Απάντηση του Συνταξιούχου Καθηγητή Φυσικών Επιστημών Μπάμπη Αποστολάκη, στις επικρίσεις του Γερμανού συγγραφέα Heinz Richter για την ηρωική αντίσταση και το αντάρτικο του κρητικού λαού έναντι του γερμανοφασιστικού εισβολέα, το 1941 στο βιβλίο του "Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ’’ (γερμανικός τίτλος Operation Merkur: Die Eroberung der Insel Kreta im Mai 1941, που σημαίνει Επιχείρηση Ερμής)
Μέσα σε έναν κόσμο παράλογο, άδικο και κυρίαρχα θεσμοποιημένο από τους ισχυρούς της Γης, που με ταχύτατους ρυθμούς εκβαρβαρίζεται και απανθρωπίζεται, που αποδομεί εξελιχτικά τις βαθειά ανθρώπινες αξίες ενός διαχρονικού πολιτισμού με την κατίσχυση του “δικαίου” των ισχυρών, των παντοδύναμων, της ξεχωριστής, της υπέρτατης φυλής, ο κύριος Ρίχτερ έρχεται στον “κατάλληλο” ιστορικό χρόνο, στον συντονισμένο χωροχρόνο όπως θα έλεγε ο σοφός αντιφασίστας συμπατριώτης του Άλμπερτ Αΐνστάιν, να προσθέσει προκλητικά το κερασάκι στην “Τούρτα” της παντοδύναμης Κυριαρχίας των ισχυρών.
Μέσα από τους κραταιούς θεσμούς πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, είναι ιστορικά αυταπόδεικτο ότι πέρα από τον γεωστρατηγικό έλεγχο και τον έλεγχο των πηγών ενέργειας, επιχειρείται παράλληλα ο έλεγχος, ο τρόμος, η καθήλωση και κατά συνέπεια η υποταγή των αδυνάτων.
Για να συνεννοηθούμε από την αρχή κύριε Ρίχτερ: Είναι ιστορικά θεμελιωμένο ότι ολόκληρο το ιδεολογικό – οικονομικό και στρατιωτικό οικοδόμημα της ισχύος της Χιτλερικής Γερμανίας στηρίχτηκε στο δόγμα της αρίας φυλής του υπερανθρώπου του Νίτσε, που μέσα από την κατίσχυση πάνω στους υποδεέστερους, θα κυριαρχούσε σε ολόκληρο τον πλανήτη. (Αλίμονο!!!)
Δεν είναι λοιπόν δυνατόν, τους γαλουχημένους, τους απόλυτα μυημένους, μέσα σ’ αυτό το “παιχνίδι” του κατακτητικού πολέμου, Γερμανούς Αλεξιπτωτιστές, την αιχμή του δόρατος της χιτλερικής φασιστικής στρατιωτικής μηχανής, να θεωρεί έτσι απλά ο κ. Ρίχτερ “θύματα μιας παιδείας που στόχευε στην υπακοή…”, και “πρότυπο για άλλους στρατούς!!!”. Προκαλεί ολόκληρη την Κρήτη και όχι μόνο, ότι θα πρέπει σήμερα “να αναγνωρισθεί η προσφορά αυτών των παραπλανημένων ενθουσιωδών νέων…” που όλοι πια γνωρίζουμε ότι οι θηριωδίες και τα εγκλήματά τους είναι συνώνυμα της χιτλερικής φασιστικής τους παιδείας.
Η κομβική, στρατηγικού περιεχομένου παρέμβαση, που εξόφθαλμα επιχειρεί ο κ. Ρίχτερ στον παρόντα ιστορικό χρόνο, μετά από μια ήπια Γερμανική καταλαγή για την “προσφορά” της Γερμανίας στην ιστορία, δεν έχει μοναχά αναφορές στον ιστορικό χρόνο του Μάη του 1941 και στα μετέπειτα χρόνια της ηρωΐκης αντίστασης του κρητικού λαού.
Αυτό που κατά κύριο επιχειρεί είναι η μεταφορά των αναφορών και των συμβολισμών του στο διαρκές “παιχνίδι” της κυριαρχίας των ισχυρών της Ευρώπης, πολιτικοστρατιωτκό (εξοπλιστικό) και οικονομικό, που στοχεύουν στην καίρια υποταγή, στο σοκ και στο δέος των αδυνάτων μέχρι την ολοκληρωτική τους αδράνεια και καθήλωση. Είναι ουσιαστικά μια δυναμική παρέμβαση υπέρ των συμπατριωτών του Γερμανών στο ανόσιο “παιχνίδι” της κυριαρχίας, του ελέγχου και της επιβολής που σήμερα βιώνει με δραματικό τρόπο ο Ελληνικός λαός.
