ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Για κάθε πρόβλημα συνήθως υπάρχει μια λύση. Το διακύβευμα σχετικά με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή είναι ότι δίδεται λύση σε ένα πρόβλημα που ουσιαστικά δεν υπάρχει. Και αυτό γιατί η εκλογή Προέδρου δεν αποτελεί από μόνη της πολιτικό πρόβλημα, άλυτο γρίφο ή δύσκολη εξίσωση. Είναι μια συνταγματικά κατοχυρωμένη θεσμική διαδικασία που κρίνεται στο ανώτατο πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο. Ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν μια τέτοια διαδικασία να προβληματίζει. Θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως κορυφαία συνταγματική στιγμή και όχι ως πολιτικό παζάρι. Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως θα έπρεπε και ακριβώς για αυτό το λόγο δεν πρέπει να είναι όπως σήμερα είναι.
Είναι φανερό και απόλυτα φυσιολογικό, η κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν κοινοβουλευτικά να ξορκίζει τις εκλογές. Θέλει να είναι εκείνη η κυβέρνηση που θα καρπωθεί την έξοδο της χώρας από το «καταραμένο μνημόνιο», στο οποίο η ίδια ενέταξε τη χώρα. Η τελευταία φάση της διαπραγμάτευσης και οι απαιτήσεις των δανειστών έρχονται να γκρεμίσουν όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις που είχαν μείνει μέχρι σήμερα ανέγγιχτες ή είχαν υποστεί επιδερμικές παρεμβάσεις. Με μια και μοναδική παρατήρηση: Ότι οι κυβερνώντες ακόμα κι αν μπορούσαν να διασώσουν κάτι από τα κοινωνικά κεκτημένα δεν θέλουν να το κάνουν. Ακόμα κι αν ήθελαν δεν μπορούν. Και όταν κάτι εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να το πιστέψεις, είναι αδύνατο να μπορέσεις να κάνεις άλλους να σε ακολουθήσουν σε αυτό που επιχειρείς. Γιατί πολύ απλά δεν έχεις πείσει ούτε τον εαυτό σου. Γιατί μέχρι τώρα η διαδρομή σου δεν προσθέτει συνέπεια και αξιοπιστία στο βιογραφικό σου. Γιατί υποκρίνεσαι. Γιατί απλά φαίνεται, «κάνει μπαμ», όσο καλός ηθοποιός κι αν είσαι. Γιατί τελικά στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Από την άλλη έχουμε την αξιωματική αντιπολίτευση που και η ίδια παραδέχεται ότι υπέστη μια βίαιη εκλογική ωρίμανση. Η εκλογή Προέδρου όσο δεν έπρεπε να αποτελεί πρόβλημα για εκείνη, άλλο τόσο δεν αποτελεί και λύση. Προφανώς, η αργή πορεία στον όλεθρο δεν είναι ζητούμενο. Σίγουρα οι εκλογές δεν αποτελούν ποτέ αιτία τραγωδίας και καταστροφής σε δημοκρατικά καθεστώτα. Ίσα-ίσα. Σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούν λυτρωτικά για το λαό. Με μια ακόμα όμως επισήμανση: Ότι ο σεβασμός στο Σύνταγμα θα πρέπει να είναι δεδομένος για κόμματα που επιδιώκουν να ασκήσουν εξουσία. Και παρά τις αρμοδιότητες που έχουν αφαιρεθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αυτός ο θεσμός εξακολουθεί να είναι η κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας και το πρόσωπο που τον εκφέρει δεν έπαψε ποτέ να είναι ο πρώτος πολίτης της χώρας. Συνεπώς όταν χρησιμοποιείς τον ανώτατο πολιτειακό θεσμό για να προκαλέσεις εκλογές δεν σέβεσαι το Σύνταγμα, απλά τον υποτάσσεις σε κομματικές σκοπιμότητες και σε μικροκομματικά συμφέροντα που σε ευνοούν σε μια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Οι κυβερνήσεις πέφτουν μόνες τους όταν η δυσαρμονία κοινοβουλευτικών συσχετισμών και λαϊκής δυσαρέσκειας, ξεπεράσει ένα όριο ανοχής κι όχι όταν χρησιμοποιούνται πρόνοιες του Συντάγματος κατά το εκλογικό όφελος εκάστου κομματικού σχηματισμού.
Με δυο λόγια: ενώ η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποτρέψει τις εκλογές, η αντιπολίτευση δεν μπορεί να τις επιβάλλει, όχι από μόνη της τουλάχιστον. Οι 160 βουλευτές δεν εκλέγουν Πρόεδρο σε καμιά περίπτωση. Και οι 135 «παρόντες», μπορεί να μειωθούν σε 119 στην τρίτη ψηφοφορία. Ότι κι αν γίνει είναι κρίμα γύρω από το θεσμό να περιστρέφεται αυτού του είδους η συζήτηση που υποτιμά βάναυσα τη νοημοσύνη μας. Κι ενώ όλοι γνωρίζουν τη λύση, αγνοούν επιδεικτικά το πρόβλημα. Ίσως επειδή απλά δεν υπάρχει.
