Καθώς περπατώ με τις δύο φίλες μου, τα ενθουσιασμένα παιδιά μας ανακοινώνουν τι θα ήθελαν φέτος από τον 'Πατέρα των Χριστουγέννων'. Ένα απ' αυτά, αρνείται πεισματικά να πει τι θέλει.
' Εκείνος ξέρει τι θέλω, και θα μου το φέρει', ανακοινώνει, προς απόγνωση της μητέρας του, που δεν γνωρίζει την μαντική τέχνη.
'Εσείς κυρίες μου, τι θέλετε να σας φέρει ο Πατέρας των Χριστουγέννων?'
Οι απαντήσεις είναι άμεσες.
'Εγώ θέλω ένα ζευγάρι χέρια ακόμα', λέει η μητέρα των τριών αγοριών, κουβαλώντας τρεις σχολικές τσάντες και τρία βαλιτσάκια φαγητού.
'Εγώ θέλω μια σύζυγο. Καταλαβαίνεις? Μία σύζυγο... Από εκείνες που καθαρίζουν, μαγειρεύουν, πλένουν και σιδερώνουν', λέει η δεύτερη.
Όπως πολλές μητέρες στην Μεγάλη Βρετανία, αναγκάστηκε να ξεχάσει τους εντυπωσιακούς τίτλους σπουδών της και την πολύ καλή δουλειά της για να μεγαλώσει τα παιδιά της.
Ο στενός οικογενειακός κύκλος δεν υπάρχει εδώ. Οι νέοι γονείς προτρέπονται από την οικογένειά τους να τα καταφέρουν χωρίς βοήθεια. Η μετακίνηση προς και από τη δουλειά είναι χρονοβόρα. Όπως πολλές άλλες γυναίκες, η φίλη μου αποφάσισε να εγκαταλείψει την καριέρα της στο κέντρο του Λονδίνου, για να στηρίξει τον σύζυγο της.
Αυτό δεν περιμένει κάθε κοινωνία από μια μητέρα?
Στην μελέτη τους για τις Βρετανικές αστικές οικογένειες του 18ου και 19ου αιώνα, οι Davidoff και Hall, τονίζουν την καθοριστική γυναικεία επιρροή στην δημιουργία της αστικής τάξης. Με την εκβιομηχάνιση και τον διαχωρισμό οικίας και χώρου εργασίας, η γυναίκα παρέμεινε στο σπίτι, χάνοντας βαθμιαία την ικανότητα να κατέχει και να διαχειρίζεται χρήματα και περιουσία.
Ο πουριτανισμός του 16ου αιώνα έδωσε τη θέση του στην θρησκοληψία, την εμμονή με την ηθική και την οικογενειακή διαβίωση. Οι Davidoff και Hall υποστηρίζουν ότι, η ακτημοσύνη και γυναικεία οικιακή εργασία κατέστησαν δυνατή, την εξέλιξη της αστικής τάξης του 19ου αιώνα.
Αντιθέτως, πιο σύγχρονοι ιστορικοί έχουν αναθεωρήσει επειδή ο κανόνας αυτός είχε πολλές εξαιρέσεις και κυρίως, επειδή η συμβολή της 'αφιλοκερδούς' γυναικείας εργασίας στο οικογενειακό εισόδημα είναι παγκόσμιο φαινόμενο όλων των εποχών. Η φίλη μου φαίνεται να το γνωρίζει καλά.
Την περασμένη εβδομάδα, η Daily Mail αναφέρθηκε στην συμβολή της οικιακής εργασίας στην οικονομία. Κατόπιν πληρωμής, για παράδειγμα, το πλύσιμο και σιδέρωμα των ρούχων θα συνεισέφεραν κατά 97.2 δισεκατομμύρια λίρες στην Βρετανική οικονομία. Η φίλη μου θέλει 'μια σύζυγο'. Μπορεί να μη συνεισφέρει στην Βρετανική οικονομία όταν σιδερώνει, αλλά στο οικογενειακό εισόδημα? Σίγουρα.
'Εσύ τι θα ήθελες?' με ρωτάνε.
Σκέφτομαι...
Δε θέλω έξτρα χέρια.
Ούτε και 'μια σύζυγο.' Κι αν προκύψει καμιά στριμμένη?
' Ένα ζευγάρι φτερά!' απαντάω. 'Να πετάω πάνω από τις λάσπες των περιστάσεων...'
