Ο Γεώργιος Μανουσακάκης γεννήθηκε στον Άγιο Κωνσταντίνο Ρεθύμνης το 1916.
Τελείωσε την Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου το 1936. Το 1937 κατετάγη ως υποψήφιος έφεδρος Ανθ/γός Πεζικού στη σχολή εφ. Αξιωματικών στην Κέρκυρα. Το 1940 έπεσε μαχόμενος στο ύψωμα 1220 Φράταρι Αλβανίας.
Ελάχιστη τιμή στη μνήμη του, από το αρχείο μου, καταθέτω σχετικό υλικό.
Γονείς του ήταν ο Μανώλης Μανούσακας και η Αργυρένια το γένος Παπαδάκη. Αδέλφια του ο Μανούσος, ο Γιάννης, ο Στέλιος, ο Μιχάλης, η Ελένη, η Ευαγγελία και η Θεοφίλη.
Ο Γιάννης Μανούσακας είναι ο γνωστός αντιστασιακός συγγραφέας, Συνταγματάρχης στο ιππικό του Μπουκουβάλα της Θεσσαλίας, του ΕΛΑΣ. Διωχθείς από τα φασιστικά καθεστώτα πριν και μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Στέλιος Μανούσακας σπουδαίος και προοδευτικός δάσκαλος υπηρέτησε και στο χωριό Άγιος Κωνσταντίνος. Εφάρμοσε τις αρχές του νέου Σχολείου εργασίας. Τιμήθηκε για το έργο του και για τον σπουδαίο σχολικό κήπο που δημιούργησε από την Ακαδημία Αθηνών.
ΤΤ481 2-1-1941
Κύριε Βανδαράκη
Δεν γνωρίζω τον βαθμόν συγγενείας σας με τον Αν/γόν Μανουσακάκην Γεώργιον του 7ου Λόχου του υπ’εμέ 11/52 τάγματος.
Σας γνωρίζω όμως καίτοι με λυπεί το σκληρόν τούτο καθήκον ότι έπεσεν ηρωϊκώτατα μαχόμενος την 14.30 ώραν της 23/12/40 εις την έφοδον προς κατάληψιν του υψώματος 1220 βληθείς καιρίως και δια χειροβομβίδος και δια σφαίρας πολ/λου. Εν τω προσώπω του διέκρινα και διεπίστωσα την ανδρείαν και αυτοθυσίαν των Κρητών και εν τη Ιστορία του 11/52 τάγματος ο ένδοξος νεκρός θα καταλάβει μίαν των εκλεκτών σελίδων της. Προέτεινα όπως η οικογένειά του τύχει της ηθικής αμοιβής του πεσόντος εν πολεμώ Ανθ/γού και το χρυσούν αριστείον ανδρείας.
Μετά πάσης τιμής
Π.Δημητριάδης
Που πήγαν οι μεγάλες αγρύπνιες,
οι λαχτάρες στα χιόνια οι νύχτες οι όρθροι
του πόθου, στου λύκου τις δίψες;
Που φτάσαν οι καημοί οι κραυγές,
οι ατέλειωτες πίκρες;
Καμένα τα στάχυα, νεκρά τ’ αηδόνια
έρημοι οι δρόμοι, χαμένα τα χρόνια.
Που χάθηκε το ποτάμι το αίμα, αλλοίμονο,
δε γύρισε η ζωή στις μεγάλες γροθιές
που χτύπησαν το ψέμα;
Που βασίλεψαν τα μεγάλα μάτια
αντικρύ στα σκοτάδια, στα βουνά της οδύνης
στα φύλλα των πεύκων,
στα κλαδιά της Ειρήνης;
Τ’ ακρόβραχα μαρτυρούν τους τριγμούς
καυτά δάκρυα μπροστά στους νεκρούς.
Χάθηκαν οι βροντές στις αυλές των αγγέλων
Ρέπια, στεναγμοί, προσμονές και πόνοι αιώνων.
Και τα χείλια στεγνά• Τραγούδια γιατί δεν ανθίζουν;
οι ασφόδελοι μαραμένοι, γιατί δεν καρπίζουν;
Γιατί να χαθούν τα νέφη του ονείρου,
πότε θα στεγνώσουν τα μάγουλα του ήλιου;
