Tης Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Πολιτική άποψη ή διακαής πόθος; Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο, που ωθεί ολοένα και περισσότερους πολιτικούς να δηλώνουν περιπαθώς πως «θα συμμαχήσω ακόμα και με τον διάβολο για τη σωτηρία της χώρας»; Η πιο πρόσφατη δήλωση προέρχεται από τον φέρελπιν της πολιτικής σκηνής, Απ. Γκλέτζο, ο οποίος, αφού διευθέτησε επιτυχώς τα της Στυλίδας, σκέφτηκε να επεκτείνει τη δράση του σε όλη τη χώρα. Προς επίτευξη του ευγενούς σκοπού, δήλωσε απερίφραστα πως θα συμμαχήσει κι αυτός με τον διάβολο, επιτελώντας το εθνικό του χρέος.
Ο κατάλογος των εθνοσωτήρων, που προθυμοποιούνται να συνάψουν αυτή την ανίερη συμμαχία είναι μακρύς και τα μέλη του προέρχονται από όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Με επικεφαλής τον Αλ. Τσίπρα και την Αλ. Παπαρήγα, που ως αριστεροί εμπνέονται από την αντίστοιχη δήλωση του Λένιν, διαπιστώνουμε πως ανάλογο ζήλο εμφανίζουν και παραδοσιακά στελέχη της δεξιάς, όπως η Ντ. Μπακογιάννη, ο Κυρ. Βελόπουλος κ. ά.
Κι αναρωτιέται κανείς, γιατί μέσα στην τόση προθυμία τους δεν επικαλούνται τον Θεό; Γιατί η λύτρωση θα πρέπει να επέλθει με σκοτεινά μέσα κι όχι με τη φωτεινή και καθάρια δύναμη του Ουράνιου Πατέρα μας; Βγάλαμε τον Θεό από τη ζωή μας και μετά απορούμε, γιατί μας εγκατάλειψε! Αλλά, ακόμα, και στην πολιτική σκέψη των αρχαίων προγόνων μας, αν ανατρέξουμε, δε νομίζω να αναγνωρίσουμε ανάμεσα στις επιλογές των σύγχρονων πολιτικών τον ορισμό που διατύπωσε ο Αριστοτέλης για την πολιτική ως την επιστήμη «τα καλά και τα δίκαια σκοπουμένη». Μάλλον κακουργίες απεργάζεται η σύγχρονη πολιτική δράση και διαρκείς αθλιότητες σημειώνει. Ούτε μπορεί κανείς να πιστέψει τις διακηρύξεις περί εθνικού συμφέροντος, αν εστιάσουμε στη μικροκομματική πολιτική που ασκείται. Η λέξη κόμμα (από το ρήμα κόπτω) ετυμολογικά συνδέεται με τη λέξη κομμάτι, παραπέμποντας στην αναγκαιότητα συνεργασίας όλων των κομμάτων για τη σύνθεση του παζλ της εθνικής ενότητας, ώστε να προκύψει κι η εικόνα της εθνικής ευημερίας.
Προς το παρόν βλέπουμε μόνο το όραμα της εγχώριας διαπλοκής, που υπαγορεύει τη συνεργασία ετερόκλητων παρατάξεων (αριστερών και δεξιών), προκειμένου να συμμετέχουν όλοι στις κυβερνητικές αποφάσεις διασπάθισης του δημοσίου χρήματος. Κι ενώ στις δύσκολες στιγμές θα ανέμενε κανείς μία ομοψυχία για την υπέρβαση των δυσχερειών, η οικονομική και κοινωνική ύφεση, που σαρώνει τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, δε στάθηκε ικανή να επιφέρει την πολυπόθητη εθνική συνεννόηση ανάμεσα στους πολιτικούς ταγούς. Με κάθε ευκαιρία πυροδοτείται η πόλωση που δημιουργεί κλίμα ανασφάλειας κι αμφιβολίας για τη δυνατότητα της Ελλάδας να βγει από την κρίση και από το περιβόητο μνημόνιο. Αντιθέτως, η Πορτογαλία κι η Ιρλανδία δεν αναλώθηκαν σε κομματικές αντιπαραθέσεις πάνω στο δίλημμα «μνημόνιο κι αντιμνημόνιο» κι ακολούθησαν μία συντονισμένη πολιτική δράση, που τις έβγαλε πολύ γρήγορα από τον μνημονικό κλοιό κι οι αγορές τις επιβράβευσαν.
Ωστόσο, μην περιμένουμε πως η εθνική αυτή ομοψυχία θα επιτευχθεί με το μαγικό ραβδάκι, που θα μετατρέψει τους κακούς δράκους σε καλές νεράιδες. Θα το επισημάνω για μία ακόμα φορά, η αλλαγή επέρχεται από την αντίληψη που υιοθετεί ο καθένας μας και την ανάλογη προσπάθεια που αυτός επιτελεί. Αν εμείς ντρεπόμαστε να κάνουμε τον σταυρό μας, μην απορούμε γιατί οι πολιτικοί μας θα συμφωνήσουν με την αφαίρεση του σταυρού από την εθνική μας σημαία, για να εναρμονιστούν με τα διεθνή κοινωνικοπολιτιστικά πρότυπα, πιστοποιώντας την εν λόγω ρήση «θα συμμαχήσω και με τον διάβολο ακόμα». (Η πρόσφατη άρνηση ανάρτησης της σημαίας σε κάποια Υπουργεία και Υπηρεσίες στην εθνική επέτειο επιβεβαιώνει το μεθοδευμένο ανθελληνικό σχέδιο). Αφού συναινέσαμε στη νομιμοποίηση των εκτρώσεων και υπεραμυνόμαστε των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, αποδυναμώνοντας τον θεσμό της οικογένειας, γιατί απορούμε που η Ελλάδα γερνάει; Όταν υιοθετούμε τη βία στην καθημερινότητά μας (οικογενειακό, σχολικό, εργασιακό χώρο), γιατί δυσανασχετούμε με τη χρήση βίας ως μέσο πολιτικής δράσης και τη διαιώνιση του εθνικού διχασμού; Ό,τι σπείρουμε θερίζουμε.
Είναι καιρός να αναζητήσει ο καθένας μας τη σύνδεση με την εθνική μας παράδοση και τις αξίες της, προκειμένου να αποφύγουμε την άνευ όρων παράδοση σε διαβολικές συμμαχίες, που υπηρετούν ξένα συμφέροντα. Μόνο έτσι θα μπορούμε να συμβάλλουμε στην ανάδειξη ενός νέου πολιτικού σχήματος, που θα διαμορφώσει ένα σύγχρονο κρατικό μηχανισμό, τονώνοντας τον παραγωγικό ιστό της χώρας μας, ενισχύοντας την εθνική παιδεία, αποκαθιστώντας τις κοινωνικές αδικίες, προασπίζοντας τα εθνικά συμφέροντα. Εν κατακλείδι, ας κατανοήσουν όλοι αυτοί οι εθνοσωτήρες πως η Ελλάδα της Ορθοδοξίας έχει προστάτη της τον Θεό της αγάπης. Ας πάψουν, λοιπόν, να επικαλούνται το όνομα του διαβόλου, γιατί προκαλούν και το λαϊκό αίσθημα και την τύχη τους.
