ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Οι ποιητές είναι σπάνιο είδος. Δεν είναι δημοσιογράφοι, κοσμικογράφοι και αθλητικογράφοι. Δεν είναι συγγραφείς, δεν είναι αρθρογράφοι. Οι ποιητές είναι η ανάσα του κόσμου, ο αφρός της κοινωνίας, η κορυφή της αλήθειας, η κρυφή υπόμνηση των όσων μας ενοχλούν και μας ματώνουν. Οι ποιητές δεν περιγράφουν: αναλύουν. Δεν κρύβονται: εμφανίζονται. Δεν γράφουν λέξεις και στίχους που διαβάζονται: ανάμεσα στις λέξεις βάζουν άρρρητες δηλώσεις που είναι αιχμηρές σαν καρφίτσα. Τα έργα των ποιητών διαβάζονται από λίγους, κατανοούνται από ελάχιστους και θεωρούνται ασυναρτησίες από τη μάζα που δεν καταλαβαίνει. Οι άνθρωποι που γράφουν ποίηση δεν είναι συνηθισμένοι, δεν πάνε με το ρεύμα, δεν υιοθετούν «mainstream» απόψεις, δεν ακολουθούν τη μόδα, δεν υποτάσσονται σε κανόνες, αγνοούν τα πρέπει και προβάλλουν την ουσία. Οι ποιητές δεν ζητάνε πιστοποιητικά υποκρισίας από τους αρμόδιους οργανισμούς διαγωγής. Δεν προστατεύουν την ιερή τάξη των πραγμάτων, δεν αποσχίζονται από τη ζωή, δεν χτίζουν τείχη, δεν γράφουν τίποτα στην τύχη.
Είναι τιμή να ασχολούνται με τη γραφή σου οι ποιητές. Είναι έπαινος να αποκωδικοποιούν το μελάνι που αφήνεις πάνω στο χαρτί. Είναι εξαιρετικό δείγμα αναγνώρισης της μικρής σου αξίας η ενασχόληση ενός ποιητή με τα πονεμένα σου κείμενα. Είναι σημάδι εξαιρετικής ποιητικής δεινότητας να μπορεί ένας ποιητής να διακρίνει τα δάκρυα που έχουν πέσει πάνω στο χαρτί που γράφεις κι ας έχουν στεγνώσει. Και είναι εν τέλει σπάνιο και όμορφο να μπορεί κάποιος ποιητής να κοιτάζει τις ρωγμές σου και να κατανοεί τον πόνο σου. Κι ας μην τελειώνει ο πόνος της γραφής και η γραφή του πόνου. Ξέρεις μέσα σου βαθιά ότι η αιμορραγία του πόνου γίνεται έκφραση παραπόνου. Και γνωρίζεις καλά πως η πένα είναι δυνατότερη από το ξίφος. Και θυμάσαι εκείνους που έφυγαν με νοσταλγία και αγάπη. Και βαθιά μέσα σου ξέρεις πως διαβάζεσαι, πως κάποιοι άνθρωποι σε νιώθουν, πως δίνεις κι εσύ τροφή στην ποίηση. Δεν έχει σημασία αν είναι ποίηση ή αντιποίηση. Το σίγουρο είναι πως δεν αποτελεί παραποίηση και εκποίηση.
Κάνοντας «αντιποίηση αρχής» κι έχοντας «ποιητική αδεία» αγαπητέ φίλε και τεχνίτη της ποίησης, ταξιδεύεις με βουλωμένα αυτιά για να μην ακούς τους ήχους των Σειρήνων σφιχτά δεμένος στο κατάρτι του πλοίου που θα σε πάει στην Ιθάκη. Ταλαιπωρημένος και αδύνατος πολεμάς και ταξιδεύεις χρόνια ολόκληρα, μα εκείνη η λάμψη των ματιών σου εξακολουθεί να σπινθηρίζει. Κι όταν συναντήσεις τον Αντίνοο φρόντισε να σημαδέψεις σωστά στις χορδές του λαιμού του για να του κόψεις τη μιλιά και το θράσος. Κι η Πηνελόπη τότε θα σταματήσει να ξηλώνει το υφαντό της τη νύχτα. Κι ο Άργος θα σε αναγνωρίσει, θα κουνήσει την ουρά του, θα γαβγίσει και θα ξεψυχήσει μετά. Δεν ήσουν ποτέ του «yes» και του υπέρ. Πάντα σου άρεσε το «αντί» και το «κατά».
Κι επειδή αποτελεί τιμή να ασχολείται με όσα εσύ γράφεις ένας ποιητής, δεν είναι δυνατόν να μην το αναγνωρίζω και να μην το εκτιμώ. Ιδανικός στον πόνο μου, πνιγμένος στους λυγμούς της απώλειας μου, ήρεμος μέσα στη φουρτούνα μου, ένα μόνο πράγμα θα λέω στον εαυτό μου πάντα: Να ευχαριστεί τους ανθρώπους της αξίας και της φαντασίας. Να διαβάζει την ποίηση και την αντιποίησή τους. Και να σέβεται όσους έχουν άποψη, βαθιά πνευματική καλλιέργεια και ιδιαίτερη ταυτότητα. Ευχαριστώ λοιπόν από καρδιάς τον ποιητή της αντιποίησης που είδε την ισχύ μου μέσα από τις ρωγμές μου. Χωρίς να τον ξέρω νιώθω ότι τον γνωρίζω. Κι είναι ωραίο να «μιλάμε» από δω. Τώρα φεύγω γιατί δειλιάζω, βουρκώνω και ποτέ δεν αντέχω το τέλος να δω…
