Στον 19ο αιώνα το νεοελληνικό κράτος ταλαιπωρήθηκε από τους προύχοντες – υπηρέτες των ξένων που ήθελαν τον τόπο μας εξάρτημα – υποτελές και αποικία ενός «Μεγάλου Συμμάχου»!
Τα δάνεια της υποτέλειας τα κατασπατάλησαν και τα οικειοποιήθηκαν με ποικίλους τρόπους. Τελικά οδηγηθήκαμε στην προδοσία του Δ.Ο.Ε. του 1997. Τα κηρύγματα του «ρεαλισμού και της σύνεσης» προετοίμασαν τους λαούς της Ευρώπης να υποταχθούν στο μεγαλοϊδεατισμό του φασισμού των Χιτλερικών. Στην Ελλάδα ο πατριωτισμός του λαού δεν ακολούθησε τους καιροσκοπισμούς των αρχόντων. Οι Γερμανοί στρατηγοί παραδέχονται την αδυναμία τους.
Η Μάχη της Κρήτης και ο ένοπλος αγώνας του Άρη Βελουχιώτη, έκριναν, σε μεγάλο βαθμό, το αποτέλεσμα του πολέμου.
Μόνο στις 12.2.1944 οι αρχηγοί των παλαιών κομμάτων, Σοφούλης, Παπανδρέου, Ράλλης και Χλωρός, χαιρετίζουν την αντίσταση του Πλαστηρικού Ν. Ζέρβα –αλλά μόνο συγχαρητήρια. Ο Βελουχιώτης και ο ένοπλος ΕΛΑΣ τήρησαν τους νόμους του πολέμου. Υπάρχει έρευνα του οίκου Δοξιάδη και η σημαντική έκθεση του Λαμπρούκου, γραμματέα τότε του υπουργείου Οικονομικών για τις παράνομες και φριχτές καταστροφές και τα αποδέλοιπα μέτρα των Χιτλερικών.
Υπάρχει επιστημονικό σύστημα υπολογισμού, του Ινστιτούτου ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Το τελικό ποσό υπερβαίνει και το σημερινό ύψος του εξωτερικού χρέους της χώρας μας. Δυστυχώς η χώρα μας με συνευθύνη και ηγετών της «αριστεράς» κυβερνήθηκε και κυβερνάται από ηγέτες του «ρεαλισμού και της σύνεσης». Ακόμα και στη συζήτηση του Προϋπολογισμού 2015, κανείς αγορητής δεν ανέφερε ούτε μια φορά τις αποζημιώσεις. Το ότι κανένα μνημόνιο ή νόμος δε δεσμεύει τη χώρα. Το ότι έπρεπε προ πολλού, να ‘χει γίνει ο συμψηφισμός. Καμία κυβέρνηση δεν αναγράφει στον Προϋπολογισμό τα χρέη της Γερμανίας. Αυτός και μόνο ο λόγος επιβάλλει να στηθούν άμεσα οι κάλπες. Για να απαλλαγούμε από τους φορείς του «ρεαλισμού και της σύνεσης». Για να κυβερνήσουν πατριώτες.