Για να “δικαιολογήσει” την άποψη αυτή της κυριαρχίας του ισχυρού, ο κ. Ρίχτερ μετέρχεται μια “επιστημονική” μεθολογία και σκέψη που ανασύρει από τον κάδο της ιστορίας τα πεταμένα “θεσμικά” σκουπίδια. Επικαλείται τα έωλα “θεσμικά” περιτυλίγματα του διεθνούς δήθεν δικαίου του πολέμου και την Σύμβαση της Χάγης, που αβαντάρουν τα “ορθόδοξα” μέσα στρατιωτικής ισχύος, απέναντι στον “ανορθόδοξο” τρόπο άμυνας των ανίσχυρων, των άοπλων (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
Είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτες οι αξιολογικές κρίσεις του, αφού απροκάλυπτα τοποθετείται υπέρ της κυριαρχίας του στρατιωτικά και εξοπλιστικά ισχυρού, αναγορεύοντας τον μάλιστα σε “ιππότη” που διεξάγει έναν “ιπποτικό” και “δίκαιο” πόλεμο. “Ιππότες” και “ιπποτικός” πόλεμος που ετυμολογικά παραπέμπουν στους ευγενείς του μεσαίωνα που πολεμούσαν έφιπποι, υπογραμμίζοντας την ισχύ τους, και την αποτελεσματικότητα του ξίφους τους, επιλέγοντας όχι τυχαία τους συμβολισμούς του.
Οι συνειρμοί που δημιουργεί με την αξιολογική του κρίση ο κ. Ρίχτερ, εμπεριέχουν ολόκληρο το πλέγμα των ιδεολογικών – πολιτικών – στρατιωτικών και οικονομικών συνιστωσών της απόλυτης μεσαιωνικής κυριαρχίας, που καταλήγει στον φασιστικό εθνικοσοσιαλισμό της χιτλερικής Γερμανίας. Μετά την παταγώδη όμως κατάρρευσή της, δημιουργήθηκαν δυστυχώς οι πολιτικοστρατιωτικές και οικονομικές παραδοχές για να ανοικοδομηθεί πάνω στα ίδια πρότυπα της κυριαρχίας, με συγκεκαλυμμένο “χρυσόδετο” πακέτο, ο στυγνός εκμεταλλευτικός καπιταλισμός των ισχυρών της Ευρώπης, που καταπιέζει, ισοπεδώνει και εξανδραποδίζει τους αδύνατους. Είναι ακριβώς η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, μιας άλλης “άριας” ελίτ, που το “θεσμικό” της “δίκαιο” πρέπει να υποτάσσει και να εξοντώνει αδιαμαρτύρητα τους μη ενταγμένους σ’ αυτό πλάσιο.
Ένα τέτοιο ιδεολόγημα του “θεσμικά” δομημένου “δικαίου” του ισχυρού, που πρέπει να κατισχύει έναντι του αδύναμου, που δεν δικαιούται να αντισταθεί, διότι μετέρχεται των μέσων του ανταρτοπολέμου, αποτελεί το απαύγασμα της πιο διηθημένης ιδέας της καπιταλιστικής – εκμεταλλευτικής κυριαρχίας.
Υπερακοντίζοντας ο κ. Ρίχτερ το καινοφανές του ευφυολόγημα περί “ιπποτικού” και “δικαίου” πολέμου των χιτλεροφασιστών στη Μάχη της Κρήτης, καθιστά ένοχο και στηλιτεύει δριμύτατα τον ανίσχυρο και άοπλο αμυνόμενο, που με “ανορθόδοξο” – αντάρτικο τρόπο υπερασπίζεται τα χώματά του, τον αδούλωτο και ανυπόταχτο χαρακτήρα του και τις αξίες του πολιτισμού του. Προχωρά όμως ακόμα πιο αιχμηρά την αξιολογική του κρίση χαρακτηρίζοντας τον αμυνόμενο με ανορθόδοξο τρόπο (που δεν έχει άλλη επιλογή αφού έχει αφοπλιστεί), “βάρβαρο” και “πρωτόγονο”.
