα μέρος όπου οι άνθρωποι πληρώνουν εισιτήριο για να δούνε τα έργα που δείχνει. Φυσιολογικά (για την Ιωάννα!) ήρθε η ερώτηση: « γιατί πληρώνουν τον κινηματογράφο για να δούνε έργα και δεν έρχονται εδώ από κάτω να τα δουν χωρίς λεφτά;;»! Εξηγήσεις εκ νέου…

Περιστατικό 3^ο: Ο Μιχάλης ήταν 4,5 ετών. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν έφερε το τετράδιο με τις λέξεις και τα αυτοκόλλητα μού είπε ότι το ξέχασε. Όταν του είπα ότι δεν μπορούμε να πούμε λεξούλες χωρίς το τετράδιο μου λέει «ωραία, τότε μόνο θα παίξουμε»! Όταν τον κοίταξα “αυστηρά” σηκώθηκε με χτύπησε φιλικά στην πλάτη και είπε «έλα, μη στενοχωριέσαι, θα πούμε λέξεις την άλλη φορά». Όπως καταλαβαίνετε, τελικά μόνο παίξαμε!

Περιστατικό 4^ο: Από τα πρώτα περιστατικά που δέχθηκα στο γραφείο ήταν και ο Θανάσης, 5 ετών. Μεταξύ άλλων ο Θανάσης αντικαθιστούσε το /δ/ με το /β/ (π.χ. βάσος αντί για δάσος). Έρχεται μία μέρα λοιπόν και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

- Θανάση εδώ ήρθατε από το δρόμο ή πετώντας;

- Ήρθαμε από το βρόμο.

- Θανάση, δδδρόμος

- Ναι, βρόμος.

- Θανάση, άκου. Δδδδρόμος.

- Ναι, ββρόμος!

- Θανάση, δεν προσέχεις. Δδδδρόμος!!

- Κύριε Μανόλη, να σου πω κάτι;

- Ορίστε.

- Πετώντας ήρθαμε!!!

Να είστε καλά, να χαμογελάτε και να περάσετε όμορφα και δημιουργικά στις γιορτές!! Χρόνια πολλά και καλά σε όλους!!

Για απορίες, σχόλια, παρατηρήσεις μπορείτε να επικοινωνείτε στο [email protected] ή στο 693 60 60 070.