(Αυτές ακριβώς οι εκφράσεις ακούγονταν με κραυγές από τους επικεφαλείς Γερμανούς αξιωματικούς των εκτελεστικών αποσπασμάτων την στιγμή της άνανδρης εκτέλεσης των κρητικών πατριωτών – αντιστασιαστών).
Σύμφωνα με τις απόψεις λοιπόν, του κ. Ρίχτερ, μπροστά στην “ιπποτική” σαρωτική ισχύ της φασιστικής Γερμανίας, ο λαός της Κρήτης θα έπρεπε αυτομάτως να μετατραπεί σε πλήθος πειθήνιο, υποταγμένο και δουλικό ή ακόμη και να προστρέξει να παράσχει στον κατακτητή με ευαρέσκεια διευκολύνσεις και υπηρεσίες. Όμως η Ελληνική ιστορία βρίθει από παραδείγματα αντίστασης και αυτοθυσίας απέναντι στις κατακτητικές βλέψεις των όποιων ισχυρών.
Μέσα σ’ αυτές τις ύψιστες αξίες του ιστορικού τους χρέους ενήργησαν οι αντάρτες της επικής εθνικής Αντίστασης και στην Κρήτη. Αποτελεί αυτή η αντίσταση των ανταρτών της Κρήτης, κ. Ρίχτερ, τον ύμνο της ιστορίας μας, για τον οποίο εμείς οι επίγονοι είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι, γιατί είναι ύμνος ελευθερίας.
Πέρα όμως από την αναποτελεσματική προσπάθειά σας για την αμαύρωση του αγώνα του κρητικού λαού ως “βρώμικου” και “πρωτόγονου”, επιχειρείτε εμέσως πλην σαφώς κάτι
περισσότερο πολιτικά αναβαθμισμένο. Να περάσετε με επιτηδειότητα και λαθραία διπλωματικότητα την ιδέα στους ανίσχυρους λαούς, ότι θα πρέπει να παραμένουν αδρανείς ή και να συνεργάζονται όταν αντιμετωπίζουν την “θεσμική” ισχύ των Κυρίαρχων.
Οι συνειρμικές μεταφορές αυτών των καινοφανών θεωριών στον παρόντα ιστορικό χρόνο, έχουν ασφαλώς να κάνουν και με την πολιτική και οικονομική κυριαρχία και επιβολή των συμπατριωτών σας Γερμανών απέναντι σ’ έναν λαό που αφελώς πίστεψε ότι μπορεί να υπάρχει κοινωνική αλλυλεγγύη ανάμεσα σε ισχυρούς και ανίσχυρους. Ότι μπορεί να υπάρξει ακόμη και κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική σε μια ενωμένη πολιτικά και κοινωνικά Ευρώπη των λαών.
Είναι η τραγικότερη διάψευση το δράμα της οικονομικής και πολιτικής υποταγής που υφίσταται σήμερα ο Ελληνικός λαός, το οποίο όπως προκύπτει συμπερασματικά από τις απόψεις σας θα πρέπει να υφιστάμεθα, μη διανοούμενοι κανενός είδους “ανταρτοπολέμου” πολιτικού και οικονομικού, όπως ξεδιάντροπα και προκλητικά προκύπτει και από τις δηλώσεις κορυφαίων αξιωματούχων της χώρας σας. Το εμπεδώσαμε απόλυτα το μάθημά σας κύριε Ρίχτερ. Οι αναφορές σας, οι χαρακτηρισμοί σας για τον αγώνα του Κρητικού λαού στη Μάχη της Κρήτης και οι σημερινές απόψεις αξιωματούχων της Χώρας σας, βρίσκονται σε απόλυτο χωροχρονικό συντονισμό.
Πριν από μερικά χρόνια συζητώντας με έναν Γερμανό εισαγγελέα μου είπε επί λέξη, θέλοντας να χαρακτηρίσει την διαφορετικότητα Ελλήνων και Γερμανών:
“Ένας Έλληνας και ένας Γερμανός βρίσκονται μπροστά σε ένα βουνό με αδιέξοδα προς την παραλία, στο ξέφωτο, στο κύμα της θάλασσας. Ο Έλληνας θα ψάξει να βρει παράπλευρα μονοπάτια, ακίνδυνα και ασφαλή για να βγει στο ξέφωτο (θέλοντας προφανώς να τον ψέξει ως άτολμο και αδύναμο). Ο Γερμανός θα ισοπεδώσει το βουνό με την ισχύ του, με εκρηκτικά και μηχανήματα, για να βγει πίσω από το βουνό. (για να τονίσει την ισχύ, την γενναιότητα και την αποφασιστικότητα των Γερμανών, έναντι των Ελλήνων μπροστά στα εμπόδια, χρησιμοποιώντας και εκείνος τα “πρότυπα” της σαρωτικής επέλασης της στρατιωτικής μηχανής του Χίτλερ στον β’ παγκόσμιο πόλεμο.
Ακριβώς αυτή κ. Ρίχτερ είναι και η διαφορά των πολιτισμών μας.
Η σαρωτική επεκτατική και κατακτητική οικονομική πολιτική που ακολουθείται σήμερα μέσα από χρηματοπιστωτικά αλχημικά τεχνάσματα ώστε να έχουμε πλήρη υποταγή και εξάρτηση, καθιστώντας μας ευκολόπιστους ώστε να δεχτούμε ακόμα και το μύθο ότι η χώρα μας χρειάζεται περισσότερα άρματα Λέοπαρντ, απ’ ότι η Γερμανία.
Χωρίς σύνδρομα εθνικιστικά και πατριδοκάπηλα, αλλά μονάχα μέσα από ουμανιστικά αξιακά περιεχόμενα, ο ελληνικός λαός θα πρέπει να αναστοχαστεί το ιστορικό γίγνεσθαι, που δυστυχώς πατάει πάνω στα σύνδρομα της κυριαρχίας ορισμένων. Σήμερα που ο Ελληνικός λαός βρίσκεται σε ένα στρατηγικά υπαρξιακό σταυροδρόμι, ο ένας δρόμος οδηγεί στον αδιαμαρτύρητο εξανδραποδισμό που του επιβάλλει η κυριαρχία του στυγνού εκμεταλλευτικού καπιταλισμού και ο άλλος στην αδούλωτη, ελεύθερη, ανεξάρτητη και περήφανη ιστορική του πορεία.
Ο Ελληνισμός έχει τεράστια αποθέματα δυνάμεων, πολιτισμικών και ιστορικών παρακαταθηκών, ώστε να ξαναβρεί το βηματισμό του στην Ιστορία.
Οι σημερινές, ιδιαίτερα αρνητικές για την ζωή του, δήθεν ευρωπαϊκές συνθήκες, του επιβάλλουν να συγκροτήσει άμεσα και να ανασυνθέσει τα ηθικά και αξιακά περιεχόμενα του
διαχρονικού του πολιτισμού, αναστοχαζόμενος τις στρατηγικές επιλογές του σήμερα και τα καίρια υπαρξιακά του διλήμματα, ως αντίβαρα απέναντι στην ισοπέδωση της ισχύος.
Οδηγός του στο παρόν και στο μέλλον της ιστορίας μπορεί να είναι μόνο το ελεύθερο, ουμανιστικό και αδούλωτο φρόνημά του, αρκεί να ξαναβρεί τις συνιστώσες δυνάμεις του διαχρονικού του πολιτισμού που έχουν εγγραφεί ως παρακαταθήκη στο ΕΙΝΑΙ του, να τις ανασυνθέσει και να βρει τη συνισταμένη πορεία του.
Αφιερώνω το κείμενο αυτό
– Στη μνήμη του Πατέρα μου, που πολέμησε με θάρρος και αυταπάρνηση ως ένστολος (στρατιώτης) το Γερμανοχιτλερικό φασισμό στη Μάχη της Κρήτης, στα Χανιά,
Και που ως λαϊκός αγωνιστής στα χρόνια της κατοχής κατέστρεψε δύο στρατιωτικές αποθήκες των Γερμανών, διατηρώντας και μεταδίδοντας ένα διαρκές αδούλωτο και ανυπόταχτο πνεύμα.
– Στη μνήμη όλων εκείνων που έδωσαν με αυταπάρνηση ηρωικές αντάρτικες μάχες ενάντια στους “ιππότες” κατακτητές και σ’ αυτούς που εκτελέστηκαν από τα γερμανικά αποσπάσματα κρατώντας και σηκώνοντας ψηλά τις βαθειές αξίες των αδούλωτων – ελεύθερων ανθρώπων.
